Ναπολεόντειες πόζες

Την ώρα που για τον χειμώνα που έρχεται, ειδικοί και μη προβλέπουν ότι θα είναι ο πιο δύσκολος στο μέτωπο της οικονομίας, όσοι με ευθύνη μας, έχουν επιλεγεί τοπικά να μας οδηγούν και να μας καθοδηγούν, δείχνουν περί άλλων να τυρβάζουν.
Κάποιοι από αυτούς συνεπαρμένοι από την γοητεία της εξουσίας «ζουν τον μύθο τους», συνεχίζοντας την ρητορική, αλλά προ πάντων την πρακτική της διασποράς παραμορφωτικών και παραπλανητικών εικόνων για το επίπεδο της τοπικής ανάπτυξης, αντιγράφοντας παλαιοκομματικές συνταγές που έχουν προ πολλού απορριφθεί από το σύνολο της αρτινής κοινωνίας.
Πανηγυρισμοί επί πανηγυρισμών για ασφαλτοστρώσεις και υλοποίηση έργων, τα οποία αν το καλοσκεφτείς ενώ υποτίθεται πως γίνονται για να βελτιωθεί η καθημερινότητα των δημοτών και η ποιότητα ζωής τους στα πλαίσια απλώς της εκτέλεσης του καθήκοντός τους και των υποχρεώσεών τους, καταλήγουν να εξελίσσονται με τον τρόπο και τον χρόνο που εκτελούνται, σε βρόγχο κάθε επαγγελματικής και επιχειρηματικής δραστηριότητας, στερώντας ακόμη και τα υπολείμματα εσόδων που θα μπορούσαν να έχουν και λειτουργούν απλά ως οικονομικά στηρίγματα κάποιων έξυπνων εργολαβιών.
Τα παραδείγματα πολλά, με χαρακτηριστικότερα αυτά του κυκλικού κόμβου στην πλατεία Ζέρβα καθώς και της εγκατάστασης οπτικών ινών στο κέντρο της πόλης από εταιρεία κινητής τηλεφωνίας, που έχουν εξελιχθεί σε οικονομικό εφιάλτη των επαγγελματιών, οι οποίοι υπομένουν τις συνέπειες χωρίς ούτε μια φωνή συμπαράστασης.
Σχέδια επί χάρτου, μεγαλοστομίες, ανέξοδες σκιαμαχίες, ναπολεόντειες πόζες κι ο καιρός περνά!
Μόνο που περνά σε βάρος της περιοχής και των ανθρώπων της, χωρίς ελπίδα, αισιοδοξία και προ πάντων χωρίς προοπτική.
Στον αντίποδα εκείνοι που ετάχθησαν από τον αρτινό δημότη και επιφορτίσθηκαν με το βαρύ καθήκον του ελέγχου της εξουσίας, δείχνουν εντελώς αποκαμωμένοι από την θερινή νιρβάνα και παντελώς αδύναμοι να αντιπαρατεθούν ακόμη και με την επικοινωνιακή πολιτική της εξουσίας, πόσο μάλλον με τα ίδια τα προβλήματα που καθημερινά πολλαπλασιάζονται.
Έτσι, είναι φυσικό πως έχουν εξελιχθεί σε απλούς παρατηρητές και θεατές των δρώμενων, που ενορχηστρώνει κατά το δοκούν η τοπική εξουσία, με τους κανόνες και τις συνθήκες που η ίδια επιθυμεί, αφού δεν …δίνει πλέον λόγο σε κανέναν.
Και για να συμπληρωθούν «τα τρία κακά της μοίρας μας» από καιρού εις καιρόν ανοίγουν και οι …ουρανοί, με νεροποντές και χαλάζι, μηδενίζοντας και την τελευταία ελπίδα επιβίωσης της περιοχής, αφού επιφέρουν τρομερές καταστροφές στον πρωτογενή τομέα τόσο στις δυναμικές καλλιέργειες όπως αυτή των ακτινιδίων, όσο και εκείνες των εσπεριδοειδών που έδειχναν να «παίρνουν τα πάνω τους» σε επίπεδο τιμών, εξαιτίας και της ζήτησης για την αντιμετώπιση των συνεπειών του κορονοϊού!
Τον πρωτογενή τομέα, που άμα τη εμφανίσει των φυσικών καταστροφών, είναι πρώτος στην ατζέντα της εξουσίας, για να εξαντλήσει αμέσως μετά την φροντίδα και την προσοχή της, προστρέχοντας σε αποζημιώσεις από τον ΕΛΓΑ και να ξεχαστεί μέχρι την επόμενη χαλαζόπτωση.
Μέσα σε όλη αυτή την ζοφερή εικόνα κι ενώ άλλες περιοχές ψάχνουν και βρίσκουν τρόπους ώστε να αντιμετωπίσουν όσο μπορούν τα οικονομικά προβλήματα που ελέω κορονοϊού έρχονται με κατακλυσμιαία ταχύτητα, απειλώντας ότι ξέραμε μέχρι σήμερα, εμείς συνεχίζουμε να πορευόμαστε, αντιγράφοντας πιστά τον μύθο του «τζίτζικα και του μέρμηγκα», χωρίς καμία πρόνοια για τα μελλούμενα και τις δυσκολίες τους.
Εφησυχασμένοι από το γεγονός πως μέχρι σήμερα σε υγειονομικό επίπεδο έχουμε βγει αλώβητοι από τον εφιάλτη του κορονοϊού, αποτέλεσμα το οποίο οι σύγχρονοι κυνικοί Διογένηδες πιστώνουν και στην (αν)ικανότητα της δημοτικής αρχής να ενισχύσει τον τουρισμό στην Άρτα αποτρέποντας έτσι εισαγόμενα κρούσματα, ίσως να θεωρούμε ότι είμαστε ο περιούσιος λαός που και σε οικονομικό επίπεδο πάλι δεν θα πάθουμε τίποτε.
Έτσι κλείνουμε τα μάτια μας και αποστρέφουμε το κεφάλι μας από τον εφιάλτη που όλοι και σε όλους τους τόνους προειδοποιούν πως έρχεται.
Εφιάλτη, που ούτε τα 72 δις της Ευρώπης μπορούν να αντιμετωπίσουν, αφού οι περισσότεροι – και δικαίως – πιστεύουν ότι θα καταλήξουν στις γνωστές βαθιές τσέπες και δεν θα περισσέψουν ούτε ψίχουλα για τον φτωχό λαό.
Αντί, τώρα να αναζητήσουμε τρόπους να προωθήσουμε αυτή την παραγωγή που έχει απομείνει, εξασφαλίζοντας τις πιο ιδανικές συνθήκες και σε επίπεδο τιμών, αντί να ψάξουμε διεξόδους να έρθουν στην περιοχή μας άμεσα κάποιες επενδύσεις που θα δώσουν εργασιακή ανάσα και οικονομική ενίσχυση, συνεχίζουμε κυνηγώντας χίμαιρες και πολεμώντας ανεμόμυλους, ανακαλύπτοντας διαρκώς εχθρούς και πολέμιους.
Τι πιο χαρακτηριστικό από το γεγονός πως ενώ σε όλες τις περιοχές της Ελλάδας που φιλοξενούν πανεπιστημιακά τμήματα και σχολές έχει ανοίξει για τα καλά η συζήτηση για το ότι πρέπει να αντιμετωπισθεί το πρόβλημα της άρνησης έλευσης, ακόμη και εγγραφής φοιτητών σε αυτές, εμείς να συμπεριφερόμαστε σαν να μην μας αφορά το θέμα, όντας σίγουροι για την κάθοδο των …μυρίων φοιτητών!
Αυτές οι συμπεριφορές ωστόσο, είναι βέβαιο ότι μας οδηγούν σε αδιέξοδο, το οποίο κάθε μέρα έρχεται όλο και πιο κοντά, φέρνοντας μαζί του και τις πιο τραυματικές συνέπειες που θα μπορούσε να φανταστεί ανθρώπινος νους.