παπά ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΑΣΙΑΣ. Ο κοινωνικός παπάς, που απολάμβανε τον πλήρη σεβασμό όλων…

Με την αξεπέραστη κοινωνική του παρουσία, έφερνε τον απλό κοσμάκη κοντά στην εκκλησία, ίσως και γιατί ο ευφυής απλός πολίτης, διέκρινε απ’ την πρώτη στιγμή, την μεγάλη διαφορά…

Είναι και η αυξημένη περισυλλογή, η αιτία της καθυστέρησης του αποχαιρετισμού, σ’ έναν άνθρωπο, ο οποίος με τίμησε με την φιλία του, πάνω από τριάντα χρόνια και στάθηκε δίπλα μου, σε δύσκολες καταστάσεις, οι οποίες δεν μπορούν να ξεχαστούν.

Καθυστερημένο κατευόδιο λοιπόν, στο ξεχωριστό εφημέριο Δημήτριο Μασιά, τον παπά Δημήτρη, όπως τον αποκαλούσαμε. Ξεχωριστός και για τον επί πλέον λόγο, ότι έζησε δύσκολες και σκληρές καταστάσεις, πέτρινα χρόνια, αλλά στάθηκε παλληκάρι, κηρύσσοντας το λόγο του Κυρίου και παράλληλα μεταδίδοντας την αναγκαιότητα, να είμαστε όλοι αισιόδοξοι, γιατί όπως μου άφηνε να εννοηθεί, τα δύσκολα θα γίνουν και εύκολα, όπως και τα δυσάρεστα θα γίνουν ευχάριστα…

 Ένα νεύμα χρειαζόταν, για να καταλάβει ότι υπάρχει πρόβλημα, για να είναι ο ίδιος πρόθυμος να βοηθήσει, με όποιον τρόπο κι αν θα του ζητούσε, ο έχων το πρόβλημα.

Έζησε την σφαγή του Κομμένου και οι θύμησες τους, ίσως ήταν αυτές που τον κατέστησαν γήινο και περισσότερο ανθρώπινο. Αν και κόντεψε τα εκατό χρόνια, δεν ευτύχησε να δει το αποτέλεσμα του αγώνα, για την δικαίωση των πολλών θυμάτων. Αρθρογραφούσε στην ΓΝΩΜΗ  για το θέμα αυτό, με αφορμή την θλιβερή επέτειο της σφαγής και έβγαινε μέσα απ’ το γραπτό, η τεράστια αγωνία του, για να καταδείξει τον άνθρωπο που έπρεπε, να είναι πάντα δίπλα στον άνθρωπο και με οδηγό την ανθρώπινη και ιστορική μνήμη.

Επέλεξα την φωτογραφία απ’  την συνάντηση που είχαμε στην Κορωνησία, πέρυσι τον Ιούλιο, μετά την ολοκλήρωση του διάπλου του Αμβρακικού, όταν με κάλεσε αρχικά για ένα ουζάκι και ακολούθως για ψάρι στον Πατέντα. Δεν υπήρχε περίπτωση να δεχτεί το «όχι».

Ενενήντα έξι ετών, πέρυσι και η αγωνία του, για την Κορωνησία και συνολικά για την Άρτα, ήταν τόσο έντονη, που έλεγες ότι αυτός ο ηλικιωμένος παπάς, είναι έφηβος και θέλει να δει να γίνονται πολλά… Με την αγωνία του εφήβου, ήταν αυτός που έδινε σάρκα και οστά στο γνωστό σύνθημα του Μάη του ’68, που έλεγε: «Τα θέλουμε όλα και τα θέλουμε τώρα». Εννοείται για την προκοπή του τόπου που ζούμε και φυσικά για το καλό όλων.

Ο παπά Μασιάς, στις ατέλειωτες συζητήσεις που έχουμε κάνει, προέβαλλε το «εμείς» και ποτέ το «εγώ» και αυτή την κοσμοθεωρία του, ήθελε να βλέπει κι άλλους να την ακολουθούν… Δεν τους έβλεπε όμως και συχνά πληγωνόταν, από τις συμπεριφορές των διπλανών του, χωρίς όμως να το κάνει θέμα…

Για να δοθεί έτσι η πάσα, να κάνουμε λόγο για την αυξημένη ευγένεια που είχε, όταν μιλούσε, είτε με τον σοβαρότερο παράγοντα της περιοχής, είτε μ’ αυτόν που όλοι οι άλλοι μπορεί να θεωρούσαν ως το «τίποτα». Είναι η λογική αυτών, που θαρρώντας ότι κάποιοι είναι, δεν μπορούσαν να αξιολογήσουν την αξία του διπλανού, η οποία μπορεί να ήταν και πολλαπλάσια, του παριστάνοντος τον καμπόσο…

Και σ’ αυτούς ακόμη ο υπέργηρος παπάς, εκεί στα καφενεία της πλατείας Κιλκίς, προσπαθούσε να τους πει, ότι ο άνθρωπος έχει αξία, ανεξάρτητα απ’ το που βρίσκεται ή τον έφεραν να βρίσκεται, οι δύσκολες καταστάσεις που του προέκυψαν. Ο λόγος του Κυρίου, με απλές- καθαρές κουβέντες, οι οποίες δεν επιδεχόταν καμιάς παρερμηνείας…

Όμως όσες παρερμηνείες κι αν προέκυπταν, όσο… στράβωναν κάποιοι με αυτά που άκουγαν απ’ τον παπά Μασιά, ο ίδιος κέρδιζε τον σεβασμό και των δύσπιστων, γεγονός που παραπέμπει στο έμφυτο χάρισμα της σωστής επικοινωνίας, προαπαιτούμενο του οποίου είναι η ανθρωπιά. Αυτό το χάρισμα, που στον ίδιον περίσσευε…

Ο παπά Μασιάς, δίδαξε ήθος και αξιοπρέπεια, όπως έγραψα και άμα τω θλιβερώ αγγέλματι της εκδημίας προς Κύριον, χωρίς να έχω εκείνη την στιγμή, την δυνατότητα για την πλήρη ανάλυση της διαπίστωσης αυτής… Όλα όσα καταγράφονται, σ’ ετούτο το αποχαιρετιστήριο κείμενο, αποτελούν τα οχήματα, που οδηγούν στο ήθος και την αξιοπρέπεια…

Ο παπά Μασιάς, δεν ήταν ο ιερέας που έμενε αποκλειστικά στα ιερατικά του καθήκοντα και ακολούθως κλεινόταν στο σπίτι του, για να περάσει η ημέρα του με ηρεμία… Ήταν ο κοινωνικός παπάς, απολαμβάνοντας τον πλήρη σεβασμό όλων, για να τον κεφαλαιοποιεί ακολούθως υπέρ της εκκλησίας. Για να γίνει περισσότερο κατανοητό… Με την αξεπέραστη κοινωνική του παρουσία, έφερνε τον απλό κοσμάκη κοντά στην εκκλησία, ίσως και γιατί ο ευφυής απλός πολίτης, διέκρινε απ’ την πρώτη στιγμή, την μεγάλη διαφορά…

Μοιάζει να περισσεύει η φιλοσοφία, στην ιδιαίτερη ανάλυση της προσωπικότητα του παπά Μασιά, την οποία ήταν επιβεβλημένο να κάνω, αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Η ανάλυση της ζωής, σημαντικών ανθρώπων, με τέτοιους όρους πρέπει να γίνει, αν θέλουμε να προσεγγίσουμε, την ζωή ενός ανθρώπου, που πέρασε από σαράντα κύματα και στάθηκε παλικάρι…

Ευγνώμων για την φιλία, με την οποία με τίμησε… Πάνω από τριάντα χρόνια! Και στον καθυστερημένο αποχαιρετισμό, ας μεταφέρω την σιγουριά μου. Η ζωή του, θα καταγραφεί στις καλές και χρήσιμες σελίδες της ιστορίας μας…

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΚΛΑΣ: ΑΡΧΟΝΤΑΣ, ΜΕ ΟΛΗ ΤΗΝ ΣΗΜΑΣΙΑ ΤΗΣ ΛΕΞΕΩΣ…

«Άρχοντας στην ζωή, άρχοντας και στον θάνατο», είπε στην «Γ», ο πρώην πρόεδρος της κοινότητας Παχυκαλάμου και πρώην δήμαρχος Αράχθου Γιάννης Κόκλας, μιλώντας για τον παπά Δημήτρη.

Βαρύνουσας σημασίας, η άποψη του πρώην κοινοτάρχη, μιας και συνεργάστηκαν για πολλά χρόνια και μέσα στην βάσανο της καθημερινότητας, έχει καταλήξει σε χρήσιμα συμπεράσματα. Λέει λοιπόν:

«Έφυγε σαν πουλάκι, γιατί ήταν καλός άνθρωπος και στο μακρύ διάβα της ζωής του, δεν είχε πειράξει άνθρωπο. Αντίθετα, πάντα έκανε το καλό και ας μην αναγνωριζόταν πολλές φορές. Πάντα δίπλα στον άνθρωπο. Μου δίδαξε πολλά, γι’ αυτό και σ’ όλη την ζωή μου, θα τον ευγνωμονώ».