ΜΗΤΣΟΣ ΤΡΟΜΠΟΥΚΗΣ. Πρωτοπόρος σε πολύ δύσκολες εποχές

Έκανε τα πρώτα ηρωικά βήματα, για να μετατραπεί η Άρτα από χωριό σε πόλη. Δημιούργησε δηλαδή τις προϋποθέσεις, για να έρθει ο καταξιωμένος ως αναμορφωτής της πόλης Κώστας Βάγιας, να κάνει τα πολλά περισσότερα..

Αποτελεί χρέος του δημοσιογράφου, να επαναφέρει στην κοινή μνήμη, σημαντικές εξελίξεις που αφορούν τον τόπο που ζει την πορεία του και τους ανθρώπους, που δημιούργησαν ότι υπάρχει σήμερα. Πολύ περισσότερο, που η αυτοδιοικητική θητεία του αείμνηστου δημάρχου Κώστα Βάγια, τείνει να επισκιάσει και προηγούμενες ιστορικές προσπάθειες, που οδήγησαν σ’ αυτό που συνηθίζουμε να λέμε, σε σχέση με το χωριό που έγινε πόλη.

Πρωταγωνιστής τέτοιων εξελίξεων στις αρχές της δεκαετίας του ’80, ήταν ένας χρήσιμος παράγοντας, που έκανε ιστορικές παρεμβάσεις και υπό το βάρος της καχυποψίας, που ετούτη η κοινωνία διαθέτει, σε μεγάλες ποσότητες. Ο λόγος για τον πρώην αντιδήμαρχο Μήτσο Τρομπούκη, που μπορεί σήμερα, λόγω της προχωρημένης ηλικίας του, να μην ασχολείται με τα κοινά, όμως η έγνοια του, διαρκώς βρίσκεται στο καλύτερον μέλλον της πόλης…

-Τι έκανε ο Μήτσος Τρομπούκης και πρέπει να καταγραφεί στην ιστορία;

Αυτά που κάποιοι πραγματικά δεν θυμούνται και κάποιοι που τα έχουν ζήσει, κάνουν πως δεν τα θυμούνται. Έκανε τα πρώτα ηρωικά βήματα, για να μετατραπεί η Άρτα από χωριό σε πόλη. Δημιούργησε δηλαδή τις προϋποθέσεις, για να έρθει ο καταξιωμένος ως αναμορφωτής της πόλης Κώστας Βάγιας, να κάνει τα πολλά περισσότερα..

Έχουμε και λέμε… Οι τρεις βασικοί δρόμοι, που έδωσαν νόημα στην ζωή των κατοίκων της, είναι έργο του Μήτσου Τρομπούκη. Η οδός  Αγίου Κωνσταντίνου, που οι παλιότεροι θα θυμούνται, στο ύψος της Αγίας Σοφίας, κοβόταν στην μέση και για να κινηθούν εκεί άνθρωποι και οχήματα, έπρεπε να κάνουν και κάποιους αυτοσχεδιασμούς. Απ’ τις αρχές του 1983, που ανέλαβε αντιδήμαρχος Τεχνικών Υπηρεσιών, το είπε και το έκανε. Προετοίμασε το δύσκολο έδαφος, για να πεισθούν οι ιδιοκτήτες του σπιτιού που έκοβε τον δρόμο στην μέση, για να προχωρήσει η διάνοιξη. Γκρεμίστηκε το παλιό σπίτι, αλλά είχε και την πρόνοια, να μην αφήσει στον δρόμο, τον μακαρίτη Νίκο Κοντογιώργο, στον οποίο ανήκε το παλιό οίκημα… Το περιγράφουμε σε λίγες γραμμές, αλλά ο βαθμός της δυσκολίας αυτού του εγχειρήματος, ήταν τεράστιος. Το ζήσαμε από κοντά και τώρα που η μνήμη πρέπει να λειτουργήσει υπέρ των αξιών, μπορούμε να κάνουμε λόγο για πραγματικό άθλο…

Άλλο τεράστιο πρόβλημα, για την Άρτα της δεκαετίας του’80. Η οδός Αράχθου… Όσοι είχαν την ατυχία να μένουν εκεί, έπρεπε να κάνουν ακροβατικά για να μπούν στα σπίτια τους… Όλος ο δρόμος ήταν σκαμμένος και για να ελέγξει τα αρχαία, η αρμόδια υπηρεσία, έπρεπε να περάσουν κάποια χρόνια. Όπως με την Β. Κωνσταντίνου, έτσι και με την Αράχθου, στην κατάσταση που προαναφέραμε, μπορεί εύκολα ν’ αντιληφθεί ο καθένας, ότι η πόλη δεν λειτουργούσε. Ομηρικές οι κόντρες με την Αρχαιολογία… Ο αντιδήμαρχος Μήτσος Τρομπούκης, είχε πει ότι ο δρόμος θα γίνει και έγινε. Χρειάστηκε να πάει κάποιες φορές κατηγορούμενος, αλλά δεν το αξιολόγησε, μπροστά στην δέσμευση έναντι των πολιτών. Σε μια απ’ τις… μάχες με την κυρία Ανδρέου, που ήταν υπεύθυνη για την κατάντια του δρόμου, της είχε πει: «Εγώ είμαι το λθάρι κι εσύ είσαι τ’ αυγό»! Για να δείξει ότι είναι πάνω απ’ όλα, η ζωή των κατοίκων της πόλης.

[Άσχετο, αλλά ο προβληματισμός είναι επιβεβλημένος… Ποιός αυτοδιοικητικός της σημερινής εποχής, μπορεί να πει αυτό που είπε ο Τρομπούκης].

Άρτα, μια πόλη χωρίς δρόμους και ήθελε να λέγεται πόλη. Οδός 340 Συντάγματος Ευζώνων. Κι αυτή κλεισμένη σε πολλά σημεία. Οι απαλλοτριώσεις δεν προχωρούσαν για κάποιες δεκαετίες, για να έρθει η ώρα του δαιμόνιου αντιδημάρχου. Με συνοπτικές διαδικασίες, έπεισε τους ενδιαφερόμενους, για να προχωρήσει η διάνοιξη. Είχε και τον τρόπο να επικοινωνεί με τους πολίτες, οπότε έγινε η αρχή, για να κατασκευαστεί ο δρόμος, που σήμερα είναι απ’ τους βασικούς της πόλης. Πραγματικός άθλος κι αυτός…

Κάναμε αναφορά σε τρία έργα, που αποτελούν σήμερα την ταυτότητα της πόλης, για να περάσουμε και σ’ ένα εξ ίσου σημαντικό, για το οποίο υπάρχει ιστορική σύγχυση. Για το εκθεσιακό κέντρο της Άρτας, που σήμερα θα μπορούσε να είναι πολύ καλύτερο, ο Μήτσος Τρομπούκης, δημιούργησε την υποδομή. Απελευθέρωσε τους χώρους, έκανε μια πρόχειρη διαμόρφωση και διοργανώθηκε πριν το 1991 που ανέλαβε ο Κώστας Βάγιας, η εμποροπανήγυρη στο συγκεκριμένο χώρο. Καλά η συνέχεια ανήκει στον Βάγια, ο οποίος τον συγκεκριμένο χώρο, τον απογείωσε στην κυριολεξία…

Τρία συν ένα έργα υποδομής, για να προκύψει και με βάση αυτά, η αναμόρφωση της πόλης, με βασικό καθοδηγητή τον αείμνηστο Κώστα Βάγια.

Όλα έγιναν με τις καλύτερες προθέσεις και με μεγάλο κόπο απ’ τον αντιδήμαρχο, ο οποίος είχε έναν βασικό αντίπαλο. Την καχυποψία των εξυπνάκηδων της εποχής, οι οποίοι απέναντι στα τόσα σημαντικά που έκανε, του καταλόγιζαν περίεργες προθέσεις. Τους αγνοούσε και προχωρούσε, γιατί έπρεπε να παραχθεί έργο, το οποίο είχαν ανάγκη οι κάτοικοι της πόλης…

ΕΠΙΛΟΓΟΣ. Είναι υποχρέωση όλων όσων ασχολούνται σήμερα με την πόλη να γνωρίζουν ποιοί άνθρωποι, έβαλαν τις βάσεις, για να προκύψει το σημαντικό της εποχής εκείνης, που όμως ακόμη μοιάζει σημαντικό, γιατί όσοι ακολούθησαν, δεν είχαν το όραμα και την διάθεση, που είχαν κάποιοι αιρετοί της αυτοδιοίκησης, όπως ο Μήτσος Τρομπούκης.

Αυτή είναι και η υποχρέωση της εφημερίδας, που θαρρούμε πως με καθυστέρηση έκανε αυτή την αναφορά. Και φυσικά κάλιο αργά παρά ποτέ, γιατί και στην συνέχεια, με βάση και τις συζητήσεις που θ’ ακολουθήσουν, θα έχουμε την δυνατότητα, να συμπληρώσουμε και κάποια άλλα ιστορικά στοιχεία…

Είπαν:

ΘΟΔΩΡΟΣ ΚΟΛΙΟΠΑΝΟΣ: Είναι ένα άνθρωπος χωρίς ειδικές γνώσεις, που όμως έκανε πάρα πολλά για την εποχή του… Η προσφορά του στην πόλη, είναι πολύ μεγάλη…

ΓΙΑΝΝΗΣ ΝΙΚΟΛΑΟΥ: Αυτό που έλεγε ότι θα γίνει, θα γινόταν με όποιο κόστος… Εργάστηκε για την πόλη και πρέπει να του το αναγνωρίσουμε…