Θα θρηνούμε επί ερειπίων…

Επιχειρώντας κάποιος να αποκωδικοποιήσει τις πρόσφατες δηλώσεις του Πρύτανη του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων Τριαντάφυλλου Αλμπάνη, σχετικά με τα αγροδιατροφικά πάρκα της Ηπείρου, είναι σαν να παραβιάζει ανοιχτές θύρες.
Γιατί μπορεί μεν ο Πρύτανης του Πανεπιστημίου, στα πλαίσια της καλώς εννοούμενης …ειρηνικής επίλυσης των προβλημάτων που αναφύονται στην περιοχή και στα οποία έχει άμεση ή έμμεση σχέση το Πανεπιστήμιο, να προσδιόρισε ως καταλύτη την «εξεύρεση πολιτικής λύσης στο θέμα της ταυτόχρονης ίδρυσης και λειτουργίας δύο ομοειδών αγροτοδιατροφικών πάρκων σε Άρτα και Γιάννενα», όμως ταυτόχρονα δεν άφησε και κανένα περιθώριο παρερμηνείας των λεγομένων του, αφού δεν δίστασε να συμπληρώσει πως «δύο παρεμφερή πάρκα στην Ήπειρο είναι πολλά»!
Όμως ποια πολιτική λύση μπορεί να δοθεί, όταν η Περιφέρεια Ηπείρου δια στόματος του ιδίου του Περιφερειάρχη έχει ξεκαθαρίσει πως δεν δέχεται ότι το Πάρκο Καινοτομίας που προωθεί η Περιφέρεια στον Κατσικά ουδόλως επισκιάζει το Αγροδιατροφικό Πάρκο της Άρτας, το οποίο σημειωτέον είναι στα …χαρτιά από την εποχή που ήταν υπουργός παιδείας ο Γαβρόγλου.
Και ποιος είναι εκείνος που θα επιβάλλει «πολιτική λύση» στον κύριο Καχριμάνη, όταν την υλοποίηση του έργου του Πάρκου Καινοτομίας και την χρηματοδότηση αυτού την αναλαμβάνει η Περιφέρεια από ίδια κεφάλαια;
Την ίδια ώρα που το Αγροδιατροφικό Πάρκο της Άρτας, παραμένει «στα χαρτιά», χωρίς χρηματοδότηση, αλλά και χωρίς φορέα υλοποίησης του έργου, αναζητώντας και την μία και τον άλλο στους διαδρόμους των υπουργείων.
Κι ενώ αυτή είναι η σκληρή πραγματικότητα, που με τον ένα ή τον άλλο τρόπο, όλοι δείχνουν να γνωρίζουν – και ίσως κάποιοι από αυτούς και να αποδέχονται – ο Δήμος Αρταίων, πιστός στην τακτική του στρουθοκαμηλισμού την οποία με ευλαβική συνέπεια ακολουθεί επί σειρά ετών και σε όλα τα μεγάλα θέματα που αφορούν τον τόπο, ετοιμάζεται για μια ακόμη «μάχη χαρακωμάτων» έτσι για την τιμή των όπλων, μάχες που συνήθως δίνονται όταν ο πόλεμος έχει χαθεί, επιβεβαιώνοντας δια του δημοτικού συμβουλίου την ομοφωνία του στο αίτημα της ίδρυσης του Πάρκου στην Άρτα, προφανώς για να μπορεί να είναι εναρμονισμένος και στο πνεύμα των ημερών, ότι δώσαμε την μάχη μας, αλλά δυστυχώς την δώσαμε μόνοι μας χωρίς συμμάχους και άρα είμαστε καταδικασμένοι να αποτύχουμε.
Με ποια οπτική, δε, προσεγγίζουν το θέμα οι ενδιαφερόμενοι, αρκεί να δούμε τα βήματα που έχουν κάνει μέχρι σήμερα.
Από την μια έχουμε το αίτημα της περιοχής μας με το επιχείρημα ότι έτσι η Γεωπονική Σχολή της Άρτας θα αποτελέσει πλέον μια ολοκληρωμένη κι οργανωμένη πανεπιστημιακή δομή, η οποία θα προσελκύσει το ενδιαφέρον μεγαλύτερου αριθμού σπουδαστών, ένα αίτημα όμως που στην πράξη απαξιώνεται πλήρως καθώς οι εγκαταστάσεις της Γεωπονικής Σχολής στην Άρτα τελούν σε πλήρη εγκατάλειψη και από την άλλη έχουμε την Περιφέρεια Ηπείρου και τον τεράστιο προϋπολογισμό της (να μην το ξεχνάμε κι αυτό), η οποία έχει ήδη εκπονήσει τις μελέτες για τέσσερα Κέντρα (Πάρκα) εκ των οποίων αυτό των Αρωματικών Φυτών θα έχει έδρα τον Κατσικά και παράρτημα στην Κόνιτσα, αυτό της Γενετικής Βελτίωσης θα έχει έδρα τον Κατσικά, ένα ακόμη της Εξατομικευμένης Ιατρικής με έδρα το Πανεπιστημιακό Νοσοκομείο Ιωαννίνων και το τέταρτο θα αφορά την ίδρυση Κέντρου Κρέατος με έδρα την γειτονική μας Φιλιππιάδα.
Κι άντε μετά να ανοίξεις ένα ακόμη μέτωπο και με αυτούς που είναι δίπλα σου και διαχρονικά σε στηρίζουν.
Αρκεί, λοιπόν, μια απλή σύγκριση της πρακτικής του ενός και του άλλου ενδιαφερόμενου για να εξάγεις και τα συμπεράσματα για τα αποτελέσματα.
Πως λοιπόν, μετά να μην αναφωνήσεις με απόγνωση «που πα’ ρε καραμήτρο, εσύ είσαι ορφανό»!!!
Βέβαια η συνέχεια είναι λίγο έως πολύ γνωστή, καθώς οι υπεύθυνοι αυτής της κατάστασης κι αφού θα έχουν βγει από την νιρβάνα της αυταπάτης τους, θα καταγγείλουν με οργίλο ύφος τις δυνάμεις εκείνες που αντιστρατεύονται το μέλλον και την προοπτική της περιοχή ς μας, σε αντίθεση με τους ίδιους που έδωσαν την μάχη ολομόναχοι, όπως έχουν κάνει πολλάκις στο παρελθόν, ποντάροντας στην κοντή μνήμη των συνδημοτών, στο συναίσθημα της αδικίας και στην «αποκάλυψη» …δούρειων ίππων και πηλιογούσηδων.
Πλην όμως, δεν διαφέρει σε τίποτε από αυτό που έχουμε συνηθίσει να κάνουμε τα τελευταία (πολλά) χρόνια και που δεν είναι άλλο από το να θρηνούμε επί των ερειπίων, τα οποία με ευθύνη μας έχουμε δημιουργήσει…