Το «καράβι» που λέγεται Άρτα, «μπάζει από παντού»

Η «Γ» επιμένει να παρακολουθεί από κοντά, την πορεία του Πτηνοτροφικού Συνεταιρισμού Άρτας και για τον επί πλέον λόγο, ότι μπορεί ν’ αποτελέσει το καλύτερο παράδειγμα, για συνεταιριστικές οργανώσεις, που έχουν αφεθεί έρμαια στις διαθέσεις αυτών που τις διοικούν και προκαλούν ταυτόχρονα… Όπως θα είχε συμβεί και στον Πτηνοτροφικό Συνεταιρισμό, αν δεν είχε προκύψει ο νυν πρόεδρος Δημήτρης Πετανίτης. Θυμάστε, τα είχαν σχεδιάσει όλα, οι τότε διοικούντες, αλλά… έμπλεξαν με το βασικό αξίωμα της ζωής, που λέει πως ακόμα, δεν σχεδιάστηκε το τέλειο έγκλημα…
«Δεν μπορεί να βρεθεί ένας Πετανίτης και στον Αγροτικό Συνεταιρισμό Άρτας», μας έλεγε φίλος της εφημερίδας, ο οποίος με ιδιαίτερο ενδιαφέρον ενημερώνεται για τις εξελίξεις στον αγροτικό χώρο… Αυτό είναι το μεγάλο ζητούμενο και για μας που τόσο σχολαστικά και επίμονα ασχολούμαστε με την διάλυση της άλλοτε κραταιάς Ένωσης Αγροτικών Συνεταιρισμών Άρτας – Φιλιππιάδας…
Όμως, πρέπει να ομολογήσουμε, πως βρισκόμαστε μια ανάσα, πριν την ολοκληρωτική απογοήτευση, γιατί δεν προκύπτουν οι νέοι και οι νέες που θ’ ασχοληθούν με το μεγάλο θέμα και θα λειτουργήσουν και υπέρ των ιδίων, φυσικά και υπέρ όλων των αγροτών. Νέοι αγρότες, που έχουν βρει περιουσία – πλούτο και την αφήνουν έρμαιο στα χέρια, ενός περίεργου τύπου, που συνηθίζει να κάνει μετάνοιες και μεγάλους σταυρούς, σ’ όποια εκκλησία κι αν βρεθεί.
Μιλάμε για τον πλούτο της αγροτικής παραγωγής, είτε αυτός προέρχεται απ’ τα πορτοκάλια, τα μανταρίνια, τα ακτινίδια και ότι άλλο μπορεί να φανταστεί κανένας… Αυτός ο πλούτος, που οι νέες συνθήκες- συγκυρίες τον καθιστούν ιδιαίτερο, αποτελεί πεδίο εκμετάλλευσης για τον συγκεκριμένο κύριο, φυσικά και τους εμπόρους – μεσάζοντες, οι οποίοι όσο επικρατεί η τραγική κατάσταση στον Αγροτικό συνεταιρισμό «τρίβουν τα χέρια τους»…
-Αλήθεια, δεν συγκινεί κανέναν νέο, το γεγονός ότι όσα με τόσους κόπους και θυσίες, δημιούργησαν οι πατεράδες του, αποτελούν σήμερα το αντικείμενο πλουτισμού, ενός όχι και ιδιαίτερα ευφυούς παράγοντα;
Βασανιστικό το ερώτημα, το έχουμε θέσει ως θέμα σε πολλές συζητήσεις που έχουμε κάνει με πολλούς παράγοντες, οι οποίοι έχουν αφήσει την σφραγίδα προσφοράς στον τόπο. Η εξήγηση που δίνεται, σ’ όλες αυτές τις ατέλειωτες συζητήσεις, αναφέρει ότι είναι πολλά τα μικρά «κόκκαλα», που έχουν μοιραστεί και αυτά έχουν την ικανότητα να κρατούν τα στόματα κλειστά, όχι όμως εις το διηνεκές. Όμως τα συγκεκριμένα «κόκκαλα», σ’ αυτή την χρονική συγκυρία, κάνουν πολύ καλά την δουλειά τους. Κρατούν τα στόματα ερμητικά κλειστά και με αυτό το δεδομένο, αποτρέπουν και όποιον αποδεδειγμένα έχει καλές προθέσεις και ικανότητες, να κάνει σοβαρές παρεμβάσεις.
-Πως αντιμετωπίζονται αυτές οι συνθήκες που ο ανίκανος παράγων, έχει δημιουργήσει;
Από το σημείο αυτό, πρέπει κάποτε ν’ αρχίσει μια σοβαρή συζήτηση, με όλους τους νέους αγρότες. Και αν γίνει η αρχή, είναι σίγουρο πως ως το ήμισυ του παντός, θα λειτουργήσει καταλυτικά και ο κύριος με τους μεγάλους σταυρούς, δεν θα έχει που να κρυφτεί…
Αυτονόητο είναι ότι ο χρόνος είναι περιορισμένος, γιατί πάμε στην περίοδο συγκομιδής, η οποία προδιαγράφεται ιδιαίτερα ενδιαφέρουσα, άρα ως η περίοδος που θα συγκινήσει τους νέους – άνεργους, ν’ ασχοληθούν με την τοπική παραγωγή και να μην αναμένουν να γίνουν δημόσιοι υπάλληλοι ή γκαρσόνια σε τουριστικές περιοχές…
Αν απ’ τους περασμένους μήνες, οι παράγοντες των Δήμων, που έχουν αναφορά στην τοπική παραγωγή, είχαν αξιολογήσει σωστά την πρόταση της «Γ» που ήθελε ν’ αναλάβουν πρωτοβουλίες, για να στηρίξουν την παραγωγή και τους παραγωγούς, μπορεί σήμερα να μιλούσαμε για χειροπιαστά αποτελέσματα. Λέγαμε πως για τον Δήμο Αρταίων, είναι πολύ απλό να στηρίξει τους παραγωγούς, με μια απόφαση. Αντί να χαλάει έναν σκασμό λεφτά, για παράτες στην Αθήνα και την Άρτα, με τα χρήματα αυτά, να συγκροτήσει ένα γραφείο στήριξης της παραγωγής και των παραγωγών. Βεβαίως με νέους επιστήμονες, οι οποίοι θα μπορούσαν να κάνουν θαύματα και έτσι οι παραγωγοί που θα είχαν δει χειροπιαστά τα αποτελέσματα, να έκαναν και την κίνηση να δουν και πως από μόνοι τους, μπορούν να λειτουργήσουν υπέρ των συμφερόντων τους, κατ΄ επέκτασιν και υπέρ του τόπου.
Όμως το «καράβι» που λέγεται Άρτα, «μπάζει από παντού». Αυτοί που πρέπει να συνεργαστούν βολεύονται μ’ αυτό που υπάρχει και ίσως έχουν δίκαιο, γιατί είναι κοινό μυστικό πως όλοι, πρώτα κοιτάζουν το προσωπικό συμφέρον και αν περισσέψει λίγος χρόνος, αφήνουν να διαρρέει και καμιά παράτα, περί ενδιαφέροντος και έργου για τον τόπο…
Ωστόσο η ελπίδα πεθαίνει τελευταία… Κι εμείς, ίσως και ως ρομαντικοί, θα αναμένουμε να βρεθεί ένας Πετανίτης και για τον Αγροτικό Συνεταιρισμό Άρτας – Φιλιππιάδας…