Η φτώχεια φέρνει γκρίνια…

«Η φτώχεια φέρνει γκρίνια» λέει ο θυμόσοφος λαός μας και αυτό του το απόφθεγμα, βρίσκει την απόλυτη εφαρμογή του στις αντιδράσεις που πυροδότησε τις τελευταίες μέρες η ανακοίνωση από τον Εμπορικό Σύλλογο Άρτας του θερινού ωραρίου λειτουργίας των καταστημάτων, που προβλέπει το κλείσιμό τους για όλα τα Σάββατα Ιουλίου και Αυγούστου.
Κι όπως έχει καταγράψει η ιστορία, κάθε «εμφύλιος πόλεμος» είναι πιο σφοδρός και πιο …αιματηρός από οποιονδήποτε άλλον.
Έτσι κι αυτή η διαμάχη που προέκυψε στις τάξεις του εμπορικού κόσμου της Άρτας, έχει στηθεί με το σκηνικό που εμπεριέχει ανακοινώσεις επί ανακοινώσεων, ακόμη και στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης και απαντήσεις επί απαντήσεων, ενώ δεν λείπουν και οι λεκτικές υπερβολές, αλλά και οι απειλές που παραπέμπουν σε άλλες εποχές.
Το ερώτημα ωστόσο, που προκύπτει, είναι αν έχουν δίκιο όσοι αντιδρούν, ή απλά ζούμε σε μια πόλη που υπάρχει τόση και τέτοια προκατάληψη απέναντι σε όσους αποφασίζουν, που σε ότι πουν λέμε αμέσως όχι;
Άλλωστε και ως λαός είμαστε αρκετά προκατειλημμένοι και λίαν αντιδραστικοί, ώστε να δεχόμαστε οτιδήποτε μας «σερβίρουν» χωρίς αντιδράσεις.
Αλλά ας μην ξεφύγουμε σε φιλοσοφικές αναζητήσεις και ξεχάσουμε το προκείμενο.
Η αλήθεια είναι – κι ας αποφεύγουν να το παραδεχτούν και πολύ περισσότερο να το ομολογήσουν απαξάπαντες – πως το πρόβλημα για τους εργαζόμενους και τους καταναλωτές δεν είναι το ωράριο λειτουργίας των καταστημάτων, αλλά οι άδειες τσέπες τους, σε βαθμό που δεν μπορούν να ικανοποιήσουν ούτε καν τις βασικές τους ανάγκες.
Σε αντίστοιχη θέση βρίσκονται και οι αυτοαπασχολούμενοι, οι επαγγελματίες που βρίσκονται κλεισμένοι όλη την ημέρα στα εμπορικά τους καταστήματα βλέποντας τον τζίρο τους να πέφτει και τις υποχρεώσεις από μήνα σε μήνα να ανεβαίνουν στα ύψη. Με τη φορολογία από το κράτος, τις ανατιμήσεις στα προϊόντα, τις οφειλές στα ταμεία τους, κ.ά., τρέχουν μόνιμα να καλύψουν τις διάφορες τρύπες, με αποτέλεσμα να στερούνται ενός σταθερού εισοδήματος για να ζήσουν τις οικογένειές τους.
Και σαν να μην έφταναν όλα αυτά, ήρθε και η πανδημία του κορονοϊού για να επιφέρει το τελειωτικό χτύπημα στον εμπορικό κόσμο της Άρτας.
Οπότε, φαντάζει μάλλον ισχυρό το επιχείρημα όσων αντιδρούν στην απόφαση για πενθήμερη λειτουργία των εμπορικών καταστημάτων στην Άρτα, σύμφωνα με το οποίο «Μετά από την σκληρή δοκιμασία του lockdown της περιόδου της πανδημίας, κατά την οποία υποφέραμε και αιμορραγήσαμε κατά τον πιο οδυνηρό τρόπο, χωρίς έσοδα, με υποχρεώσεις να τρέχουν ιλιγγιωδώς, με κίνδυνο μόνιμης αδυναμίας επαναλειτουργίας των επιχειρήσεών μας και απώλειας θέσεων εργασίας, έρχεται η απόφαση αυτή, σαν να μην άγγιξε κανένα μας η κρίση. Ο Εμπορικός Σύλλογος, ως ανώτατο θεσμικό όργανο έχει ή θα πρέπει να έχει ως σκοπό την διασφάλιση της ελάχιστης αξιοπρέπειας του επαγγέλματός μας με παρεμβάσεις και διεκδικήσεις που προσβλέπουν στην ευόδωση του σκοπού αυτού. Με την απόφασή του αυτή, έρχεται «ως τιμωρός», να αφανίσει εμάς και ολόκληρη την πόλη της Άρτας. Κάθε χρόνο αλλά ειδικότερα φέτος, αντιμετωπίζουμε το γεγονός μιας άδειας πόλης, μιας «πόλης φάντασμα». Κλείνουν τα καταστήματα, με αποτέλεσμα η Άρτα να ερημώνει και συνακόλουθα να οδηγείται σε μαρασμό όλος ο επιχειρηματικός της κόσμος. Έρχονται επισκέπτες και αντιμετωπίζουν μια εικόνα πόλης, μόνιμα σε καραντίνα. Σιωπή και ερημιά. Η απόφαση δε αυτή, αποτέλεσε διαχρονικά και το μεγαλύτερο δώρο προς τις όμορες πόλεις».
Και οι αντιδρώντες δεν είναι «χθεσινοί» στο λιανικό εμπόριο της Άρτας, αφού στην πλειονότητά τους διατηρούν καταστήματα στην οδό Σκουφά, τον κατ’ εξοχή εμπορικό δρόμο της πόλης, για να γνωρίζουν, προφανώς από την τεράστια πείρα που έχουν, ότι δεν έχει ο κόσμος χρήματα και άρα δεν θα είναι εύκολο και σε αυτόν να καταναλώσει .
Όμως μπορεί αυτό το Σάββατο να μην έχει, αλλά ποιος προεξοφλεί ότι δεν θα έχει και το επόμενο ή το μεθεπόμενο.
Άλλωστε η αναζωογόνηση της πόλης και η αύξηση της επισκεψιμότητας επιτυγχάνεται μόνο με τα καταστήματα ανοιχτά, ώστε να παροτρύνονται και οι καταναλωτές να διενεργούν τις αγορές τους χωρίς την πίεση χρόνου.
Το χειρότερο όμως, από όλη αυτή την αντιδικία, είναι πως όσο διατηρείται και τροφοδοτείται, τόσο πιο ορατός είναι ο κίνδυνος διχασμού του εμπορικού κόσμου της πόλης, που οι συνέπειές του δεν είναι και τόσο απρόβλεπτες, αφού στην ουσία θα υπονομεύουν τα συμφέροντα και της συμπαθούς τάξης των εμπόρων, αλλά και της ίδιας της Άρτας.
Οπότε, μήπως θα ήταν πιο λογικό να αφεθεί η ίδια η εμπορική αγορά της Άρτας να ρυθμίσει την λειτουργία της με βάση τις ανάγκες της, χωρίς την έκδοση αποφάσεων που καμιά φορά εξυπηρετούν μόνον το σκεπτικό «αφού εγώ θέλω να κλείσω, τότε να κλείσει και ο διπλανός μου για να μην έχει κι αυτός τζίρο»;
Όπως λέμε δηλαδή, «η δική μου μάνα πέθανε, κανενός να μην μείνει»!