Ο δημόσιος τομέας έπιασε τα όριά του και οι ιδιωτικές εταιρείες, έκαναν άλματα…

Η επικοινωνία και η σοβαρή συζήτηση, με δημοτικούς παράγοντες άλλων πόλεων της πατρίδας μας, με την ευκαιρία και της απόδρασης του περασμένου τριημέρου των αργιών, ήταν ευκαιρία για σοβαρό προβληματισμό, αλλά και την εξαγωγή χρήσιμων συμπερασμάτων, σε σχέση με τους Δήμους της σύγχρονης πραγματικότητας, αλλά και το μέλλον των πόλεων, ανεξάρτητα από το μέγεθός τους και τις δυνατότητες που έχουν. Δεδομένο αποτελεί η διαπίστωση πως όλες οι πόλεις έχουν άπειρες δυνατότητες, αρκεί να προκύψει η σωστή αξιοποίηση των δεδομένων και των προκλήσεων της εποχής…
Η πρώτη διαπίστωση αφορά τις προκλήσεις εποχής και σε εθνικό και σε ευρωπαϊκό επίπεδο… Αυτές δεν αξιοποιούνται με την δομή που έχουν σήμερα οι Δήμοι σε επίπεδο ανθρώπινου δυναμικού, αλλά και των διαμορφωμένων καταστάσεων, σε σχέση με το πώς αξιοποιείται ο κάθε υπάλληλος ή το κάθε στέλεχος… Νοσηρό το κλίμα, κληρονομημένο απ’ το παρελθόν και τον τρόπο με τον οποίο προκύπτουν οι ευνοημένοι ή μη, στον κάθε Δήμο της χώρας… Αυτός που είχε ταχθεί προεκλογικά με το νικητή, θ’ αναλάβει θέση ευθύνης, άσχετα να γνωρίζει έστω και τα ελάχιστα, για το πιο απλό ζητούμενο της εποχής… Πως δηλαδή θα ετοιμαστεί ένας φάκελος, για την αξιοποίηση του πιο απλού ευρωπαϊκού προγράμματος.
Την ίδια στιγμή, ο ιδιωτικός τομέας έχει κάνει άλματα. Υπάρχουν ιδιωτικές εταιρείες, οι οποίες γνωρίζουν ανά πάσα ώρα και στιγμή, ποιο ευρωπαϊκό πρόγραμμα υπάρχει σε εξέλιξη και τον τρόπο με τον οποίο μπορεί να το αξιοποιήσει, ο τελευταίος Δήμος τη χώρας και για να εξειδικεύουμε στα δικά μας, ο Δήμος Γ. Καραϊσκάκη ας πούμε…
Την στιγμή που οι εξειδικευμένες ιδιωτικές εταιρείες θα έχουν ολοκληρώσει την διαδικασία υποβολής του σχεδίου για την εξασφάλιση κονδυλίων, το υπαλληλικό και επιστημονικό προσωπικό του μικρού Δήμου, θα είναι χαμένο στην αναζήτηση του προγράμματος και του τι αυτό προβλέπει και απαιτεί… Είναι η τεχνογνωσία, που στην εποχή μας, παίζει καθοριστικό ρόλο, σε κάθε απόπειρα προόδου…
Κι αν η τεχνογνωσία και οι γρήγορες εξελίξεις, είναι το επιβεβλημένο για την εποχή μας, αυτό το επιβεβλημένο για την μεγάλη πλειοψηφία των αιρετών της αυτοδιοίκησης, η συνεργασία με τον ιδιωτικό τομέα, ο οποίος εξασφαλίζει τα ζητούμενα, αποτελεί αμάρτημα! Απλοϊκά, αλλά με τον στόμφο της ημιμάθειας, το διατυπώνει ο γνωστός εκπρόσωπος των εργαζομένων σε Δήμο της περιοχής, που λέει «έξω οι ιδιώτες απ’ τους Δήμους», την στιγμή που στον ίδιο αν επιχειρήσεις να μιλήσεις για την αξιοποίηση των προκλήσεων της εποχής, θα θεωρήσει ότι του μιλάς κινέζικα…
Το αποτέλεσμα είναι στις πόλεις της Ηπείρου, για να μην πάμε μακριά… Το απόλυτο τίποτα και πάλι το απόλυτο τίποτα, σε πρώτο πλάνο…
-Τι να κάνουμε;
Το ερώτημα που πρέπει να συνοδεύει κάθε σοβαρή προσέγγιση της κατάστασης που επικρατεί, για να φτάσουμε σ’ αυτό που έπρεπε να είχε γίνει πολλά χρόνια πριν, αλλά επιβάλλεται να γίνει τώρα…
Η τεχνογνωσία είναι αυτή που θα σώσει τους Δήμους της πατρίδας μας, φυσικά και της Ηπείρου… Όμως αυτή για να φτάσει εκεί που πρέπει, θα πρέπει να προκύψει η ουσιαστική προϋπόθεση. Να εγκαταλείψουν οι δήμαρχοι και όλοι οι αιρετοί της αυτοδιοίκησης, την περίεργη προσέγγιση, του ιδιωτικού τομέα. Παράλληλα και οι εργαζόμενοι στους Δήμους, που κατά της συγκεκριμένης αναγκαιότητας κάνουν μεγάλη φασαρία, ν’ αποδεχτούν την σκληρή πραγματικότητα. Είτε δεν μπορούν, είτε δεν θέλουν να κάνουν αυτό που απαιτεί η εποχή.
Η απάντηση και στις δυό προαναφερόμενες πλευρές, δεν είναι άλλη απ’ την ίδια την εικόνα των πόλεων και τον απλό απολογισμό, σε σχέση με τον αριθμό των προγραμμάτων που μπορούσαν ν’ αξιοποιηθούν και τα μετρημένα στα δάχτυλα του ενός χεριού που έχουν αξιοποιηθεί, αν έχουν αξιοποιηθεί…
Οι συνεργασίες των δημόσιων φορέων με τους ιδιωτικούς φορείς, που φάνταζαν και σαν ξεπούλημα, δεν ήρθαν ως αναγκαιότητα επειδή τις επέβαλλε κάποια αόρατη δύναμη ή κάποια συνομωσία… Ήρθαν επειδή ο δημόσιος τομέας έπιασε τα όριά του και απ’ την άλλη πλευρά, οι ιδιωτικές εταιρείες, έκαναν άλματα… Έχουν καταφέρει αυτό που στην δική μας περιοχή τουλάχιστον, θεωρείται ακατόρθωτο, γι’ αυτούς ν’ αποτελεί μια υπόθεση ρουτίνας. Με το αποτέλεσμα ευδιάκριτο και φυσικά χρήσιμο…
Βρισκόμαστε μπροστά στις κρίσιμες αποφάσεις, για όλους τους αιρετούς της αυτοδιοίκησης:
-Θα μείνουν κρατώντας την σημαία του διεξόδου, ως το ζητούμενο της εποχής ή θα δουν κατάματα την πραγματικότητα και με βάση αυτή θα προχωρήσουν;
Την απάντηση που είναι τόσο απλή, την δίνει αβίαστα κι ένα μικρό παιδί. Το ζήτημα όμως είναι αν οι αιρετοί της αυτοδιοίκησης, θ’ αποφασίσουν να ενηλικιωθούν…