Η φάμπρικα δεν σταματά…

«Η φάμπρικα δε σταματά
δουλεύει νύχτα μέρα
και πώς τον λεν το διπλανό
και τον τρελό τον Ιταλό
να τους ρωτήσω δεν μπορώ
ούτε να πάρω αέρα

Δουλεύω μπρος στη μηχανή
στη βάρδια δύο δέκα…»

Τραγουδούσε ο Λάκης Χαλκιάς σε μουσική Γιάννη Μαρκόπουλου αποδίδοντας απόλυτα το εργασιακό περιβάλλον στο οποίο υποχρεώνονται και επιχειρούν νέοι σαν τον άτυχο Χρήστο να κτίσουν τη ζωή τους και να πραγματοποιήσουν τα όνειρά τους.

Το τίμημα ωστόσο που καλούνται να καταβάλουν, ακόμα και γι΄ αυτά τα ελάχιστα, είναι τόσο βαρύ, που πολλές φορές ξεπληρώνεται μόνον με την κατάθεση της ίδιας της ανθρώπινης ύπαρξης, όπως συνέβη το περασμένο Σάββατο με τον άτυχο Χρήστο.

Τον Χρήστο Ζορμπά, που πλήρωσε με την ίδια την ζωή του, την δουλειά που βρήκε πριν από τρεις μήνες και του έδινε την ευκαιρία για να κάνει σχέδια για το μέλλον του.

Δεν τον ένοιαζε τον Χρήστο που βράδυ Σαββάτου, ήταν στο πόστο του στο εργοστάσιο κάνοντας την νυχτερινή βάρδια, την ώρα που οι συνομήλικοί του διασκέδαζαν στα μαγαζιά της πόλης.

Άλλωστε ήξερε πολύ καλά πως «η δουλειά κάνει τους άντρες».

Κι ο ίδιος ήταν ένας πολύ ωραίος άντρας.

Δυνατός, μαχητής, διψασμένος για ζωή κι αποφασισμένος να κάνει περήφανους τους γονιούς του.

Κι αυτά τα λένε φίλοι και συμμαθητές του που θρηνούν σιωπηλά, ξέροντας ότι δεν του πρέπουν και δεν του αξίζουν οι κραυγές.

Όσο δε για τα μηνύματα συμπαράστασης από τους εργοδότες του, κόμματα και συνδικάτα, ίσως έχουν πολύ μικρή σημασία για τους δικούς του ανθρώπους, καθώς είναι μικρόψυχο να περιορίζεις το μεγαλείο της ανθρώπινης ύπαρξης, βάζοντας οποιαδήποτε ταμπέλα στην απώλεια μιας ζωής.

Γιατί η μάνα του δεν κλαίει τον εργαζόμενο γιό της, ούτε ο πατέρας του θρηνεί  «το πολλά υποσχόμενο, πολύτιμο μέλος της ομάδας της ΗΠΕΙΡΟΣ».

Το κενό στις καρδιές των δικών του, θα μένει ανοιχτό μέχρι να κλείσουν και τα δικά τους μάτια. Και το μόνο, που ίσως τους παρηγορεί, είναι να βρεθούν οι ένοχοι (αν υπάρχουν), αλλά και να μην είναι μάταιη η θυσία του και να αποφευχθούν στο μέλλον άλλες τέτοιες τραγωδίες.

Χ.Α.Α.