Να συγκροτηθεί σε κίνημα διαμαρτυρίας, η αγανάκτηση και η οργή

Όχι άλλο Ξενία, κατά πως έλεγε ο μεγάλος Τζιμάκος, «όχι άλλο Νταλάρα»… Η επιμονή κάποιων στο αδιέξοδο, δεν είναι μόνο κουραστική, αλλά ιδιαίτερα επικίνδυνη, καθώς ο καθένας φτιάχνει ένα -όπως λένε στο χωριό μου- «στόρι», όχι από ενδιαφέρον για τον τόπο, αλλά για να δικαιολογήσει την ύπαρξή του…
Ένα παράδειγμα… Απ’ το λίγο που παρακολούθησα την συνεδρίαση του Δημοτικού Συμβουλίου, με θλίψη διαπίστωσα, ότι θλιβερή φιγούρα ήταν ο πρώην δήμαρχος Γιάννης Παπαλέξης, ο οποίος δεν αγωνιούσε για το πως το Κάστρο, θ’ ανήκει στους πολίτες, αλλά το πως θα πει την… εξυπνάδα, με την οποία δικαιολογήσει την δική του ανυπαρξία. Ήθελε, λέει ξενοδοχείο…
Για να περάσουμε στην γραφική κυρία, που ξαφνικά ανακάλυψε, ότι υπάρχει και το δημοψήφισμα! Τι άλλο θ΄ ακούσουμε, εμείς οι κοινοί θνητοί και πόσα ακόμη θ’ ανεχτεί ο τοπικός ΣΥΡΙΖΑ…
ΕΞΑΙΡΕΣΗ. Ο γιατρός Στάθης Μπαρτζώκας, είναι ο μόνος που αγωνίζεται ανιδιοτελώς και χωρίς δεύτερες σκέψεις, για να λειτουργήσει το ΞΕΝΙΑ ως ξενοδοχείο. Πιστεύει ότι αυτό είναι σωστό και το κάνει με αγνότητα, γιατί αγαπάει τον τόπο του και το έχει αποδείξει. Μπορεί να διαφωνούμε, αλλά σεβόμαστε τον ανιδιοτελή αγώνα του και θεωρούμε πως αν υπήρχαν και κάποιοι άλλοι σαν το Στάθη και αγωνιζόταν ανιδιοτελώς, για τα άλλα μεγάλα θέματα του τόπου, η κατάσταση θα ήταν πολύ καλύτερη… Τώρα για το αν ο Στάθης δικαιωθεί, σε σχέση με το Ξενία, η ζωή είναι μπροστά μας και θα το αποδείξει…
«Όλα τα είχε η Μαργιορή, ο φερετζές της έλειπε», λέει η λαϊκή παροιμία και κάπως έτσι πρέπει να περιγραφεί η πρεμούρα για το ξενοδοχείο, ενώ την ίδια στιγμή, για τα μεγάλα θέματα του τόπου, δεν προκύπτει κανένα ενδιαφέρον, για να μην μιλήσουμε για συγκεκριμένο έργο.
Με απασχολεί, πολλές φορές…
-Την κατάντια της πόλης, που είναι εχθρική για όσους ζουν σ’ αυτή και όσους την επισκέπτονται, δεν την παρατηρεί κανένας και δεν ενοχλεί κανέναν;
Όπως φαίνεται κανέναν δεν ενοχλεί και οι πάντες κινούνται κατά την λογική αυτού που αγοράζει πρώτα το σαμάρι και μετά το σαμάρι! Ένα παράδειγμα…. Θα έρθει ο επισκέπτης στην Άρτα, με το αυτοκίνητό του… Θα δεινοπαθήσει και θ’ ακούει Άρτα και δεν θα θέλει να ξανακούσει…
-Δεν θα έπρεπε να είχαν προκύψει, συντονισμένες διαμαρτυρίες, για την τραγική κατάσταση που ζούμε;
Αυτό θα έπρεπε να είχε γίνει από πολλά χρόνια πριν. Να είναι καθημερινή η διεκδίκηση για την ποιότητα ζωής στην πόλη, για να είναι η ποιότητα ζωής και η εικόνα της πόλης, αυτή που θα επικουρήσει τα μνημεία, ώστε να προκύψει και τουριστικό ενδιαφέρον… Άντε να έρθει ο επισκέπτης στην Άρτα και να μείνει μόνο εντός του Ξενία, για να θεωρήσει, ότι η πόλη είναι φιλόξενη και να ξανάρθει…
Τραγικό, όσο και ενοχλητικό… Η περιοχή δεν ασχολείται με την παραγωγή της, πέραν των ευκαιριακών κινήσεων, οι οποίες έχει αποδειχτεί πόσο επικίνδυνες είναι… Το βιώσαμε την περασμένη εβδομάδα… «Βροχή» οι ανακοινώσεις, με τις οποίες όλοι πλειοδοτούν σε ενδιαφέρον, για ν’ αποζημιωθεί η παραγωγή…
-Άντε και αποζημιώθηκαν οι παραγωγοί, για μια ακόμη φορά… Λύθηκαν όλα τα προβλήματα;
Πολλαπλασιάζονται τα προβλήματα, γιατί η αποζημίωση γίνεται έξις και υπάρχει περίπτωση οι πρωταγωνιστές, ν’ ανάβουν λαμπάδες, να έρθει κανένα χοντρό χαλάζι, για ν’ ακολουθήσει η αποζημίωση. Θυμηθείτε… Η παραγωγή της Άρτας, πήρε την κάτω βόλτα, απ’ την εποχή της απόσυρσης των πορτοκαλιών… Τότε που αντί για πορτοκάλια, οι περισσότεροι απέσυραν μπάζα και τα πληρωνόταν για πορτοκάλια…
-Για την ουσία της παραγωγής και τον μονόδρομο του πρωτογενούς τομέα, μίλησε σοβαρά κανένας;
Ούτε μίλησε, ούτε πρόκειται να μιλήσει, γιατί οι σοβαρές και χρήσιμες παρεμβάσεις, απαιτούν και θάρρος. Πρέπει να καταγραφούν και να ειπωθούν δημόσια όλα τα κακώς κείμενα, για να μιλήσουμε ακολούθως για το τι πρέπει να γίνει και πως θα γίνει. Αποτέλεσμα αυτής της τραγικής εικόνας που παρουσιάζουν όσοι ζητούσαν και ζητούν με στόμφο την αποζημίωση, είναι και το γεγονός, ότι το κακό με τον αγροτικό τομέα, είναι γνωστό, αλλά κανένας δεν το αγγίζει…
Αχταρμάς! Όλα τα προβλήματα μαζί, μιας και εκεί πάει ο συλλογισμός. Το ένα φέρνει το άλλο και είναι καλό, όσοι καμώνονται τους παράγοντες, που και που, να τ’ ακούνε όλα μαζί, με την ελπίδα, ότι θα ταρακουνηθούν, αν και είναι πολύ δύσκολο… Θα συνεχίσει η ίδια κατάσταση, αλλά αυτό δεν μπορεί να σημαίνει και παραίτηση όσων αγωνιούν πραγματικά και ενοχλούνται παρατηρώντας το τέλμα…
Όμως μέχρι να συγκροτηθεί σε κίνημα διαμαρτυρίας, όλη αυτή η αγανάκτηση και η οργή, οι παριστάνοντες τους παράγοντες του τόπου, θα κυκλοφορούν ελεύθεροι και ταυτόχρονα θα ενοχλούν. Παράλληλα θα μπορούν ν’ αμπελοφιλοσοφούν, για την χρησιμότητα του ξενοδοχείου, όπου και οι νέοι μας, θα εντρυφήσουν στις πομπές του παρελθόντος…