Δεν αντιμετωπίζονται με ευχολόγια

Η έντονη χαλαζόπτωση των προηγούμενων ημερών στον κάμπο της Άρτας, φέρνει για άλλη μια φορά στο προσκήνιο, με τον πιο οδυνηρό είναι η αλήθεια τρόπο, ιδίως για τους παραγωγούς που βλέπουν για ακόμη μια χρονιά τους κόπους τους να πηγαίνουν χαμένοι, την ανάγκη της αντιχαλαζικής προστασίας των καλλιεργειών της Άρτας.
Με διαφορά μόλις δεκαπέντε ημερών από την ημερομηνία που πέρυσι (10 Ιουνίου 2019), το χαλάζι είχε ξανακαταστρέψει τις καλλιέργειες των αρτινών παραγωγών, «χτύπησε» και πάλι υπενθυμίζοντας ότι το πάθημα δεν μας έγινε μάθημα.
Και πως αλήθεια να γίνει μάθημα, όταν οι πολιτικοί μας συμπεριφερόμενοι ως απλοί θεατές, αρκέστηκαν σε μια «περαντζάδα» από τις πληγείσες περιοχές, όπου και εξέφρασαν την αμέριστη συμπαράστασή τους, φωτογραφήθηκαν με τους αγρότες για τις επικοινωνιακές τους ανάγκες και τους διαβεβαίωσαν πως θα κάνουν τα αδύνατα – δυνατά ώστε ο ΕΛΓΑ να κινητοποιηθεί άμεσα προκειμένου να καταγράψει τις ζημιές και να τους αποζημιώσει.
Πλην όμως, οι αγρότες της Άρτας, δεν καλλιεργούν τα προϊόντα τους, ή τουλάχιστον δεν θα έπρεπε να καλλιεργούν τα προϊόντα τους, με απώτερο στόχο τις αποζημιώσεις του ΕΛΓΑ.
Το αντίθετο θα λέγαμε.
Οι αγρότες (και) της Άρτας, υπηρετούν με τον αγώνα που δίνουν με τη γη, τον πρωτογενή τομέα, που τόσο εύκολα οι πολιτικοί όλων των χρωμάτων και κομμάτων, χαρακτηρίζουν βασικό πυλώνα της ελληνικής αλλά και της αρτινής οικονομίας.
Γι’ αυτό και τα τελευταία χρόνια, οι αρτινοί παραγωγοί, προχωρώντας σε μια μεγάλη αναδιάρθρωση των καλλιεργειών τους, που για πάνω από μισό αιώνα ήταν προσαρμοσμένες στην μονοκαλλιέργεια των εσπεριδοειδών, επιλέγοντας πιο επιθετικές καλλιέργειες, όπως αυτή του ακτινιδίου, το οποίο αν και ακόμα δεν έχει βρει την «περπατησιά» που του αξίζει, λόγω της υψηλής του ποιότητας, καθώς «απαλλοτριώνεται» από άλλες περιοχές της χώρας, αλλά και από άλλες χώρες (βλέπε Ιταλία), και δεν έχει εξασφαλίσει ακόμη προστατευόμενη ονομασία, προσφέρει πραγματική και ουσιαστική ανάσα στα εισοδήματα των παραγωγών.
Κι επειδή, λοιπόν, η τελευταία χαλαζόπτωση δεν είναι φετινό φαινόμενο, που θα μπορούσε να χαρακτηρισθεί «ως κεραυνός εν αιθρία», αλλά ένα φαινόμενο που την τελευταία δεκαετία επαναλαμβάνεται με συχνότητα, δείχνοντας ότι θα είναι ο ετήσιος επισκέπτης της περιοχής, είναι τουλάχιστον υποκριτικό έως και αφελές να προσδοκούμε λύση από τις εκάστοτε αποζημιώσεις του ΕΛΓΑ, που ακόμη κι αν καταβάλλονται, απλά αντικαθιστούν ένα πολύ μικρό μέρος του αγροτικού εισοδήματος και κατ΄ επέκταση, της τοπικής οικονομίας!
Ενός εισοδήματος, που αν θέλουμε να είμαστε ειλικρινείς είναι αυτό που κινεί όλη την τοπική κοινωνία, καθώς από αυτό εξαρτώνται μια σειρά από επαγγέλματα της Άρτας, προσαρμοσμένα κατά κύριο λόγο στην παροχή υπηρεσιών, που θα αποτελούσε πλεονασμό να τα αναφέρουμε.
Αν λοιπόν, οι πολιτικοί μας και οι ηγέτες που αναδεικνύουμε, δημοκρατικά είναι η αλήθεια κάθε φορά, επιθυμούν να δείξουν το πραγματικό τους ενδιαφέρον για την τοπική οικονομία και τους ανθρώπους που την υπηρετούν, αντί να διαγκωνίζονται για το ποιος κινητοποίησε πιο γρήγορα και πιο αποτελεσματικά τις υπηρεσίες του ΕΛΓΑ, αλλά και ποιάς κυβέρνησης, γαλάζιας, πράσινης ή κόκκινης, ο οργανισμός αυτός ήταν ή είναι πιο κοντά στον αγρότη – παραγωγό, μήπως πρέπει να αναθεωρήσουν την μέχρι σήμερα πορεία τους;
Και να επιχειρήσουν όλοι μαζί, από τον πρώτο ως τον τελευταίο, παρασύροντας και τους εκπροσώπους των αγροτικών συνεταιρισμών, που δείχνουν να απουσιάζουν κραυγαλέα από τα δρώμενα, να εξασφαλίσουν εκείνη την αντιχαλαζική προστασία των καλλιεργειών της Άρτας, που επιβάλλουν οι συνθήκες;
Γιατί, αν μη τι άλλο φαντάζει τουλάχιστον οξύμωρο από τη μια να λέμε ότι τα αγροτικά προϊόντα της περιοχής μας είναι υψηλής ποιότητας, να επιθυμούμε την εξαγωγή τους σε όλες τις αγορές του κόσμου και από την άλλη να μη φροντίζουμε το πολύ απλό θέμα του περιορισμού αυτού του καιρικού φαινομένου, το οποίο με τις σύγχρονες μεθόδους μπορεί και να προβλεφθεί και να περιοριστεί, στον βαθμό που αυτό είναι δυνατό, τόσο με παρέμβαση από αέρος, όσο και με την εγκατάσταση αντιχαλαζικών δικτύων προστασίας.
Άλλωστε στην πράξη αποδεικνύεται, πως η κατανόηση που με τόση ευκολία και απλοχεριά προσφέρεται από τους ιθύνοντες και τους εμπλεκόμενους, στους παραγωγούς δεν αρκεί. Ούτε βεβαίως το γεγονός της παραδοχής πως κατανοούμε το πρόβλημα, αλλά λύση δεν δίνουμε.
Εξάλλου, όπως προείπαμε, η συχνότητα του φαινομένου των καταστροφών από ακραία καιρικά φαινόμενα, αποδεικνύει περίτρανα ότι «οι κυβερνήσεις πέφτουνε, μα το χαλάζι μένει».
Διαφορετικά, μπορεί το επόμενο διάστημα να μας απορροφήσει η διαδικασία για την καταγραφή των ζημιών, τις ενστάσεις και τις αποζημιώσεις στους παραγωγούς, να «παίξει» ως πρώτο το θέμα στην τοπική δημοσιότητα και να το ξαναθυμηθούμε πάλι του χρόνου, όταν θα γίνει επίκαιρο, με μια νέα χαλαζόπτωση, όπου και πάλι θα μηρυκάζουμε τις ίδιες δικαιολογίες και ευχολόγια!