Αν οι… εξυπνάδες ήταν έργα ή προτάσεις…

Η ΠΟΛΗ ΖΗΤΑΕΙ, ΝΑ ΚΑΝΕΙ ΤΟ ΑΛΜΑ ΜΠΡΟΣΤΑ, ΜΕΣΑ ΑΠ’ ΤΗΝ ΔΟΚΙΜΑΣΜΕΝΗ ΣΥΝΤΑΓΗ, Η ΟΠΟΙΑ ΕΙΝΑΙ ΚΑΙ Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΗΣ ΕΠΟΧΗΣ…

Αν οι εξυπνάδες που ακούστηκαν και γράφτηκαν όλες τις προηγούμενες ημέρες, στον… διαβόητο διάλογο για το Κάστρο και το ΞΕΝΙΑ, ήταν έργα ή ακόμη προτάσεις σημαντικών παρεμβάσεων, είναι σίγουρο ότι θα μιλούσαμε για μια άλλη πόλη και σε επίπεδο εικόνας, αλλά το σημαντικότερο σε επίπεδο λειτουργίας…

Η βασική άποψη, την οποία φαίνεται να υιοθετεί η πλειοψηφία των συμπολιτών μας, αφορά στην αγιοποίηση του χώρου, που προκύπτει ως επιτακτική ανάγκη να συνεχιστεί η ίδια πορεία. Να μην το παρακάνουν, όσοι έχουν την αγωνία τους, για να λειτουργήσει το ξενοδοχείο, γιατί πετυχαίνουν τα ακριβώς αντίθετα αποτελέσματα…

-Αλήθεια… Πόσο είχε προοδεύσει αυτός ο τόπος, όσο διάστημα λειτουργούσε το ξενοδοχείο και πόσες προοδευτικές επιρροές, έφερε στον τόπο και την λειτουργία του;

Παρακμή και προκλήσεις έφερνε! Των δήθεν αστών (σ.σ. να θυμηθούμε και την εκτίμηση, περί την ύπαρξη αστικής τάξης σ’ αυτή την πόλη) που είχαν ορίσει ως έδρα του το ΞΕΝΙΑ και απεργαζόταν, όσα δεν είχαν καμία απολύτως σχέση με την κοινωνία. Με τους ανθρώπους της εργασίας και πολιτισμού, που είναι πάντα αυτοί, οι μόνοι ικανοί, να πάνε τον όποιον τόπο, ένα βήμα μπροστά…

Αυτή κατάντια, κρυβόταν επιμελώς, πίσω απ’ την αγωνία των νέων της εποχής, να ζήσουν την ελευθερία τους, που αρχικά μόνο ο δημόσιος χώρος, ως χώρος έκφρασης, μπορεί να προσφέρει… Και αυτοί που ακόμη και σήμερα μιλούν για τις παιδικές αναμνήσεις, δεν αντιλαμβάνονται, ότι αποτελούν το άλλοθι, για να κρυφτούν όσα σήμερα δεν πρέπει να ειπωθούν ξανά, με τον φόβο ότι μπορούν να προβληματίσουν έτι περισσότερο και όσους σήμερα, χωρίς σοβαρή σκέψη, επιθυμούν την λειτουργία του ξενοδοχείου.

Όμως, πρέπει να τελειώνουμε με τις εξυπνάδες και τις επιθυμίες, οι οποίες δεν έχουν καμία αναφορά, στην κοινωνία. Η κοινωνία, επιθυμεί να είναι το Κάστρο ανοιχτό και να δει αυτό που άλλες πόλεις, έχουν κατακτήσει εδώ και πολλές δεκαετίες… Τον πολιτισμό, να είναι πρωταγωνιστής όλων των εξελίξεων…

•••

Όμως υπάρχει και το σημαντικό έλλειμμα, στα επιχειρήματα όσων επιθυμούν την λειτουργία του ξενοδοχείου, των δώδεκα δωματίων, ως απάντηση στο πρόβλημα των κλινών που λείπουν, για να προκύψει ο τουρισμός και στην Άρτα.

Δεν μπήκαν στον κόπο, να συνομιλήσουν με κάποιον επιχειρηματία του χώρου, να του δώσουν τα πραγματικά στοιχεία και να βγει αυτός (σ.σ. ο επιχειρηματίας) να εξηγήσει με τα στοιχεία που θα επεξεργαστεί, πως μπορεί να λειτουργήσει μια ξενοδοχειακή επιχείρηση, με το πολύ είκοσι ως είκοσι πέντε κλίνες.

Με όσους επιχειρηματίες του χώρου μιλήσαμε εμείς, μας είπαν ότι είναι αστείο και να σκέφτεται κανένας, ότι μπορεί να λειτουργήσει σωστά, ένα ξενοδοχείο και αυτό ν’ αποτελέσει την κινητήρια δύναμη, ώστε ν’ αναπτυχθεί ο τουρισμός, σε μια τουριστικά…  άγονη περιοχή, όπως είναι η Άρτα…

Παρατηρήσαμε το αντίθετο… Ο κάθε άσχετος, βγαίνει και δηλώνει ότι μπορεί να λειτουργήσει τουριστική επιχείρηση, χωρίς να παρουσιάζει κανένα στοιχείο, απλά γιατί το επιθυμεί ή νομίζει ότι συνεισφέρει στον δημόσιο διάλογο, κάτι σοβαρό και πρωτόγνωρο…

Για να προκύψει ο σοβαρός κίνδυνος, να προχωρήσει μια διαδικασία λειτουργίας του ξενοδοχείου, να μην πάει καλά και να περάσουμε και πάλι στην αναζήτηση, η οποία όσο διάστημα θα είναι σε εξέλιξη, θα στερεί απ’ τους πολίτες και τον χώρο του κάστρου.

•••

Στην πόλη που οι πάντες είναι ειδικοί για τα πάντα, όλα μπορούμε να τ’ ακούσουμε, όπως και το τελευταίο εκβάν… Να χλευάζεται και να δυσφημείται κατά προκλητικό τρόπο, η όποια πολιτιστική δραστηριότητα, είτε αυτή αφορά το Ωδείο και την μουσική, είτε την βιβλιοθήκη, είτε όλα όσα προβλέπονται απ’ πρόταση που έχει συζητηθεί και στο Δημοτικό Συμβούλιο…

Αλλά κάπου εδώ θα πρέπει να τελειώνει αυτή η ιστορία, που έχει ανάμεσα στα χαρακτηριστικά της και πολλές γραφικότητες… Η πόλη ζητάει, να κάνει το άλμα μπροστά, μέσα απ’ την δοκιμασμένη συνταγή, η οποία είναι και η αναγκαιότητα της εποχής…

Για τον πολιτισμό μιλάμε και μιλάνε όλοι οι σοβαροί άνθρωποι…

Και όποιος δεν μπορεί να καταλάβει αυτή την αναγκαιότητα, μπορεί να μείνει ήσυχος, συντροφιά με τις εμμονές του…