Π Ο Υ Χ Α Θ Η Κ Ε Σ Κ Ο Μ Ο Υ Ν Ι Σ Τ Η;

Του Ν ί κ ο υ  Ρ ί γ γ α

Ενεργοποιώντας ταυτόχρονα την ανθρώπινη εμπειρία των 83 μου χρόνων , την ακαπίστρωτη σκέψη με την αχαλίνωτη φαντασία αντάμα με την ανατομική παρατηρητικότητα , και την ιστορική γνώση , έθεσα ξανά στον εαυτό μου ένα πελώριο διαχρονικό ερώτημα που είναι , το γιατί μέσα σ΄όλους τους αιώνες και μέχρι σήμερα ο άνθρωπος δεν βρήκε το σωστό του δρόμο , με αποτέλεσμα όλες οι κοινωνικές του επαναστάσεις , από το Σπάρτακο μέχρι τη Γαλλική και τη Ρώσσικη Επανάσταση κι όλες τις ακόλουθες , να καταρρεύσουν σαν χάρτινοι πύργοι ή να εκφυλιστούνε προς όφελος των παναιώνιων Μαμωνάδων .

Και κατάληξα στο παρακάτω ίδιο συμπέρασμα που είχα καταλήξει πριν πολλά χρόνια . Καμιά Επανάσταση και κανένας Επαναστάτης μέχρι σήμερα δε μπόρεσε να καταλάβει τη μοναδική κοινωνική ετούτη Αλήθεια , σύμφωνα με την οποία ,  ΤΟΝ ΑΝΘΡΩΠΟ ΓΙΑ ΝΑ ΤΟΝ ΚΕΡΔΙΣΕΙΣ ΘΑ ΠΡΕΠΕΙ ΠΡΩΤΑ ΝΑ ΤΟΝ ΠΕΙΘΕΙΣ ΚΑΘΗΜΕΡΙΝΑ ΚΑΙ ΟΧΙ ΝΑ ΤΟΝ ΦΟΒΙΖΕΙΣ !  Και για να τον πείθεις και να τον κερδίζεις θα πρέπει πρώτα να τον εμπλουτίσεις με εσωτερικό ποιοτικό πλούτο . Δυστυχώς όμως κάθε φορά , και για διαφορετικούς λόγους, τελικά τον φόβιζαν με αποτέλεσμα να απομακρύνεται ο άνθρωπος από κοντά τους , χάνοντας έτσι και όλα τα αποκτηθέντα κοινωνικά του δικαιώματα ! . . . { Οποιος δεν δέχεται αυτή την Αλήθεια τότε , ή είναι άσχετος  ή δεν προσεγγίζει ιστορικά κι ολοκληρωμένα το διαλεχτικό και ιστορικό υλισμό } .

Αυτή την αδιαμβισβήτητη μέγιστη αλήθεια την ένιωσαν  καλά ο Προμηθέας , η Αντιγόνη , ο Πυθαγόρας,

ο Σωκράτης . ο Αριστοτέλης , ο Χριστός και οι οικουμενικοί οραματιστές Ποιητές . Ο ΠΡΟΜΗΘΕΑΣ αρνήθηκε τους ψεύτικους  Θεούς γιατί αγάπησε βαθιά και άδολα τον Ανθρωπο . Η ΑΝΤΙΓΟΝΗ κραύγασε στον Κρέοντα εκείνο το συγκλονιστικό “ Γεννήθηκα για ν΄αγαπάω και ν΄αγαπιέμαι κι όχι για να μισώ ! “. Ο ΠΥΘΑΓΟΡΑΣ  διδάσκει από τον 6ο αιώνα τον  ΜΑΡΞΙ-ΣΜΟ  κηρύσσοντας  το μέγα στόχο   “ Αδιανέμητα τα πάντα πάντες κατέχετε . . .“ .  Ο ΣΩΚΡΑΤΗΣ  βροντο- φώναξε ,“ Δεν είμαι πολίτης ούτε της Αθήνας ούτε της Ελλάδας , είμαι πολίτης του κόσμου ! “ . Ο ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ  απφαίνεται ότι  “ Η εξαθλίωση των Πολιτών οδηγεί στην Επανάσταση ή στην εγκληματικότητα “ . Ο ΧΡΙΣΤΟΣ  διαλαλεί εκείνο το σκόπιμα αποσιωπημένο  “ Μακάριοι οι δεδιωγμένοι ένεκεν Δικαιοσύνης !”.  Και οι οραματιστές Ποιητές της Γης τραγουδώντας βροντόφωνα ρωτάνε κι απαντάνε μαζί ,  “ Ποιες είστε σεις ωρέέέ / Εμείς είμαστε η Ελευθερία / η Δημοκρατία , η Ειρήνη , η Αρετή . . . / Μπαίστε όλες δεύτερες / εγώμαι η Δικαιοσύνη η πρώτη / και να οι Απόστολοι , αθάνατοι κι αλάθητοι / μάρτυρες , κριτές κι εγγυοδότες μου /  ο   Ε ρ ω τ α ς   ,   η   Π ο ί η σ η    κ ‘  η    Ε π α ν ά σ τ α σ η ! . . “

{ Δεν έχω άλλο χώρο για ανάλυση αυτής της ιστορικής βεβαιότητας } .

Ολα αυτά οδηγούν στο αδιάσειστο συμπέρασμα ότι ο

διαιώνια ζητούμενος Ανθρωπος είναι  ο ΑΜΦΙΠΛΕΥΡΑ , ΠΟΛΥΠΛΕΥΡΑ  ΚΑΙ ΠΑΝΑΝΘΡΩΠΙΝΑ   Ε Ρ Ω Τ Ι Κ Ο Σ         Α Ν Θ Ρ Ω Π Ο Σ ,  αυτός δηλαδή που γεβόμενος τον πηγαίο συντροφικό έρωτα θα οδηγείται μετά εβεργε- τικά στην πολύπλευρη ερωτική  σχέση με τον Ανθρωπο , τις Ιδέες , τις Αξίες , τη ΔικιοΛευτεριά , την Ποίηση , τη Μουσική , το Κάλλος , τη Δημιουργία και τη Μάνα μας τη Γης . Αυτός ο Ανθρωπος θα είναι εκείνος που θα νιώθει , θα σαρκώνει , θα ξεκορμίζει , θα σεργιανάει , θα τραγουδάει και θα φιλεύει  το πανανθρώπινο ,  τ ο  μ έ –    γ α   α μ ο ι β α ί ο   σ ‘ α γ α π ώ ! . . .  Απέραντα λοιπόν 

οργισμένος  για τα όσα τράβηξε ο άνθρωπος μέσα σ’ όλους τους αιώνες και για όσα ακόμη σε βάρος του  

ετοιμάζει ο καπιταλισμός , και συλλογιζόμενος τα ανύπνωτα  όνειρα για το άπλωμα του σοσιαλισμού σ’ ούλη την οικουμένη που εύλογα κυριαρχούσαν τις δεκαετίες του 40 , του 50 και του 60 και που τελικά δεν αλήθεψαν , κι ακούγοντας απ’ όλες τις άκρες της Γης σάλπιγγες και τύμπανα της Ιστορίας , και νοερά εκφράζοντας όλους τους κομουνιστές της οικουμένης , τους οραματιστές ποιητές , τους βαθιά σκεφτόμενους ανθρώπους ,  δηλαδή   ό λ ο υ ς   τ ο υ ς    Ε ρ ω τ ι κ ο ύ ς    τ η ς   Γ η ς  ,  βροντοφωνάζω για δεύτερη φορά  {η πρώτη ήταν το 1998 } με στεντόρεια φωνή σ’ ούλη την οικουμένη ετούτο εδώ το οργισμένο και δίκαιο παράπονο , κατηγορητήριο  και κάλεσμα :

Π ο υ    χ ά θ η κ ε ς    Κ ο μ ο υ ν ι σ τ ή

————————————————–

Μ π ρ ο σ τ ά ρ η     τ ο υ    α ι ώ ν α

———————————————-

Π ω ς    β ά λ τ ω σ ε ς    μ ε ς    τ  ‘   α ν ο ι χ τ ά

————————————————————-

Κ α ι    μ ε    π υ ξ ί δ α     κ α ι     π α ν ι ά  ;

——————————————————————-

Ο ι    Κ ί ρ κ ε ς    ο ι    π ο λ ύ μ ο ρ φ ε ς

—————————————————-

Σ ‘  ε κ μ ά β λ ι σ α ν    Ε π α ν α σ τ ά τ η

——————————————————

Κ ‘  ο ι   σ τ α β ρ ω τ ή δ ε ς    τ ω ν    Λ α ώ ν

———————————————————-

Κ α τ α σ π α ρ ά ξ α ν    τ ‘   Ο ν ε ι ρ ο  . . . . !

——————————————————–

Κ ρ α τ ή σ ο υ    α π ‘   τ ι ς    Ι δ έ ε ς    σ ο υ  Κ ο μ ο υ ν ι σ τ ή

                                                    ———————–

 Γ ι α    ν α   μ π ο ρ ε ί ς   ν α   ν ε ί ρ ε σ α ι

——————————————————–

Τ ι   τ ‘   Ο ρ α μ α   π ο υ   γ έ ν ν η σ ε ς

—————————————————

Δ ε   θ α   ν τ ο   σ β ή σ ε ι   ο   Χ ρ ό ν ο ς

—————————————————

Δ έ σ ε   σ τ ‘   Α θ ρ ώ π ο υ   τ η ν   Κ α ρ δ ι ά

———————————————————–

Κ α ι   μ α τ α γ έ ν ε    Φ ά ρ ο ς  ! . . .

———————————————–