Κ. ΠΑΠΑΪΩΑΝΝΟΥ: Μας είχαν κατακλέψει, ακόμη και μέλη του συνεταιρισμού!

«Η παραγωγή ψαριών του φυσικού ιχθυοτροφείου Κόφτρα – Παλιομπούκα, με μέτριους υπολογισμούς και χωρίς πολύ μεγάλες επενδύσεις, μπορεί να πενταπλασιαστεί», εκτιμάει ο μέχρι τώρα πρόεδρος του Αλιευτικού Συνεταιρισμού Άγιος Δημήτριος Κώστας Παπαϊωάννου, ο οποίος μίλησε στην «Γ», με αφορμή την αλλαγή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος, που φέρνει και τον ίδιο, σε θέση εργαζόμενου, φυσικά και συνεργάτη του επιχειρηματία Ζώη κολιού…

Η αναζήτηση του «γιατί» μέχρι τώρα δεν γινόταν τίποτα, είναι το επιβεβλημένο να γίνει, για να έχουμε και την ενημέρωση του πως θα φτάσουμε στον πενταπλασιασμό της παραγωγής, που σημαίνει πλούτος για την περιοχή… «Είχαμε πολλά προβλήματα στην λειτουργία μας, ως συνεταιρισμός και δεν είχαμε ποτέ την στήριξη να κάνουμε το κάτι παραπάνω, για ν’ αξιοποιηθεί η δυνατότητα παραγωγής που ιχθυοτροφείου. Όπου κι αν απευθυνόμασταν δεν είχαμε βρει την συμπαράσταση κανενός. Με την πολιτεία οι μόνες… σχέσεις που είχαμε, ήταν να μας καλεί για να πληρώσουμε κάποια πρόστιμα και τίποτ’ άλλο», λέει με πίκρα ο πρόεδρος – ψαράς, που αποφάσισε να ζήσει στο χωριό του και μαζί με άλλους συναδέλφους, να επιχειρήσουν να κάνουν κάτι ξεχωριστό, σε σχέση με την προστασία αρχικά του βιότοπου και ακολούθως την ανάπτυξή του.

-Όλα τα χρόνια συναντούσατε εμπόδια;

-Να φανταστείτε ότι τον δρόμο που οδηγεί το διβάρι, μας έχουν υποσχεθεί δεκάδες φορές, ότι θα τον φτιάξουν και δεν τον έφτιαξαν ποτέ. Και όχι μόνο τον δρόμο, δεν μπορούσαμε να βάλουμε ούτε μια πέτρα, για να μπορέσουμε να κάνουμε καλύτερα την δουλειά μας. Δεν ενδιαφέρθηκε ποτέ κανένας, για μας… Που αν ενδιαφερόταν για μας, με στόχο να κάνουμε το κάτι παραπάνω, αυτό το ενδιαφέρον, θα είχε άμεση αντανάκλαση στην περιοχή μας.

-Είχατε καταθέσει κάποιες προτάσεις;

-Με κάθε ευκαιρία, όπου κι αν βρισκόμασταν συζητούσαμε και ζητούσαμε να βρεθεί τρόπος να γίνουν κάποια έργα και να μπορέσουμε να χρηματοδοτηθούμε, ακόμη και για τα απαραίτητα και δεν τα καταφέραμε ποτέ… Δεν μας έδειξε κανένας την ευαισθησία που απαιτεί ο βιότοπος και ακολούθως εμείς, ως εργαζόμενοι σε δύσκολες συνθήκες μάλιστα. Το μεροκάματό μας, δεν ήταν ποτέ σίγουρο, γιατί είχαμε αυτά τα προβλήματα, αλλά και το γεγονός, ότι ήταν πολύ δύσκολο για μας να προστατέψουμε το ιχθυοτροφείο από εξωγενείς παράγοντες…

-Τι ακριβώς εννοείτε, λέγοντας εξωγενείς παράγοντες;

-Τα περισσότερα προβλήματα, τα είχαμε με τις κλοπές. Ήταν πολλοί αυτοί που έμπαιναν μέσα και έκλεβαν το δικό μας μεροκάματο και παρά τις φιλότιμες προσπάθειες που έκαναν οι άνθρωποι του Λιμενικού, δεν είχαμε καταφέρει να περιορίσουμε τις κλοπές… Σε τελική ανάλυση, τα ψάρια που έκλεβαν οι γνωστοί – άγνωστοι, ήταν το δικό μας μεροκάματο… Έχουμε ζήσει τραγικές ιστορίες, σε σχέση με τις κλοπές των ψαριών, ώρα να έχουμε να τις συζητάμε…

-Παρατηρώ στο πρόσωπό σας, μια αγανάκτηση, μιλώντας για το θέμα των κλοπών… Ήταν τόσο περίεργα τα πράγματα;

-Πολύ περισσότερο απ’ ότι φαίνεται. Να σκεφτείτε ότι είχαμε ν’ αντιμετωπίσουμε περιπτώσεις κλοπών ακόμη και από μέλη του συνεταιρισμού, τα οποία είχαμε πιάσει επ’ αυτοφώρω και φυσικά τα έχουμε διαγράψει. Αυτοί ήταν και πολύ προκλητικοί. Θυμάμαι μια περίπτωση, όπου μέλη του συνεταιρισμού είχαν μπει να κλέψουν κι εμείς τους είχαμε παρακολουθήσει. Και την τελευταία στιγμή, ήταν αμετανόητοι… Τους καλούσαμε με το κινητό να φύγουν, για να μην μπλέξουν και σε άλλες ιστορίες και δεν σήκωναν ούτε το τηλέφωνο. Είμαστε ένα μικρό χωριό και δεν θέλαμε, συνέχεια να κυνηγάμε ανθρώπους, οι οποίοι υποτίθεται πως είχαν τις ίδιες ανησυχίες και φυσικά τα ίδια συμφέροντα με μας. Για να καταλήγουμε, οι κλοπές μέσα στο ιχθυοτροφείο, ήταν το μεγαλύτερο πρόβλημα για μας και ποτέ δεν μπορέσαμε να το λύσουμε. Δυστυχώς!

-Και με την παραγωγή που έμενε απ’ το κλέψιμο, τι κάνατε; Που την προωθούσατε και με τις συνθήκες;

-Άλλο μεγάλο πρόβλημα αυτό. Επειδή δεν είχαμε τις δυνατότητες να κινηθούμε αποφασιστικά στο εμπόριο, την παραγωγή μας την έπαιρναν οι έμποροι, όσο – όσο! Δεν είχαμε χώρους ψύξης για να την αποθηκεύσουμε και αναγκαζόμασταν να την δίνουμε σε εξευτελιστικές τιμές, γιατί σε διαφορετική περίπτωση, θα τα χάναμε όλα. Έτσι προτιμούσαμε να παίρνουμε τα ελάχιστα, προκειμένου να μην χάσουμε την παραγωγή. Να μην λέμε τέτοιες ιστορίες τώρα, γιατί όλοι εμείς, θέλουμε αυτές ν’ αποτελέσουν το παρελθόν, μιας και κοιτάζουμε μπροστά, με βάση και τις νέες συνθήκες που διαμορφώθηκαν στον χώρο μας…

-Μιλάμε για μια νέα εποχή στο φυσικό ιχθυοτροφείο… Ποιά θα είναι σύμφωνα με την δική σας εκτίμηση, τα νέα χαρακτηριστικά;

-Εντελώς διαφορετικά, από αυτά που γνωρίζαμε εμείς, με βάση και τις δυσκολίες, που σας προανέφερα… Εμείς ως εργαζόμενοι, θα νοιώθουμε μια ασφάλεια και θα είμαστε απερίσπαστοι στο έργο μας, για να φτιάξουμε, με βάση και τους στόχους του Ζώη Κολιού, ένα ιχθυοτροφείο πρότυπο, το οποίο μπορώ να πω, ότι με πολύ απλές κινήσεις και παρεμβάσεις, άμεσα μάλιστα, μπορεί να πενταπλασιάσει την παραγωγή του… Βεβαίως και να προστατέψει την παραγωγή, γιατί όπως γνωρίζω, θα μπουν φύλακες με σύγχρονα μέσα, οι οποίοι και με την παρουσία τους μόνο, θα κόψουν την όρεξη, όσων μέχρι σήμερα, έχουν κατακλέψει το ιχθυοτροφείο μας και έβγαζαν χρήματα, τα οποία στερούσαν απ’ τις δικές μας οικογένειες…

-Είστε αισιόδοξος για την επιτυχία της προσπάθειας του κ. Κολιού;

-Δεν είμαι αισιόδοξος, είμαι σίγουρος. Ο άνθρωπος απ’ τις πρώτες ημέρες, έδειξε το ενδιαφέρον του και να σκεφτεί κανένας, ότι απ’ την ημέρα της δημοπρασίας, μετράμε λίγες ημέρες, απ’ την ημέρα που έγινε η δημοπρασία και ήδη έχουν αρχίσει οι εργασίες, στον χώρο. Και φυσικά κάνουν την διαφορά…

-Να το ευχηθούμε λοιπόν…

-Φυσικά και το ευχόμαστε όλοι, αλλά θα πρέπει να πω ότι είναι αναγκαίο στην προσπάθεια, που θα κάνει ο επιχειρηματίας Ζώης Κολιός, να βρει συμπαραστάτες, όλους όσους έχουν χρέος να προωθήσουν την ανάπτυξη του ιχθυοτροφείου μας…