Στις στάχτες της ανυπακοής…

Θα ήταν θλιβερό αν δεν ήταν επικίνδυνο, όταν σαν υπεύθυνος κυβερνήτης αντιμετωπίζεις τον λαό σου, όχι σαν πολίτες αλλά ως υπηκόους.
Το ζήσαμε στο πολύ πρόσφατο παρελθόν, στα χρόνια των μνημονίων και στο όνομα της οικονομικής κρίσης.
Όταν σαν τον οθωμανικό κεφαλικό φόρο, επεβλήθη στον λαό αυθαίρετα και πέραν πάσης συνταγματικής λογικής ο ΕΝΦΙΑ, που παραμένει μέχρις και των ημερών μας.
Όταν περικόπηκαν οι μισθοί των εργαζομένων και μειώθηκαν με αλχημείες και αλγόριθμους οι συντάξεις.
Όταν οι μαζικές απολύσεις εργαζομένων, βαπτίσθηκαν «εθελούσιες έξοδοι»!
Όταν επήλθε αργά και βασανιστικά ο στραγγαλισμός των μικρομεσαίων επιχειρήσεων, που ως αμνοί θυσιάστηκαν στο βωμό των συμφερόντων των πολυεθνικών και των πολυκαταστημάτων, που κάθε χρόνο «εξάγουν» δισεκατομμύρια από την τραυματισμένη χώρα μας.
Όταν η ανεργία εκτοξεύθηκε σε δυσθεώρητα ύψη.
Όταν οι ελαστικές μορφές εργασίας και τα τετράωρα, ανακαλύφθηκαν ως αντίδοτο της ανεργίας και επεβλήθησαν στην αγορά, ως αντίδοτο στην ανεργία.
Όταν οι πολίτες λοιδορήθηκαν και συκοφαντήθηκαν ως αργόσχολοι και τεμπελχανάδες που εκμεταλλεύονται τα ευρωπαϊκά κονδύλια.
Όταν μας απαγόρεψαν την πρόσβαση στα χρήματά μας – όσων είχαν ακόμη χρήματα – με την επιβολή των capitals control.
Όταν σταμάτησαν την υλοποίηση δημόσιων έργων και υποδομών, στο όνομα της δημιουργίας πρωτογενών πλεονασμάτων.
Όταν αποψίλωσαν το Εθνικό Σύστημα Υγείας, τόσο από έμψυχο δυναμικό, όσο και από μηχανολογικό εξοπλισμό, φάρμακα και αναλώσιμα.
Μάλιστα τα δικαιολόγησαν όλα αυτά. Στο όνομα της σωτηρίας της πατρίδας.
Κι όλοι μείς τα δεχτήκαμε και τα υπομείναμε, ακόμη κι όταν όπως τραγουδά ο Γιάννης Μηλιώκας «Είδα να κόβουν τη μπουκιά για τη μπουκιά μου | ρούχα να φτιάχνουν απ’ τα ρούχα τα παλιά μου | για το καλό μου | Είδα τη μάνα μου να κλαίει απελπισμένα | είδα το γέρο μου να φεύγει για τα ξένα | για το καλό μου»!
Όμως, είναι νόμος της φύσης, από τον οποίο δεν μπορούμε να ξεφύγουμε, όσο κι αν προσπαθήσουμε να επικοινωνήσουμε το αντίθετο: «η δράση γεννά αντίδραση».
Και η αντίδραση ήρθε. Με την έξαρση φασιστικών μορφωμάτων. Με το θέριεμα του λαϊκισμού. Με την αιματηρή δράση των άκρων και των ακραίων.
Και χρειάστηκε πολύς κόπος και χρόνος για να εξαλειφθούν ή να αποτραβηχτούν από την κοινωνία μας όλα αυτά και να ξανακρυφτούν στα λαγούμια τους, περιμένοντας την στιγμή που θα μπορέσουν να κάνουν πάλι την εμφάνισή τους!
Ωστόσο αυτό το πάθημα δεν φαίνεται να έγινε μάθημα. Και το χειρότερο δεν φαίνεται να έγινε μάθημα, σε εκείνους που καλούνται να ηγηθούν της κοινωνίας μας.
Έτσι έφτανε η υγειονομική κρίση με την πανδημία του κορονοϊού, για να ξεπροβάλλουν δειλά – δειλά. Και να επιστρατευτεί πάλι «το καλό μας» για να περισταλούν οι ελευθερίες μας.
Για να κλείσουν όσες μικρομεσαίες επιχειρήσεις είχαν καταφέρει να σωθούν από την οικονομική κρίση.
Για να απαγορευθεί η άσκηση των θρησκευτικών μας υποχρεώσεων.
Για να απομακρυνθούμε από τους οικείους και τους φίλους μας.
Για να γίνουμε χοντροί στο σώμα και υποχόνδριοι στο πνεύμα.
Για να ανασταλούν, όλες οι άλλες υγειονομικές παροχές.
Για να ανακαλυφθεί η «ατομική ευθύνη», ώστε να καλύψει τις αδυναμίες του δημόσιου συστήματος υγείας, που το προηγούμενο διάστημα είχε γίνει «κουρελού».
Για να συγκεντρώσουν οι υπεραγορές, εκμεταλλευόμενες τον φόβο και τον πανικό και τα υπόλοιπα υπερκέρδη που χρειάζονταν και να τα εξάγουν προς άγνωστη κατεύθυνση.
Για να μας απειλούν με χρηματικά πρόστιμα αν δεν αγοράσουμε ως καταναλωτές συγκεκριμένα προϊόντα. Και πάλι τα υπομείναμε κι αυτά. Και συμφωνήσαμε να βοηθήσουμε όλοι μαζί και να προστατεύσουμε ο ένας τον άλλο. Για το καλό μας.
Ακόμη και την ώρα που όπως συνεχίζει να τραγουδά ο Γιάννης Μηλιώκας «Είδα ένα κόσμο να γκρεμίζεται μπροστά μου |είδα να γίνεται γιαπί η γειτονιά μου | για το καλό μου. |Είδα τα δέντρα που σκαρφάλωνα κομμένα | σε φορτηγό τα όνειρά μου φορτωμένα | για το καλό μου»!
Και τώρα που μας υπόσχονται επιστροφή στην κανονική μας ζωή, μας προετοιμάζουν για μια διαφορετική πραγματικότητα.
Η οποία επιβάλλει να επιστρέψουμε «στράτα – στρατούλα»!
Για να αποδείξουμε ποιοι από μας έχουν μεγαλύτερη αντοχή, στους περιορισμούς και τα μέτρα και ποιοι όχι, ώστε να στελεχώσουν τις στρατιές των νεόπτωχων.
Εξάλλου, όπως μας λένε, όλοι μας είμαστε εν δυνάμει άνεργοι ή κακοπληρωμένοι εργαζόμενοι. Και σαν αντίβαρο μας προβάλλουν τον εκσυγχρονισμό και την ψηφιοποίηση του κράτους, που είναι ένα κέρδος όσο να ‘ναι!
Κι όλα αυτά γιατί το βλέμμα τους είναι στραμμένο στις εκλογές. Και τα προσωπικά ωφελήματα του καθενός. Και ο χρόνος διεξαγωγής τους, ώστε να πολλαπλασιάσουν τα κέρδη τους.Είτε αυτοί είναι κυβερνήτες ή επίδοξοι κυβερνήτες!
Μόνο που, με αυτές τις μεθόδους και πρακτικές, δεν αντιλαμβάνονται πως μπορεί ότι χάσαμε στη φωτιά της πανδημίας, να το βρούμε στις στάχτες της ανυπακοής!
Γιατί όπως καταλήγει και στο ρεφραίν του ο Γιάννης Μηλιώκας: «Για το καλό μου για το καλό μου| έχει μουδιάσει το κορμί και το μυαλό μου | ενέσεις χάπια ηλεκτροσόκ για το καλό μου | | σήμερα πήρανε νεκρό τον διπλανό μου | ενώ παλεύω για να βρω τον εαυτό μου | κι έχω κρυμμένο το σουγιά για το καλό μου»!