Να θυσιάσουμε την ελπίδα;

Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

Εκτός κι αν ζούμε αλλού και δεν μπορούμε να αντιληφθούμε το τι συμβαίνει σ’ αυτή την πόλη και την ευρύτερη περιοχή… Γιατί είναι αδιανόητο, να προκύπτει στον δημόσιο διάλογο, θέμα που αφορά το πως συμπεριφέρθηκε η τοπική κοινωνία, σε συμπολίτης μας που βρέθηκε θετικός στον κορονοϊό. Και όσο αδιανόητο είναι, με βάση όσα όλοι παρατηρούμε αυτές τις ημέρες, είναι και επικίνδυνο, σε σχέση με τις αντιδράσεις που θ’ ακολουθήσουν, αφού ο ασθενής συμπολίτης μας, φαίνεται να προκαλεί όταν δηλώνει ότι «η διασπορά της κακίας στην Άρτα φαίνεται ότι είναι μεγαλύτερη από τη διασπορά του κορονοϊού…»
Ζούμε με τον απλό κοσμάκη, κρίνουμε συμπεριφορές και έχουμε συζητήσει με πάρα πολλούς, για το πως αντιμετωπίζουν, τους ανθρώπους της διπλανής πόρτας που νόσησαν, μιας και όπως πολλοί λένε, στην θέση αυτού, μπορεί να ήταν οι ίδιοι. Κανένας σ’ αυτήν την πόλη, αλλά και τα χωριά, δεν είδε τους ασθενείς ως «μιάσματα», άσχετα να η αγωνία για να προφυλάξει την υγεία του, είναι και πρέπει να είναι εμφανής. Το ότι ο ένας πολίτης, επιθυμεί να προστατέψει την υγεία του, δεν σημαίνει ότι βλέπει τον ασθενή ως «μίασμα».
Στο αντίθετο συμπέρασμα, μπορεί να οδηγήσει, αυτή η στάση και μπορεί να χαρακτηριστεί και προσφορά στην κοινωνία, γιατί στο τέλος, ο απολογισμός θα γίνει με βάση τους ασθενείς που είχαμε.. Και επί πλέον αι αν η Άρτα, θα συνεχίσει να είναι τόσο χαμηλά, όσο είναι σήμερα, στις στατιστικές περί τα κρούσματα… Βεβαίως αυτό δεν θα οφείλεται μόνο στην τύχη, αλλά και στην υπευθυνότητα που έδειξαν οι απλοί πολίτες, με φόντο την προφύλαξη και την τήρηση των μέτρων, που έχουν ανακοινωθεί, απ’ τους αρμόδιους παράγοντες.
Η στάση ευθύνης, (σ.σ. περνάει και μέσα απ’ την ατομική προφύλαξη) που έδειξε και δείχνει η τοπική κοινωνία, όχι μόνον δεν πρέπει να δυσφημιστεί, με βάση τους καημούς έστω και των ασθενών, αλλά να επαινεθεί.
Με κάθε τρόπο και κάθε μέσο και αυτή η ευθύνη, πρέπει να μετακυλήσει ως τεράστια υποχρέωση και σ’ αυτούς που δηλώνουν, ότι υπηρετούν την ποιότητα της κοινής γνώμης, η οποία με την σειρά της, είναι βασική προϋπόθεση και για την ποιότητα της τοπικής κοινωνίας. Δεν μπορεί ο καημός (σ.σ. δικαιολογημένος, υπό το βάρος της πρωτόγνωρης ασθένειας) ν’ αποτελέσει θέσφατο για μια κοινωνία, η οποία έστω και υπό αυτούς τους τραγικούς όρους, κάνει ένα βήμα μπροστά και δείχνει να πλησιάζει αυτό που δεκαετίες λείπει. Την υπευθυνότητα, ως προϋπόθεση και της συλλογικότητας…
Δεν ζούμε μόνο για τις εντυπώσεις που εύκολα δημιουργεί η πρωτόγνωρη κατάσταση, ως αποτέλεσμα της πανδημίας. Ζούμε για το μετά και σ’ αυτό το μετά, θα πρέπει ν’ αναζητήσουμε την ατομική και συλλογική ευθύνη, για να κάνει και η ίδια η κοινωνία, αλλά και ο τόπος, ένα βήμα μπροστά.
Λένε πολλοί, ότι κι αυτή η τεράστια κρίση, μπορεί να δημιουργήσει ευκαιρίες. Μία και η κυριότερη εξ αυτών, ν’ αναδειχτεί η ατομική και συλλογική ευθύνη, ως ο ρυθμιστής της λειτουργίας της τοπικής κοινωνίας και των εκπροσώπων της.
Όλα όσα έχουμε δει μέχρι σήμερα, δείχνουν να γίνεται παρουσιάζεται μπροστά μας, η ευκαιρία που προαναφέρουμε. Η ευκαιρία να κάνει η -μέχρι τώρα- μίζερη κοινωνία, το καθοριστικό βήμα και να ελπίζουμε στις καλύτερες ημέρες…
Εχθρός αυτής της κοινής πορείας, είναι οι καημοί, όσων για τις δικές τους κακοτοπιές και λάθος επιλογές, δεν περνάει απ’ την σκέψη τους, ότι μπορεί να φταίνε οι ίδιοι, αλλά πάντα φταίνε οι άλλοι, με το γνωστό μότο «κακούργα κοινωνία»!
Κατά ένα τρόπο, μπορεί υπό το βάρος της πίεσης που δέχεται πρωτόγνωρη πίεση και ο ασθενής να βλέπει παντού εχθρούς και να δημιουργεί καημούς, αλλά -πρέπει να επαναληφθεί- δεν μπορεί να χαρακτηριστεί το μέτρο κρίσης της πορείας μιας κοινωνίας, σε πολύ δύσκολες συνθήκες μάλιστα…
Αντίθετα… Όλα τα θετικά που προκύπτουν σε επιλογές και συμπεριφορές, αυτή την περίοδο της κρίσης, αποτελούν το καθήκον για όσους δημοσιολογούν, να τα προλάβουν ως παρακαταθήκη, για την επόμενη ημέρα, που και πάλι η στάση ευθύνης, θ’ αποτελεί το μεγάλο ζητούμενο. Όπως άλλωστε γινόταν και μέχρι να μας βρει το κακό, με τον κορονοϊό…
Μπορούμε, ως τοπική κοινωνία, μέσα στις πολύ δύσκολες συνθήκες που ζούμε, να εντοπίσουμε κάποιες αχτίδες αισιοδοξίας, σε σχέση με την λειτουργία της τοπικής κοινωνίας. Και είναι πολύ κρίμα, στον βωμό της αγωνίας για την δημιουργία εντυπώσεων, να θυσιάζουμε την ελπίδα και την ελάχιστη αισιοδοξία.
Που σημαίνει ότι η ευθύνη, επιμένει να παραμένει ο ρυθμιστής της ζωής μας, από δω και στο εξής…