Επανίδρυση του κοινωνικού κράτους

Γράφει ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΠ. ΑΓΗΣ

Ποιος αμφιβάλλει ότι οι μέρες που βιώνουμε, υπό την δαμόκλειο σπάθη του αόρατου εχθρού της πανδημίας, είναι πρωτόγνωρες και παράξενες. Τόσο παράξενες, που θα αποτελούν σημείο αναφοράς τόσο στον ιστορικό του μέλλοντος, όσο και στους ερευνητές που θα καταπιαστούν με τις αιτίες εμφάνισης του φαινομένου αυτού.
Παράλληλα είναι μέρες, που χαρακτηρίζονται και από τον βαθμό υπευθυνότητας του καθενός μας και της κοινωνικής συνείδησης, που οφείλουμε όλοι να βάλουμε σε πρώτο πλάνο, αν θέλουμε να αντιμετωπίσουμε με επιτυχία τον απροσδιόριστο αλλά θανάσιμο εχθρό!
Κι αν αυτά τα δύο χαρακτηριστικά στα πλαίσια του μηνύματος ΜΕΝΟΥΜΕ ΣΠΙΤΙ, ανέδειξαν την λεγόμενη ατομική ευθύνη, η οποία ειρήσθω εν παρόδω, χρησιμοποιήθηκε και για να κρύψει «κάτω από το χαλί» τις αδυναμίες του συστήματος υγείας της χώρας μας, που ελέω μνημονίων σφυροκοπήθηκε, ξεγυμνώθηκε και αποψιλώθηκε τα προηγούμενα χρόνια, με την απαίτηση των πιστωτών της χώρας, είναι ωστόσο κοινή παραδοχή, ότι σε περιόδους κρίσης, οι ανισότητες στην κοινωνία πολλαπλασιάζονται, αλλά γίνονται και πιο φανερές.
Τι κι αν, όλοι οι θεσμικοί παράγοντες προσπαθούν με κάθε τρόπο να μας πείσουν πως απέναντι στον εχθρό και τους θανάσιμους κινδύνους του «είμαστε όλοι ίσοι»!
Ρητορικό το θεώρημα για την πλειονότητα των πολιτών, αλλά απαραίτητο για να γίνουν από όλους μας αποδεκτοί οι περιορισμοί που επιβάλλονται, χωρίς τον κίνδυνο ανυπακοής ή ακόμη και εξέγερσης.
Βέβαια, στα πλαίσια επιβολής αυτού του θεωρήματος, επιστρατεύονται και γραφικά επιχειρήματα, όπως αυτό του μέγιστου Άδωνι της Ανάπτυξης, ο οποίος άκουσον – άκουσον, προκειμένου να δικαιολογήσει το ύψος του επιδόματος των 800 ευρώ, υποστήριξε ότι μια οικογένεια τετραμελής μπορεί να επιβιώσει για ένα μήνα με 400 ευρώ εισόδημα, καθώς ούτε εξόδους για διασκέδαση έχει, ούτε φροντιστήρια, ούτε αγορά ρούχων κ.λπ.
Από την άλλη ο ίδιος και οι υπόλοιποι του ναού της Δημοκρατίας μας, ακόμη κι αν εκχωρήσουν το 50% της βουλευτικής τους αποζημίωσης (κι όχι της υπουργικής τους) η οποία με τα λοιπά έξοδα φτάνει και ξεπερνά τα 7000 ευρώ τον μήνα, θα χρειαστεί να «βγάλουν» τον μήνα με το ευτελές ποσό των 3500 ευρώ! «Φτώχεια καταραμένη» που λένε!
Συνεπώς δεν είμαστε όλοι ίσοι, ούτε στην κρίση του κορονοϊού.
Όπως δεν θα είμαστε και «όλοι ίσοι» μετά την λήξη του συναγερμού.
Δεν είμαστε, όμως σήμερα «όλοι ίσοι», γιατί αλλιώς είναι ο εγκλεισμός στο σπίτι κάποιου που διαθέτει μονοκατοικία, με κήπο κι άλλα έξτραδάκια, αλλιώς εκείνου που έχει «αράξει» στο εξοχικό του οικογενειακώς κι αλλιώς όσων είμαστε σε διαμερίσματα σε πολυκατοικίες.
Ούτε είμαστε «όλοι ίσοι» όταν αρρωσταίνουμε, όχι λόγω του αόρατου θανατηφόρου ιού, αλλά από άλλες αιτίες και δεν έχουμε πρόσβαση στην ιδιωτική ασφάλιση, αφού στο δημόσιο νοσοκομείο εξ ορισμού δεν θα μπορεί να αντιμετωπιστεί το πρόβλημά μας, με εκείνους που μπορούν να προστρέξουν στην ιδιωτική κλινική!
Κι ασφαλώς δεν είμαστε «όλοι ίσοι», όταν περίπου 300.000 οικογένειες που αντιστοιχούν σε περίπου 1.000.000 συνανθρώπους μας επιβιώνουν για καιρό μόνον με την συνδρομή του Ελάχιστου Εγγυημένου Εισοδήματος και οι οποίοι ούτε τα βασικά είδη προστασίας δεν μπορούν να προμηθευτούν, όπως γάντια, μάσκες και αντισηπτικά.
Κι ούτε, μπορεί κάποιος να ισχυριστεί, ότι μετά την έξοδο από την κρίση, αυτοί οι άνθρωποι δεν θα πολλαπλασιαστούν, εκτός και θέλουμε να κρυφτούμε πίσω από το δάχτυλό μας.
Ούτε είμαστε «όλοι ίσοι» με εκείνους τους μακροχρόνια ανέργους, που δεν λαμβάνουν καμιά επιδοματική επιχορήγηση.
Γι’ αυτούς και όσους περιγράψαμε παραπάνω, το …φιλόστοργο κράτος μας δεν έλαβε καμία πρόνοια, ούτε εξήγγειλε καμία βοήθεια, αφήνοντάς τους (θέλουμε να ελπίζουμε προς το παρόν) στο έλεος του κορονοϊού.
Συνεπώς, με όλες αυτές τις πραγματικές ανισότητες, θα είναι αφελές να πιστέψουμε, πως με το πέρας της θανατηφόρας κρίσης, θα επανέλθουμε σε κανονικούς ρυθμούς της κοινωνίας μας.
Όπως θα είναι αφελές να πιστέψουμε ότι οι οικονομικά ασθενέστεροι δεν θα πληγούν περαιτέρω, ή δεν θα δημιουργηθούν νέες στρατιές νεόπτωχων.
Ωστόσο, το ζητούμενο αυτή τη στιγμή, είναι να αντιμετωπιστεί με επιτυχία ο πόλεμος με τον κορονοϊό και να κερδηθεί όσο το δυνατόν συντομότερα, αρκεί στο βάθος του μυαλού μας να έχουμε ότι πρέπει να επαναπροσδιοριστούν και οι αξίες μας, καθώς και η ανάγκη της επανίδρυσης ενός πιο δίκαιου κοινωνικού κράτους.
Για να μπορούμε τότε να υποστηρίζουμε με πραγματικούς όρους πως είμαστε «όλοι ίσοι»!