Να υπερβούμε τον ατομικισμό μας

Γράφει ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΠ. ΑΓΗΣ

Να ‘μαστε πάλι εδώ, με τι άλλο παρά με τον …κορονοϊό και τις επιπτώσεις του.

Που από ότι φαίνεται θα συνεχίσει για πολύ καιρό ακόμη να κυριαρχεί στις ζωές μας, στις προτεραιότητές μας και στην καθημερινότητά μας.

Άλλωστε και τα κυβερνητικά μέτρα που λαμβάνονται σε ημερήσια διάταξη, δείχνουν αν μη τι άλλο, πως η ανθρωπότητα σήμερα αναμετράται με την μητέρα όλων των μαχών.

Κι αν η πολιτεία σχεδιάζει μέτρα, συντονίζει τρόπους αντίδρασης και νομοθετεί για το …καλό μας, η υλοποίηση όλων αυτών περνά μέσα από μια άλλη διαδικασία, την οποία πρέπει να διαχειριστούν άνθρωποι σαν εμάς και μάλιστα οι διπλανοί μας άνθρωποι.

Κι όπως συνήθως συμβαίνει τον ρόλο της αιχμής του δόρατος σε αυτή την αναμέτρηση, αναλαμβάνει για ακόμη μια φορά η τοπική αυτοδιοίκηση, αυτή που είναι πιο κοντά και πιο άμεσα δίπλα στον πολίτη, με την κοινωνική ευαισθησία που οφείλει να την διακρίνει και επωμιζόμενη το βαρύ φορτίο της πρόληψης, αλλά και της συνδρομής στους αδύναμους και μειονεκτούντες των τοπικών κοινωνιών. Κι από ότι δείχνει η κατάσταση,  φαίνεται να τα καταφέρνει αρκετά καλά. Τουλάχιστον στο επίπεδο της περιοχής μας, όπου όλοι ανεξαιρέτως οι Δήμοι, έχουν οργανώσει δομές στήριξης, αλλά και ένα επίπεδο λειτουργίας που στις παρούσες συνθήκες είναι αρκούντως ικανοποιητικό.

Άλλωστε στον τομέα της υγιεινής λόγω της αποκομιδής των απορριμμάτων, που στην παρούσα φάση θα λειτουργούσε σαν ένας επιπλέον επιβαρυντικός παράγων, οι πρώτες εκτιμήσεις είναι πως αποδίδει άριστα.

Αν όμως τον ρόλο «της αιχμής του δόρατος» αναλαμβάνει η τοπική αυτοδιοίκηση, εκείνοι που «τραβούν όλο το λούκι» είναι οι δομές υγείας της Άρτας, που πέραν όλων των άλλων ήρθαν αντιμέτωποι και με κρούσμα κορονοϊού.

Αποδεκατισμένες οι δομές υγείας από νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό, εξαιτίας των μνημονιακών χρόνων της κρίσης, σήμερα έρχονται αντιμέτωποι με έναν ακόμη πιο επικίνδυνο εχθρό, αφού είναι πιο ύπουλος και θανατηφόρος λόγω και του γεγονότος πως είναι αόρατος.

Κι αν όπως έχουν αποδείξει στο παρελθόν το μόνο που δεν τους λείπει είναι το φιλότιμο και η αυταπάρνηση για τον συνάνθρωπο, πώς να τον πολεμήσουν τον εχθρό, όταν τους λείπουν ακόμη και τα πιο απλά.

Που είναι τα μέτρα αυτοπροστασίας των ιδίων ώστε να ριχτούν σε αυτή την ανελέητη μάχη;

Κι αν και η πολιτεία επαίρεται για την επάρκεια των νοσοκομείων σε «προστατευτικές μάσκες και γάντια» αν ρωτήσεις τους ίδιους τους μαχητές θα σου πουν πως έχουν καταφύγει οι ίδιοι στα φαρμακεία ώστε να προμηθευτούν αυτά τα υποτυπώδη μέτρα προστασίας, καταβάλλοντας εξ ιδίων το αντίτιμο, μόνο που πλέον δεν μπορούν να τα προμηθευτούν ούτε από αυτά. Εξάλλου και ο σύλλογος Εργαζομένων,  για τα μέτρα προστασίας του προσωπικού του Νοσοκομείου  της Άρτας, έχει εκδώσει σχετική ανακοίνωση.

Το θέμα ωστόσο είναι , όπως συμφωνούν και επιμένουν και οι πλέον ειδικοί, πως για νικήσουμε τον αόρατο θανατηφόρο εχθρό, πρέπει σε αυτή την μάχη να συμβάλουμε και εμείς οι ίδιοι.

Μη δίνοντάς του πεδίο για να αναπτυχθεί, να εξαπλωθεί και να διασπαρεί ανεξέλεγκτα.

Για να συμβεί όμως αυτό, οφείλουμε να αποδεχθούμε τους περιορισμούς για την εύρυθμη κοινωνική λειτουργία και προστασία της υγείας μας, ώστε να μην επικρατήσει η  ιδεολογική ανοησία υποστηρικτών της ελευθερίας του ατόμου και των ατομικών δικαιωμάτων έναντι της προστασίας του δημοσίου συμφέροντος.

Το είδαμε κι αυτό από τηλεοράσεως όταν υπερήλικας στην παραλία της Θεσσαλονίκης, διαμαρτύρονταν (sic) έντονα σε αστυνομικό γιατί λόγω των απαγορεύσεων δεν είχε που να …αθληθεί!

Όμως θα παρατηρήσατε, όσοι μπήκατε στον κόπο, πως όλα τα τηλεοπτικά σποτ που προειδοποιούν και συμβουλεύουν για τον κορονοϊό, ότι οι συμβουλές δίνονται για να ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΟΥΜΕ την διασπορά του.

Η λέξη κλειδί εδώ είναι το ρήμα ΚΑΘΥΣΤΕΡΗΣΟΥΜΕ.

Που κρύβει αλλά και ομολογεί μια παραδοχή. Πως η μάχη αυτή τη στιγμή δίνεται για την όσο το δυνατόν μεγαλύτερη καθυστέρηση της διασποράς του ιού, μέχρι να βρεθεί το φάρμακο και το εμβόλιο για την αντιμετώπισή του.

Και που κρύβει και ομολογεί μια επιπλέον παραδοχή: ότι όλοι μας κάποια στιγμή θα νοσήσουμε από αυτόν τον καταραμένο. Ας γίνει λοιπόν, αυτό όσο το δυνατόν αργότερα για να έχουμε επιπλέον όπλα για να τον πολεμήσουμε.

Γι’ αυτό και ήρθε η ώρα να συμφιλιωθούμε με κάποια πράγματα.

Ας υπερβούμε έστω και προσωρινά και για λίγο καιρό τον άκρατο ατομικισμό μας. Το ζωντανό παράδειγμα είναι μπροστά μας: το νοσηλευτικό και ιατρικό προσωπικό των νοσοκομείων μας. Κι ας σεβαστούμε και τους άλλους, προσέχοντας να μην γίνουμε η αιτία για την απώλεια έστω και μιας ζωής. Γιατί με τον κύκλο που κάνει ο εν λόγω εχθρός, πολύ φοβούμαι ότι έτσι θα τον βρούμε στην πόρτα μας κι αν όχι σε μας τους ίδιους σε κάποιο από τα πλέον αγαπημένα μας πρόσωπα.

Άλλωστε όπως λένε «όταν κατουράς στη θάλασσα, αυτό το βρίσκεις στο αλάτι»!

Εξάλλου μην αυταπατάσθε πως όταν ο ιός θα νικηθεί, το μικροαστικό βόλεμα θα πάρει πάλι τα ηνία και στους δρόμους θα πατάμε και πάλι ο ένας τον άλλον…

Ως τότε όμως, έχουμε καιρό!