Βαλβίδα εκτόνωσης…

Γράφει ο ΧΡΗΣΤΟΣ ΑΠ. ΑΓΗΣ

Πολύ θα τους στεναχωρήσω τους γαλάζιους φίλους μου σήμερα, αλλά δεν μπορώ να κάνω αλλιώς.

Και πώς να κάνω, αφού ο πολυδιαφημισμένος Νότης, που θα ήταν ο καταλύτης για το μεταναστευτικό και που για χάρη του επανιδρύθηκε το υπουργείο μεταναστευτικής πολιτικής, με την έλευσή του στην Ήπειρο – ποια Ήπειρο, στα Γιάννενα – σε τίποτε δεν μας έκανε σοφότερους για το θέμα που κυριαρχεί τους τελευταίους μήνες στην περιοχή μας.

Ούτε ανακοινώσεις για τις προθέσεις της κυβέρνησης στην δημιουργία δομών φιλοξενίας μεταναστών έκανε, ούτε λύσεις ή εναλλακτικές παρουσίασε για την αντιμετώπιση του διαρκώς ογκούμενου προβλήματος, αλλά κι ούτε το πλαίσιο συνεργασίας με τους δήμους που πρόκειται να σηκώσουν το βάρος των μεταναστών, κοινοποίησε.

Αν λοιπόν, αυτή η στάση δεν δείχνει πως η κυβέρνηση ήδη έχει λάβει τις αποφάσεις της και η επίσκεψη του Νότη ήταν απλώς και μόνο για να λειτουργήσει ως «βαλβίδα εκτόνωσης» των οργισμένων δημάρχων της περιοχής, ώστε να αποδεχθούν πιο εύκολα αυτές τις αποφάσεις, τότε δεν ξέρω πως αλλιώς να την περιγράψω.

Άλλωστε σε αυτό συνηγορεί και το γεγονός, πως πέρασε στο «ντούκου» την επισήμανση του Δημάρχου Αρταίων Χρήστου Τσιρογιάννη, ο οποίος με νόημα επιχειρηματολογούσε πως «Πρέπει να δούμε αν έχει κλείσει το 1% σε όλες τις Περιφέρειες. Αν αυτό έγινε και πρέπει να αυξηθεί να το εξετάσουμε με μικρές και διαχειρίσιμες δομές που θα τις αντέχουν οι τοπικές κοινωνίες. Δεν θα πρέπει να χρησιμοποιηθούν χωράφια ούτε οι αποφάσεις να ληφθούν ερήμην της αυτοδιοίκησης και της κοινωνίας. Αν αυτό συμβεί θα είμαι απέναντί σας»!

Γιατί αν γινόταν αυτός ο έλεγχος που ζητάει ο Χρήστος Τσιρογιάννης, τότε αναγκαστικά ο κυρ Νότης θα έπρεπε να στραφεί σε άλλες …πολιτείες και περιφέρειες, με ότι αυτό συνεπάγεται!

Βέβαια, βρήκαν και τα κάνουν οι κυβερνώντες.

Γιατί από την μια μεριά δεν έχουμε μια κοινή θέση και στάση των 18 δημάρχων της Ηπείρου στο θέμα, αλλά κάθε δήμος και ένα επιχείρημα, ενώ και οι μέχρι τώρα αντιστάσεις και αντιδράσεις τους, μόνον ως «χλιαρές» μπορούν να χαρακτηριστούν.

Ίσως γιατί δεν θέλουν να στιγματιστούν στο κομματικό τους μητρώο ως …επαναστάτες και ταραξίες, που μπορεί να τους στοιχίσει και την επόμενη υποψηφιότητά τους.

Χαρακτηριστικές, όλων αυτών που σας περιγράφω είναι και οι  τοποθετήσεις των άλλων δημάρχων.

Αυτοί των παραλιακών δήμων, επικαλούνται την ύπαρξη παράνομων κυκλωμάτων διακίνησης μεταναστών, μέσω της θαλασσίας οδού, που δεν μπορεί να ελεχθεί σε όλο το εύρος της και συνεπώς δεν πρέπει να επιβαρυνθεί η περιοχή τους με νέες ροές.

Εκείνοι των ορεινών δήμων, καταφεύγουν στο επιχείρημα της δυσανάλογης ανάμειξης του τοπικού πληθυσμού με τις ροές των μεταναστών που θα κληθούν να φιλοξενήσουν, αφού είναι γνωστό ότι μόνον λίγοι ηλικιωμένοι έχουν μείνει «φρουροί» στις ορεινές περιοχές, οπότε και θα είναι αδύνατον για τους ίδιους να διαχειριστούν αυτό το βάρος.

Και κάπου ανάμεσα σε αυτούς κάποιοι ημιορεινοί και πεδινοί δήμοι, καταφεύγουν στην δικαιολογία των καταστροφών λόγω των καιρικών φαινομένων και της πλημμυροπάθειας των περιοχών τους, έτσι ώστε να μην υπάρχουν οι ιδανικές συνθήκες διαβίωσης για τους μετανάστες!

Και το «κερασάκι στην τούρτα», αυτής της άοσμης, άγευστης  και άχρωμης αντίστασης έρχεται με το συναινετικό ύφος κάποιων άλλων, που ως σύγχρονοι …Σολομώντες καταφεύγουν στο χιλιοειπωμένο «ενημέρωση, συνεργασία, αντισταθμιστικά» ως τους παράγοντες εκείνους που θα οδηγήσουν στην εύρεση της καλύτερης λύσης στο πρόβλημα.

«Ουαί υμίν γραμματείς και φαρισαίοι, υποκριτές…»!

Δηλαδή, αν πάρετε την κρατική επιχορήγηση για τους μετανάστες, θα εξαφανισθούν ως δια μαγείας τα προβλήματα που κουβαλούν μαζί τους και σε βάρος των τοπικών κοινωνιών σας (όπως οι ίδιοι λέτε) και θα πάψουν αυτά να υπάρχουν;

Θα ήταν αφελές και μόνον, αν το πιστεύαμε, ή αν είχατε την απαίτηση να το πιστέψουμε.

Από την στιγμή, λοιπόν, που δεν μπορείτε να συνδιαμορφώσετε κοινό και αρραγές μέτωπο αντιμετώπισης του προβλήματος, νομοτελειακά είστε «σαν έτοιμοι από καιρό» να αποδεχτείτε την όποια λύση επιβάλλει η κυβέρνηση και ο αρμόδιος υπουργός της, οπότε μην το (και μην μας) κουράζετε, «κάντε το γαργάρα» και πάμε γι’ άλλα, μην τυχόν και δοθούν λύσεις σε έτερα προβλήματα των τοπικών κοινωνιών που από καιρό κακοφορμίζουν σαν ανοιχτές πληγές…