Η Πανηπειρωτική Συνομοσπονδια υπό κατάρρευση!

Θυσιάζονται τα πάντα στον βωμό της ανικανότητας!

Το μείζον θέμα, δεν είναι αν όσοι σήμερα κρατούν τις τύχες της κορυφαίας αποδημικής οργάνωσης στα χέρια τους, αντιλαμβάνονται ότι δεν πρέπει η ιστορία της Πανηπειρωτικής, ν’ αποτελεί αντικείμενο προσωπικών παιχνιδιών, όπως συμβαίνει τα τελευταία χρόνια κρίνοντας και με βάση την εικόνα της κορυφαίας εκδήλωσής της, που είναι η «πίτα του ηπειρώτη», να θυσιάζονται τα πάντα στον βωμό της ανικανότητας!
Το μείζον θέμα είναι ότι η Ήπειρος, στην προσπάθεια που κάνει να βγει μπροστά και να λάβει αυτό που της ανήκει, έχει ανάγκη όλους τους απόδημους ηπειρώτες, οι οποίοι θ’ αποδειχτούν πολλαπλώς χρήσιμοι, υπό την προϋπόθεση ότι θα είναι οργανωμένοι, σε μια σοβαρή αποδημική οργάνωση, της οποία ο λόγος, θα είναι πάντα αποτελεσματικός και χρήσιμος.
Καθιστώντας αυτή την κορυφαία διαφορά σαφή, προς πάσα κατεύθυνση, έχουμε αγωνία και λόγο, για ν’ ασχολούμαστε με το τι συμβαίνει στην Πανηπειρωτική, η οποία τα τελευταία χρόνια, ακολουθεί μια πορεία και το μόνο που καταφέρνει, είναι να δυσφημεί την λαμπρή της ιστορία και τους αγώνες που τις προηγούμενες δεκαετίες, έκανε η διοίκησή της, υπό την καθοδήγηση φωτισμένων ηγετών…
Να καθορίσουμε ακριβώς και το χρονικό σημείο, που άρχισε η πορεία της παρακμής… Ήταν η εποχή, που κάποιοι γνωστοί – άγνωστοι, ανάγκασαν σε αποχώρηση τον τελευταίο των φωτισμένων ηγετών… Τον αρτινό γιατρό Κώστα Αλεξίου, που εξ όσων μπορούμε να εκτιμήσουμε, έχοντας στο νου του, τα όσα συνέβησαν επί της δικής του προεδρίας, δεν θέλει ούτε ν’ ακούσει για την Πανηπειρωτική…
Στην σύντομη συζήτηση που είχαμε με τον κορυφαίο ερμηνευτή Λάκη Χαλκιά, μία ημέρα πριν την εκδήλωση που είχε γενικό τίτλο «κατάρρευση», μας έλεγε ότι ο πρόεδρος που ήθελε και μπορούσε να κάνει πολλά πράγματα για την Ήπειρο και φυσικά έκανε, ήταν ο γιατρός Κώστας Αλεξίου. Όμως όσοι κυκλοφορούν στους διαδρόμους του κτιρίου της οδού Κλεισθένους, δεν ήθελαν την Πανηπειρωτική γεμάτη ζωή και αποτελεσματικές παρεμβάσεις και το μόνο που είχαν να κάνουν, ήταν να του δημιουργούν προβλήματα…

Ο τελευταίος εκ των φωτισμένων ηγετών της Πανηπειρωτικής, ήταν ο αρτινός γιατρός Κώστας Αλεξίου, ο οποίος κατά την διάρκεια των θητειών του, ως πρόεδρος έκανε σημαντικές παρεμβάσεις, οι οποίες έφεραν αποτέλεσμα, υπέρ της Ηπείρου…

Η τραγική συνέχεια…
Οι διαφορές, γίνονται αντιληπτές, δια γυμνού οφθαλμού… Θα λέγαμε ότι «εκεί που κρεμούσαν οι κλέφτες τ’ άρματα, κρεμούν οι γύφτοι τα νταούλια»! Την αγωνία για την προκοπή της Ηπείρου, μέσα από συγκεκριμένες παρεμβάσεις, διοργάνωση συνεδρίων και ημερίδων, αντικατέστησε ένας ιδιότυπος διαγωνισμός(!) φωτογραφίας, με στόχο την αναζήτηση των χορευτικών ικανοτήτων των μελών της διοίκησης της Πανηπειρωτικής, σε κάθε εκδήλωση που διοργανώνεται και είναι η μία αντίγραφο της άλλης…
Τίθεται το ζήτημα του προσανατολισμού και της αντίληψης που πρέπει να έχει μια τέτοια οργάνωση απόδημων… Γιατί με βάση τον προσανατολισμό, θα πρέπει να γίνονται όλες οι εκδηλώσεις και οι παρεμβάσεις;
-Ο πολιτισμός της Ηπείρου, είναι μόνο η μουσική λαϊκή παράδοση και πέραν αυτής, ουδέν;
Η απάντηση στο ερώτημα αυτό, δείχνει το σημείο της παρεξήγησης, η οποία δεν προέκυψε τυχαία. Προέκυψε με βάση τον εύκολο δρόμο, όχι της αναζήτησης της προσφοράς, αλλά στην πρόσκαιρη δημιουργία εντυπώσεων και μόνο. Καθόλου τυχαίο, δεν είναι το γεγονός, ότι τα τελευταία χρόνια, η κορυφαία αποδημική οργάνωση, δεν ασχολήθηκε με τα υπόλοιπα θέματα που αφορούν την Ήπειρο, αλλά και τον μακραίωνο πολιτισμό.
Είναι το θέμα της συγκυρίας και θα το επικαλεστούμε:
-Δεν είναι το θέμα της Πολιτιστικής Διαδρομής των Αρχαίων θεάτρων της Ηπείρου, το οποίο με επάρκεια πρότεινε και η «Γ» διά των ΔΙΑΚΡΙΣΕΩΝ, το θέμα που για όλο το έτος, πρέπει να προβάλλει και να στηρίζει η Πανηπειρωτική;
Μας το έλεγαν πολλοί σημαντικοί άνθρωποι των γραμμάτων, τους οποίους έτυχε να συναντήσουμε, στο περιθώριο της πίτας του Ηπειρώτη… Αυτό το θέμα, θα έπρεπε να έχουν ως κύριο θέμα, για όλο το έτος, όλες οι εκδηλώσεις και της ΠΣΕ, αλλά και των ομοσπονδιών και αδελφοτήτων.
Για να γίνει αυτό που γινόταν πριν από πολλά χρόνια. Η αγωνία των αποδήμων, να έχει κοινό βηματισμό με τους συμπατριώτες… Με όσους χαράσσουν πολιτική, για τον κοινό στόχο, που είναι να κάνει η Ήπειρος κάποια βήματα μπροστά…

Γενναίες αποφάσεις
Κοντός ψαλμός αλληλούια! Αν δεν ληφθούν γενναίες αποφάσεις, με φόντο την παραδοχή των λαθεμένων επιλογών, δεν πρόκειται να προκύψει το νέο και σύγχρονο. Το ζητούμενο δηλαδή. Βεβαίως γενναίες αποφάσεις, χωρίς αυτοκριτική δεν μπορεί να προκύψουν κι εκεί ακριβώς δυσκολεύει το θέμα.
Ίσως μια πρωτοβουλία, όσων έχουν διοικήσει την Πανηπειρωτική και έχουν αφήσει παρακαταθήκη το έργο τους, είναι η πρόταση που πρέπει να συζητηθεί. Να γίνει μια κινητοποίηση των ικανών, οι οποίοι είναι σίγουρο πως έχουν την δυνατότητα να φέρουν μαζί τους και νέους επιστήμονες, ώστε να βάλλουν εκ νέου, στις ράγες την ιστορική αποδημική οργάνωση…
Δύσκολη η υλοποίηση της πρότασης, αλλά αν δεν γίνει κάτι προς την κατεύθυνση του ορισμού της αποστολής της Πανηπειρωτικής, είναι σίγουρο ότι το 2021, θα βρεθούμε και πάλι μπροστά στην ίδια τραγική κατάσταση…