Μετρώντας εμπειρίες και γεγονότα…

Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

Είναι το38ο άρθρο, με το ίδιο περιεχόμενο… Ήθελες δεν ήθελες, απ’ το πουθενά, έπρεπε να προκύψει ένα άρθρο, με αναφορά στο νέο έτος και φυσικά, στην συνταγή συγγραφής, να περιέχεται έντονη η αισιοδοξία, γιατί αυτό απαιτούν οι καιροί. Πάντα με φόντο την αισιοδοξία, η οποία στην διάρκειά της «πολλαπλασιάζει την δύναμή της», όπως έλεγε και ο αμερικανός πολιτικός αναλυτής Colin Powell.

Όμως έρχεται η στιγμή, που και η αισιοδοξία, σε βαριέται και λέει «stop»… Δεν πάει άλλο… Γιατί όσο ο αρθρογράφος την ξορκίζει, για ν’ αποδειχτεί χρήσιμη, υπάρχουν οι δυνάμεις που την θέλουν σε… ύπνωση, γιατί αλλιώς δεν επιβιώνουν. Στην αντίθεση λοιπόν, ως συμπέρασμα, μπορεί να ισχυριστεί κανένας, ότι αυτές οι δυνάμεις… αρπάζουν την αισιοδοξία όλων μας για να γίνονται οι δικές τους δουλειές.

Χρειάστηκαν κάποιες δεκαετίες, για να το πάρουμε αλλιώς. Που όλοι πρέπει να το πάρουμε αλλιώς, μήπως και γίνει παιχνίδι, μήπως και ταρακουνηθούν οι δυνάμεις (σ.σ. έχουμε ονόματα και διευθύνσεις, αλλά δεν προσθέτουν τίποτα) που επιβιώνουν με την κλοπή της αισιοδοξίας…

Όχι λοιπόν… Δεν υπάρχει αισιοδοξία, για το νέο έτος… Ακριβώς γιατί αυτοί που μπορούν να την προσφέρουν, με έργα και όχι λόγια, όλες τις προηγούμενες δεκαετίες, έκαναν το αντίθετο. Την έκλεβαν και έτσι επιβίωναν…

Το καθυστερήσαμε, όλοι μαζί. Και πλέον είναι η ώρα της αλήθειας και της συναπόφασης… Όλοι αυτοί που δεν κάνουν τίποτα και στερούν τα πάντα στους πολίτες, θα πρέπει καθημερινά, ν΄ ακούνε απ΄ τους φερόμενους ως αδύναμους, την σκληρή πραγματικότητα. Καλημέρα λέει ο κύριος εκπρόσωπος, «είσαι άχρηστος», πρέπει να είναι η απάντηση… Είναι μια άσκηση θάρρους κι αυτή, για να μην καταφύγουμε στην μεταφυσική…

Ένα παράδειγμα, που μας άφησε το 2019 και θα είναι ο κυρίαρχο το 2020, είναι αρκετό, να επιβεβαιώσει, το δίκαιο και χρήσιμο του ισχυρισμού…

Ειδικά μετά την αλλαγή της κυβέρνησης και την έλευση της κανονικότητας(!) κατέστη σαφές προς πάσα κατεύθυνση, αυτό που είναι και το δίκαιο… Όλοι οι νομοί της ενδοχώρας, θα φιλοξενήσουν τον αριθμό των μεταναστών, που τους αντιστοιχεί. Περισσότερο σαφές κατέστη το δεδομένο, ότι κανένας νομός, δεν μπορεί και δεν πρέπει να… λουφάρει ή να θεωρεί, πως δια των παραγόντων, μπορεί ν’ ανατρέψει τον κανόνα. Που σημαίνει ότι απ’ τον Αύγουστο και μετά, θα έπρεπε όλοι οι εκπρόσωποι που συναντώνται σήμερα στο δημαρχείο, να έχουν αποφασίσει το καλύτερο. Έναν χώρο, που θα πληροί τις προϋποθέσεις, που η κυβέρνηση βάζει, αλλά και τις προϋποθέσεις, που θα εξασφαλίζουν την αρμονική συνύπαρξη των μεταναστών, με την τοπική κοινωνία. Αυτή την υποχρέωση, την θύμιζε η «Γ», σχεδόν κάθε εβδομάδα… Αντί του προβληματισμού, κάποιοι παράγοντες, διαγκωνίζονταν, για το ποιος θα διαψεύσει την εφημερίδας, λες και αντίπαλος δεν ήταν το πρόβλημα, αλλά η εφημερίδα…

Η συνέχεια είναι γνωστή, χωρίς να είναι το αντικείμενο της αναζήτησης για το νέο έτος και την αισιοδοξία που πρέπει ν’ αναζητηθεί και αυτή ν’ αποτελέσει τον ρυθμιστή της δημόσιας ζωής, που θα λειτουργήσει ω προάγγελος των θετικών αποτελεσμάτων.

Θα πεις…

-Αυτοί οι εκπρόσωποι, έχουν πολύ νωπή την λαϊκή εντολή…

Γι’ αυτό και η οργή πολλαπλασιάζεται… Ανανεώνεται η συμφωνία πολίτη και εκπροσώπου και όλα είναι καλά… Όμως την επόμενη ημέρα, ο κύριος εκπρόσωπος, δείχνει να πάσχει… Από αμνησία, ή όποια άλλη πάθηση, που μπορεί ν’ απαιτεί την συνδρομή της επιστήμης… Ο ίδιος κύριος εκπρόσωπος, δεν δείχνει την ίδια αδυναμία σε ότι αφορά, την δική του προκοπή… Ταχτοποιούνται οι πάντες και μετά… Φταίνε οι άλλοι…

Ένας περίεργος κύκλος, η δημόσια συζήτηση σ’ αυτόν τόπο… Που δεν διορθώνεται, αν στην θέση του ενός, μπει ένα άλλος… Ίδιος και απαράλλαχτος, θα είναι και ο νέος…

Τε είδαμε όλα λοιπόν και αποτέλεσμα δεν διαφαίνεται… Αυτοί μοιάζουν σαν τους τρομοκράτες! Αφαιρούν την αισιοδοξία απ’ τον πολίτη και ο πολίτης, τους παρακολουθεί, θαρρώντας ότι δεν έχει πλέον τρόπο, ν’ αντιδράσει και ν’ αντισταθεί και στο τέλος ας μην προκύψει κανένα αποτέλεσμα…

«Τρομοκρατήστε τους τρομοκράτες», έλεγε ο γέρος της Δημοκρατίας και η σοφή του ρήση, αποδεικνύεται τόσο διαχρονική. Διαπιστώσαμε, ότι οι κύριοι εκπρόσωποι δεν αλλάζουν. Για την αλλαγή αυτής της κατάστασης, όλα δείχνουν ότι πλέον δεν χωράει το γιατρικό της δημόσιας συζήτησης και της αναζήτησης της συνεννόησης.

Μένει να δοκιμαστεί, η βάσανος της αποδοκιμασίας… Σε καθημερινή βάση… Όπου παρουσιάζεται ο αξιότιμος κύριος εκπρόσωπος, ν’ ακούει τα περί ανικανότητας, με την ελπίδα ότι με τα πολλά θ’ ακούσει, θα προβληματιστεί και θα λειτουργήσει, όπως ο τόπος και οι καιροί απαιτούν…

Όλα απ’ τους πολίτες εξαρτώνται… Όσο αυτοί, είναι και με τον χωροφύλαξ και με τον αστυφύλαξ, χειροκροτούν την μία ημέρα τον κύριο εκπρόσωπο και την επόμενη τον αναθεματίζουν , δεν πρόκειται ν’ αλλάξει τίποτα…

Όποτε οι ευχές, για το νέο έτος, μπορεί να είναι κενές περιεχομένου…