Η απάντηση για το στρατόπεδο: Αϊ χαθείτε ανίκανοι!

Έγραφε η «Γ»: Να τελειώνει το… πανηγύρι με το στρατόπεδο, ακριβώς γιατί με την μορφή που είχε τα τελευταία χρόνια, δεν είχε να προσφέρει τίποτα απολύτως, στην πόλη και τους επαγγελματίες αυτής. Είχαμε εξηγήσει, ότι οι έξοδοι των στρατιωτών με την μορφή που είχε τα τελευταία χρόνια, ήταν είκοσι το χρόνο, όλες κι όλες. Που σημαίνει είκοσι έξοδοι, επί σαράντα πιτόγυρα την κάθε έξοδο, ήταν το έσοδο της πόλης. Δεν ήταν και το καθοριστικό μέγεθος, για να εξαρτηθεί απ’ αυτό η προοπτική των καταστημάτων της πόλης.

Μας έλεγαν: Είναι και οι μόνιμοι στρατιωτικοί και οι πολιτικοί υπάλληλοι του στρατοπέδου. Αυτοί τι θα γίνουν… Γιατί θα ήταν εξοντωτικό κάποιοι δημόσιοι υπάλληλοι και μόνιμοι του στρατού, να υπηρετήσουν εκεί που τους έχει ανάγκη η υπηρεσία. Απ’ την οποία τόσα χρόνια απολαμβάνουν παχυλούς μισθούς…

Έγραφε η «Γ»: Στους χώρους του στρατοπέδου, εκτός απ’ το Διοικητήριο, μπορούν να στεγαστούν και το Μουσικό Σχολείο, που σήμερα στεγάζεται σε προκάτ αίθουσες και επίσης να στεγαστεί η πανεπιστημιακή σχολή Μουσικής, για να δίνει το στίγμα της και στον ιστό της πόλης…

Μας έλεγαν: Δεν γίνεται να παραχωρηθεί το στρατόπεδο, γιατί υπάρχουν προβλήματα και αναζητούσαν χώρο για το Διοικητήριο κάπου στην Ελεούσα και καταδίκαζαν το Μουσικό Σχολείο στην… εξορία! Για το οποίο σχολείο, σε άλλες περιπτώσεις, υπερηφανευόταν για την ποιότητα της δουλειάς που κάνει και το είχαν για να τους ξεντροπιάζει, σε διάφορες εκδηλώσεις που έπρεπε να γίνουν…

Είπαν οι άλλοι τώρα: Πάρτε ένα κέντρο μεταναστών και μην μιλάτε… Τους κατάλαβαν, όλους αυτούς που έλεγαν, με χαρακτηριστική άνεση τότε… Και να δείτε θα βρουν τον τρόπο, να πουν και τώρα…

Θα πουν: Όλη η ενδοχώρα, πρέπει να μοιραστεί το βάρος των μεταναστών…

Δεν θα μιλήσει κανένας. Και πάλι η «Γ», θα χρειαστεί να πεί:

Αϊ χαθείτε ανίκανοι!