Παίζουν με τον τόπο μας!

Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

Τελείωσαν τα ψέματα! Όλες οι εξελίξεις, απ’ την ημέρα που άρχισε η νέα θητεία του δημάρχου Χρήστου Τσιρογιάννη  (σ.σ. πρέπει να θυμίσουμε ότι αυτή η θητεία είναι με βάση την επιλογή του «μεταξύ των στραβών, βασιλεύει ο μονόφθαλμος»), όλα πάνε απ’ το κακό στο χειρότερο και είναι αυτά που δείχνουν, ότι αυτός ο ευλογημένος τόπος, δεν έχει μέλλον, αφού είναι διαπιστωμένο, ότι δεν έχει παρόν!

-Ποιός σας έδωσε το δικαίωμα, να παίζετε με τον τόπο μας;

Είναι το ερώτημα, που με κάθε ευκαιρία, πρέπει ν’ απευθύνει ο κάθε πολίτης, σ’ όσους καμώνονται τους παράγοντες του τόπου. Σ’ όλους όσους ασχολούνται με τα κοινά, γιατί για την πλήρη παρεκτροπή του δήμαρχου, έχουν ευθύνες και όσοι επιβάλλεται να έχουν δημόσιο λόγο, αλλά κάνουν πως δεν καταλαβαίνουν.

Είδαν το δένδρο και δεν είδαν το δάσος, όσοι στην αίθουσα του Δημοτικού Συμβουλίου, καμώνονται πως αντιπολιτεύονται, τον άνθρωπο που -μάλλον- από μικρός ήθελε να γίνει ηγεμών. Είδαν την πρόκληση και στάθηκαν μόνο σ’ αυτή. Δικαίως αντέδρασαν στην ματσαραγκιά, περί της νομιμοποίησης της κατάτμησης έργου και της απευθείας ανάθεσης και δεν είδαν το σοβαρότερο, το οποίο αποκαλύπτει και το πως θα διοικήσει, τα επόμενα τέσσερα χρόνια!

Αντί να επιλέξει η πρώτη συνεδρίαση του δημοτικού συμβουλίου, να είναι ένα σάλπισμα ενότητας, για τα μεγάλα θέματα του τόπου, που πρέπει να μας ενώνουν, προτίμησε να καταθέσει το στίγμα των προθέσεών του, με αυτά που μας χωρίζουν! Κατατμήσεις και αναθέσεις έργων. Αυτά τον ενδιαφέρουν.

Αντίθετα σάλπισμα ενότητας, θα ήταν ένα θέμα που θ’ αφορούσε την στάση του Δήμου Αρταίων, απέναντι στην ΔΕΗ και τα τόσα που έχασε με την κατασκευή και λειτουργία του Φράγματος Πουρναρίου. Ήρθε όμως η… σφαλιάρα προς τον ίδιο, που είναι η απόρριψη της πρόχειρης αγωγής που κατέθεσε, για να απολάβει ο Δήμος, όσα υπαιτιότητι της ΔΕΗ, έχασε!

Σάλπισμα ενότητας, θα ήταν μια ομόφωνη απόφαση, γι’ αυτά που πρέπει να γίνουν στον ποταμό Άραχθο και τόσα χρόνια δεν γίνονται, γιατί έχουν μάθε οι πάντες να τιμούν την ματαιοδοξία τους με τα μικρά και ασήμαντα, ενώ τα μεγάλα και σημαντικά, μπορεί και να μην τα έχουν αξιολογήσει!

Σάλπισμα ενότητας, θα ήταν μια σοβαρή συζήτηση και η λήψη μιας εξ ίσου σοβαρής απόφασης, για το γεφύρι της Άρτας και πως αυτό πρέπει ν’ απολάβει την ανάλογη με την σημασία του και την ιστορία του, μεταχείριση. Την ίδια ώρα, οι πακιστανοί… μεγαλουργούν και στην άλλη πλευρά του ιστορικού γεφυριού! Ένα ακόμη πακιστανικό κατάστημα, στήθηκε σε χρόνο ρεκόρ!

Σάλπισμα ενότητας, θα ήταν η σοβαρή συζήτηση, περί την μελέτη που έχει ετοιμάσει η Αρχαιολογία Άρτας, σε σχέση με το Κάστρο και τα κονδύλια που έχει εξασφαλισμένα για σημαντικά έργα… Ο δήμαρχος έκανε πως δεν καταλάβαινε τι συμβαίνει, ενώ όλοι οι άλλοι μετείχαν σ’ έναν ιδιότυπο πλειστηριασμό ενδιαφέροντος. Έκοντες – άκοντες, έγιναν οι υμνητές της παρωδίας που έστησαν οι γνωστοί κατρολάτρες, χωρίς να περάσει κανενός απ’ το μυαλό, ότι παίζουν με το σοβαρότερο θέμα της εποχής, που είναι ο πολιτισμός!

Σάλπισμα ενότητας, θα ήταν η σοβαρή συζήτηση, περί την έναρξη της προσπάθειας για την αξιοποίηση της Λίμνης Πουρναρίου, σε συνεργασία βεβαίως με τους Δήμους Ν. Σκουφά και Κεντρικών Τζουμέρκων. Θυμηθείτε… Σ’ όλες τις συνεδριάσεις του Δημοτικού Συμβουλίου, κατά την προηγούμενη δημοτική περίοδο, δεν έγινε ούτε μία – έστω για την τιμή των όπλων- συζήτηση για το τεράστιο θέμα της αξιοποίησης της Λίμνης Πουρναρίου.

Σάλπισμα ενότητας, θα ήταν η συζήτηση για τους οικονομικούς μετανάστες της περιοχής μας, για τους οποίους, ούτε κατά προσέγγιση, δεν μπορεί κανένας να μιλήσει για το πόσοι ζουν στην περιοχή και κυρίως στα χωριά του Δήμου Αρταίων.

Σάλπισμα ενότητας, θα ήταν μια σοβαρή συζήτηση για την ποιότητα ζωής των πολιτών, με αιχμή του δόρατος, το κυκλοφοριακό. Θυμηθείτε… Στην πρώτη θητεία Τσιρογιάννη, δεν ελήφθη ούτε μία απόφαση για το κυκλοφοριακό, η οποία ας υλοποιούνταν, έστω και δοκιμαστικά.

Αυτό που είδαμε πληγώνει! Είναι αυτό που καθιστά κυρίαρχο ρυθμιστή της ζωής στην Άρτα, την απογοήτευση. Απογοήτευση παντού! Η οποία -γνωστό τοις πάσι- είναι ο προθάλαμος της κοινωνικής παραίτησης, με επόμενο βήμα, οι πάντες να συμφωνήσουμε πως «σ’ αυτόν τον τόπο δεν γίνεται τίποτα», που αυτό είναι «το βούτυρο στο ψωμί», του ματαιόδοξου δημάρχου. Να έχει άνεση στις κινήσεις του και με αρωγό την εμπειρία της πρώτης θητείας, να κάνει ότι γουστάρει και όπως θα εξελιχτούν τα πράγματα, δεν θα δίνει λόγο σε κανέναν…

Η πρόβλεψη θα επιβεβαιωθεί με μαθηματική ακρίβεια, αν δεν κάνουμε οι πάντες σημαία το καθοριστικό ερώτημα: «ποιός σας έδωσε το δικαίωμα να παίζετε με τον τόπο μας».