Να ζήσουμε, να το χαιρόμαστε…

Εντάξει δεν θα λέγεται δομή φιλοξενίας προσφύγων και μεταναστών, αλλά προαναχωρησιακό κέντρο προσφύγων! Ήταν το ακριβές που δεν είχε προβλέψει η «Γ», σε σχέση με το στρατόπεδο ΒΕΡΣΗ της Άρτας. Ήταν η λεπτομέρεια, καθώς η ουσία είναι η μη απόδοση των δυό στρατοπέδων της πόλης, στην τοπική κοινωνία, όπως έγινε σε πολλές πόλεις της πατρίδας μας, με χαρακτηριστικότερο παράδειγμα την Πρέβεζα.

Και σ’ αυτά τα θέματα, είναι να μην γίνει η αρχή… Μετά, ακολουθεί η κλασική ευχή: «Να ζήσουμε να το χαιρόμαστε», αν και επί το λαϊκότερο λέγεται αλλιώς. Το παράδειγμα της γειτονικής Φιλιππιάδας, είναι χαρακτηριστικό. Για δυό χρόνια, είχε παραχωρηθεί το στρατόπεδο Πετροπουλάκη και χωρίς κανένας να ερωτηθεί, εκεί που έπρεπε ο χώρος ν΄ αδειάσει και να παραδοθεί, το στρατόπεδο «φουλάρισε» μετανάστες και γύρευε πότε θα παραδοθεί στον Δήμο Ζηρού που ανήκει.

Θα είχαν παραδοθεί στην τοπική κοινωνία, για τις ανάγκες της σωστής λειτουργίας της, τα δυό στρατόπεδα, αν οι παράγοντες του τόπου ήταν προμηθείς και δεν κυνηγούσαν το φάντασμα της λειτουργίας του στρατοπέδου, την στιγμή που είχε αποδειχτεί ότι πλέον, έτσι όπως λειτουργεί, δεν έχει να προσφέρει τίποτα στον τόπο, πέραν της βόλεψης που προσφέρει σε κάποιους εκ των υπαλλήλων του.

Για όσους γνωρίζουν τις προθέσεις της κυβέρνησης και του υπουργείου Προστασίας του Πολίτη, δεν υπάρχει περίπτωση, ο αρμόδιος υπουργός να «κάνει πίσω», σε όποιες πιέσεις κι αν ασκηθούν, απ’ τους τοπικούς παράγοντες… Αυτούς που τις επόμενες ημέρες θα τρέχουν… παριστάνοντας τους πεισμωμένους, αλλά και δηλώνοντας ότι δεν θα περάσει η συγκεκριμένη απόφαση ή κάποιοι πιό προκλητικοί που θα λένε, ότι οι μετανάστες, θα περάσουν πάνω απ’ τα πτώματά τους!

Όμως κοντός ψαλμός αλληλούια… Προαναχωρησιακό κέντρο προσφύγων και να ζήσουμε να το χαιρόμαστε…