«Η σιωπή μου προς απάντησή σου»

Η φιλολογική συζήτηση αφορούσε την μηδενική αντίδραση του Δημάρχου, είτε θετικά είτε αρνητικά στα ζητήματα τοπικού ενδιαφέροντος που αναδεικνύει με συνεχόμενα δημοσιεύματά της η «Γνώμη».

Δημοσιεύματα που αφορούν, μεταξύ άλλων, την Γεωπονική Σχολή της Άρτας, την στέγαση των σπουδαστών που αναμένει η πόλη, το μέγα πρόβλημα των μεταναστών και των συνθηκών στις οποίες οι ίδιοι διαβιούν, το άβατο των ρομά(sic) και την παραβατική συμπεριφορά που επιδεικνύουν σε κάθε ευκαιρία, την καταστροφή του Αράχθου, τις χαμένες ευκαιρίες για την ανάδειξη και εκμετάλλευση της Λίμνης Πουρναρίου, την μάστιγα των ναρκωτικών που ναρκοθετεί την τοπική κοινωνία, το στρατόπεδο Παπακώστα και την αξιοποίησή του, την προκλητική απουσία στήριξης των προσπαθειών εξυγίανσης κραταιών επιχειρηματικών δυνάμεων (βλέπε πτηνοτροφικός) που μπορούν να συμβάλλουν στην ανάταση της τοπικής οικονομίας και τόσα άλλα.

Ο νεαρός δημοτικός σύμβουλος, που βρισκόταν στην συντροφιά, ρεαλιστής και κατηγορηματικός: «άδικα πασχίζετε. Με τίποτε και για κανέναν λόγο δεν πρόκειται να πάρει θέση. Δεν ασχολείται με κάτι που δεν πρόκειται να του φέρει ψήφους, ή φήμη. Τα θέματα που φέρνετε στην δημοσιότητα απαιτούν ρήξεις και τομές, που δεν είναι διατεθειμένος να κάνει. Γι’ αυτό κι ότι δεν αισθάνεται «σαν καυτή ανάσα στον σβέρκο του» το απαξιώνει κιόλας »!

Η διαπίστωση του νεαρού δημοτικού συμβούλου, έγινε πρόκληση.

Κι αφού την δεχόμαστε σαν αλήθεια, πρέπει να πούμε και την επόμενη: οι πολιτικοί του τόπου μας ασχολούνται με την εφημερίδα, μόνον όταν τα δημοσιεύματά της θεωρούν πως τους χαλάει το προφίλ τους. Η δημόσια και με επιχειρήματα κριτική, τους αποδιοργανώνει, ενώ στον αντίποδα «σέβονται» μόνον εκείνον που γράφει διθυράμβους για λογαριασμό τους!

Τι κι αν η κλασική συνταγή της δημοσιογραφίας ξεκινάει με καταγραφή της είδησης; Που δεν είναι τίποτε άλλο από αυτό που ανατρέπει το αυτονόητο. Δηλαδή, κάθε διαταραχή και ανατροπή του δεδομένου αποτελεί είδηση. Και συνιστά την απαρχή της δημοσιογραφίας!

Τι και αν η εφημερίδα, εξ ορισμού,  δρα ελεγκτικά απέναντι στον δήμο αποκαλύπτοντας τυχόν καταχρήσεις και εξασφαλίζοντας τη διαφάνεια, επιτελώντας το ρόλο του «φύλακα»;

Τι κι αν παρέχει ενημέρωση σχετικά με τα δημοτικά πράγματα, σε ολοένα και περισσότερες ομάδες διευρύνοντας έτσι το πολιτικό έθνος, το οποίο καθώς αυξάνεται το μέγεθός του αυξάνει και η δύναμή του, ενισχύοντας έτσι την δημοκρατικότητά του;

Τι κι αν η εφημερίδα μεταφέρει την φωνή του δημότη, ενοποιώντας όλες τις διαφορετικές απόψεις που έρχονται από την τοπική κοινωνία και αξίζει να ακουστούν μέσα από το κοινό πρίσμα στο οποίο συγκλίνουν;

Τι κι αν η εφημερίδα  γίνεται βήμα έκφρασης των απόψεων της τοπικής κοινής γνώμης, απ’ όπου μπορεί και προβάλλεται η βούλησή της, επισημαίνονται προβλήματα και παραλείψεις και δίδεται η δυνατότητα ανοιχτής επικοινωνίας και συνεργασίας με την δημοτική αρχή;

Όλα αυτά είναι αδιάφορα για τον Δήμαρχό μας. Έως και ενοχλητικά.

Στα ενοχλητικά δημοσιεύματα απαντά δια της ρήσης «η σιωπή μου προς απάντησή σου»!

Κι …αντεπιτίθεται δημοσιεύοντας με καμάρι τον καινούργιο ασφαλτοτάπητα, που έστρωσε στην τάδε οδό, μέχρι να ξαναστρώσει καινούργιο, επικοινωνώντας στον λαό τον κάδο απορριμμάτων που καθάρισε το συνεργείο του και καμαρώνοντας φωτογραφιζόμενος δίπλα σε κυβερνητικούς παράγοντες που σαν διάττοντες αστέρες περνούν από την Άρτα.

Η διαφορά ωστόσο είναι πως ο δήμαρχος, ο κάθε δήμαρχος μηδέ εξαιρουμένου και του πλέον επιτυχημένου, έχει ημερομηνία λήξης.

Σε αντίθεση με την εφημερίδα της οποίας ο ιδιοκτήτης  είναι και εκδότης και δημοσιογράφος. Γιατί έχει το μεράκι, την φλόγα και την αγάπη για τον τόπο του.

Ειδικότερα η εφημερίδα που η δημοσιογραφική της υπεροχή δικαιώνεται απόλυτα γιατί δεν κρύβει, ούτε παραπληροφορεί. Γιατί καταγράφει  νηφάλια τα γεγονότα και δίνει  την δυνατότητα στον δημότη να ξεκαθαρίσει μόνος του ποια είναι η αλήθεια.

Άλλωστε, οι καταστάσεις έρχονται και παρέρχονται. Τα πρόσωπα του προσκηνίου αλλάζουν. Αλλά η εφημερίδα που είναι εφημερίδα και όχι όργανο, μένει. Και διαδραματίζει τον υπεύθυνο ρόλο της με σοβαρότητα και συνέπεια. Με ύφος και με ήθος. Ανήκει  στα πάντα και όχι στο εκάστοτε…

Χ.Α.Α.