Η φασαρία της αντιμισθίας και οι πολίτες…

Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

Τελείωσε και η φασαρία της αντιμισθίας! Και για να γίνουμε περισσότερο κατανοητοί, τελείωσε η αγωνία, για το ποιά αντιμισθία (σ.σ. κάποιοι στην αυτοδιοίκηση, την έχουν βαφτίσει «θέση ευθύνης») θα πάρει ο ένας ή ο άλλος αιρετός, σε συνάρτηση πάντα, με το πόσους σταυρούς προτίμησης έλαβε και ποιές… επιταγές, είχαν υπογραφεί προεκλογικά…
Και τώρα, μετά από την πολλαπλή φασαρία, η ώρα να δούμε τους τόπους, τους ανθρώπους που θα τους υπηρετήσουν και το σχέδιο που έχει ο καθένας… Εκ των προτέρων, μία έννοια προβάλλει ενώπιον όλων… Απογοήτευση…
Απογοήτευση η οποία θα μεγαλώνει, κάθε ημέρα που περνάει, καθώς το σύνολο των αιρετών (σ.σ. δεν εξαιρείται κανένας, για να επιβεβαιώσει τον κανόνα, δυστυχώς) έχει στόχο την αντιμισθία και έχει βάλει σε επτασφράγιστη… αποθήκη, τα όποια όνειρα για τον κάθε τόπο, μπορεί να υπήρχαν.
Εκείνος ο ανεκδιήγητος Θεοδωρικάκος, με τα νομοσχέδιά του, επιχειρεί να ενισχύσει πλειοψηφίες που δεν υπάρχουν, λες και του είπε κανένας ότι επειδή διορίστηκε υπουργός, μπορεί να μεταλλάξει, προς το συμφέρον των δικών του δημάρχων, το μήνυμα που έστειλαν οι πολίτες, μέσω της κάλπης.
Θα πρέπει να το επαναλάβουμε και ας γίνουμε κουραστικοί. Μόνο μέσα απ’ την αυτοδιοίκηση, μπορεί να υπηρετηθεί το όποιο όραμα για προκοπή του κάθε τόπου. Και αν διαπιστώνεις, πως όσοι υπηρετούν την αυτοδιοίκηση, περί άλλων τυρβάζουν, θα πρέπει οι πολίτες να κινητοποιηθούν. Να κινηθούν με αφετηρία τις δικές τους επιλογές και μετά την απαιτούμενη αυτοκριτική, να ορίσουν αυτοί τον τρόπο, με τον οποίο θα επιβάλλουν στην κάθε δημοτική ή περιφερειακή αρχή, τον τρόπο που θα κινηθούν.
Εκεί που οδηγήθηκαν τα πράγματα, είναι επιβεβλημένη συμμετοχή των πολιτών, σε όλες τις διεργασίες της αυτοδιοίκησης, με πρόταση και την ικανότητα, σε κάθε συζήτηση, να μπορεί ο κάθε πολίτης, να υπερασπιστεί την όποια πρόταση έχει κατατεθεί.
Οι επιτροπές και οι πρωτοβουλίες πολιτών, που πέρασαν απ’ την ελληνική κοινωνία, ως μόδα και χωρίς ουσία, πρέπει τώρα ν’ αποκτήσουν ουσία! Να προκύψουν, γιατί μέσω των δραστηριοποιημένων και αποφασισμένων ομάδων πολιτών, μπορεί να προκύψει το… ταρακούνημα σε όλους τους δημάρχους, που θεωρούν εαυτούς «ηγεμόνες» και θέλουν να μας επαναφέρουν στο αλήστου μνήμης «αποφασίζομεν και διατάσσομεν».
-Από που προέκυψαν, αυτές οι…. ορέξεις;
Απ’ την αθλιότητα του υπουργού Εσωτερικών Θεοδωρικάκου, ο οποίος νόμισε ότι με την στρατευμένη ψήφο κάποιας κοινοβουλευτικής ομάδας, μπορεί να υποκατασταθεί η λαϊκή εντολή και η αγωνία των πολιτών να προκύψει το καλύτερο, για τον τόπο τους…
Ότι καλύτερο έφερνε ο Κλεισθένης, νόμισε ο υπουργός του Κυριάκου, ότι θα το εξαλείψει αυτός, για να ενισχύσει τους δημάρχους, που ούτε ν’ ακούσουν για συνεννόηση και συνεργασία, θέλουν…
Είναι και η άλλη παράμετρος του σημαντικού θέματος, που κι αυτή σε απογοήτευση θα οδηγήσει… Οι συνδυασμοί της μειοψηφίας, που σε κάθε Δήμο προέκυψαν. Απ’ όσα είδαμε, στους Δήμους της περιοχής, πολλοί ήταν οι συνδυασμοί, που τα μέλη τους δεν είχαν κοινή αντίληψη για το πως θα πορευτούν, καθώς προέκυψε το… δόλωμα της αντιμισθίας… Η εξουσία, έχει πάντα πολλά δολώματα… Και η απέναντι πλευρά, που δεν είναι στην εξουσία, δεν είναι σίγουρο πως εκπροσωπείται από ανθρώπους, οι οποίοι σε καμία περίπτωση, δεν θα… τσιμπήσουν τα δολώματα.
Και πάει λέγοντας… Απ’ όπου κι αν αρχίσεις την συζήτηση, για την αυτοδιοίκηση του έτους 2020, πέραν της ουσιαστικής κινητοποίησης των πολιτών, δεν μπορείς να βρεις παρηγοριά.
Όμως για ν’ αποδειχτεί η παρηγοριά αποτελεσματική και χρήσιμη, χρειάζεται πολλή δουλειά. Πρέπει η αναζήτηση ν’ αρχίσει απ’ τις φωτισμένες πρωτοπορίες… Στην ελληνική περιφέρεια έχουν γίνει τόσο τραγικά τα πράγματα, που πολίτες με ικανότητες να ηγηθούν της κινητοποίησης των πολιτών, δεν το τολμούν, φοβούμενοι ότι θα κινητοποιηθούν με συνοδοιπόρους, οι οποίοι θα προκύψουν στην συνέχεια, οι συνήθεις πρόθυμοι, να… τσιμπήσουν τα δολώματα που και στη νέα συγκυρία θα προκύψουν, ίσως με διαφορετικό αμπαλάζ…
Δύσκολα, πολύ δύσκολα τα πράγματα. Όμως αυτή είναι η κατάσταση απ’ την μία πλευρά και η κινητοποίηση των πολιτών απ’ την άλλη. Η μία πλευρά, αυτή των εχόντων της εξουσία, έδειξε πως είναι αποφασισμένη να λειτουργήσει με βάση το δημαρχοκεντρικό μοντέλο, το οποίο οδήγησε στα πολλά αδιέξοδα. Η άλλη πλευρά, θα πρέπει να παίξει τον ιστορικό της ρόλο…
Αυτό πρέπει να μας απασχολεί και ν’ αναζητούμε διαρκώς…