Στην φιέστα της ματαιοδοξίας, απουσίαζε ο προβληματισμός!

H εικόνα του ποταμού και του γεφυριού, όπου  βρέθηκαν όλοι οι δημοτικοί και τοπικοί  σύμβουλοι, θα έπρεπε να τους έχει προβληματίσει και στην συνέχεια να τους ευαισθητοποιήσει

Αγγίζει τα όρια της πρόκλησης, η επιλογή του δημάρχου Αρταίων Χρήστου Τσιρογιάννη, να διοργανώσει την τελετή της δεύτερης ορκωμοσίας του, δίπλα στο ιστορικό γεφύρι και η πρόκληση κορυφώθηκε, όταν αποφάσισε να επιστρατεύσει τα όμορφα τα λόγια τα μεγάλα, για να μιλήσει για το ιστορικό γεφύρι!

«Γιατί το Γεφύρι  ενώνει», είπε σε μια αποστροφή του λόγου, αμέσως μετά την ορκωμοσία του, ο επανεκλεγείς (σ.σ. όχι νεοεκλεγείς) δήμαρχος Χρήστος Τσιρογιάννης, αφού την ημέρα της ορκωμοσίας του, είχαν… φροντίσει να τον εκθέσουν κατά τον απόλυτο τρόπο, οι στενοί συνεργάτες του.

Ζητούσε από τώρα την αναγνώριση, πριν ακόμη αναλάβει τα καθήκοντα του αντιδημάρχου Καθαριότητας, ο συνεργάτης (σ.σ. είναι και ζήτημα αισθητικής, η επιλογή των συνεργατών, αλλά αυτό δεν έχει ιδιαίτερη σημασία αυτή την στιγμή) του, γιατί στις 3 τα ξημερώματα, εργαζόταν πυρετωδώς, μαζί με τον προϊστάμενο καθαριότητας, προκειμένου να καθαρίσουν τον περιβάλλοντα χώρο του ιστορικού γεφυριού, όπου το απόγευμα της ίδιας ημέρα θα γινόταν η ορκωμοσία…


Για του λόγου το αληθές… Η φωτογραφία δημοσιεύτηκε στο fb,απ’ τον ιδιοκτήτη ταβέρνας, που βρίσκεται δίπλα στο ιστορικό γεφύρι της Άρτας. Και το σημαντικότερο. Η κατάσταση αυτή, επικρατούσε πριν λίγες ημέρες. Στις 18 Αυγούστου, που οι επισκέπτες του παγκόσμιου μνημείου, ήταν εκατοντάδες!

Η παραδοχή του συνεργάτη του, μιλάει από μόνη της… Όλο το καλοκαίρι, οι χώροι γύρω απ’ το γεφύρι, ήταν μέσα στο σκουπίδι! Τόσα και τόσα δημοσιεύματα της «Γ», με αποκαλυπτικές φωτογραφίες και «ούτε φωνή, ούτε ακρόαση», απ’ τον δήμαρχο Χρ. Τσιρογιάννη. Άφηνε το σημείο αναφοράς της πόλης να ρημάζει κι ας περνούσαν από εκεί, εκατοντάδες τουρίστες καθημερινά, οι οποίοι δεν παρέλειπαν να εκφράζουν τον θυμό τους, γι’ αυτό που έβλεπαν…


Αυτή η εικόνα του ποταμού και του γεφυριού, όπου κάθισαν για να τιμήσουν την τελετή ματαιοδοξίας, όλοι οι δημοτικοί και τοπικοί  σύμβουλοι, θα έπρεπε να τους έχει προβληματίσει και στην συνέχεια να τους ευαισθητοποιήσει. Που σημαίνει ότι με τις διαρκείς αιτίες, που είναι η ίδια η κατάσταση που διαμορφώνεται, θα πρέπει να έχουν την ευαισθησία να φέρουν για συζήτηση, σε όλα τα όργανα του Δήμου, το θέμα του Αράχθου και του Γεφυριού. Αν δεν το κάνουν, θα είναι κι αυτοί σαν τους πολλούς που κάθισαν στα έδρανα του δημοτικού συμβουλίου και αποχώρησαν αμνημόνευτοι. Γιατί δημοτικός σύμβουλος, δεν σημαίνει μόνο, αναζήτηση της αντιμισθίας!

Είναι η λογική εκτίμηση… Για τον αξιότιμο δήμαρχο Χρ. Τσιρογιάννη, περισσότερη αξία είχαν οι κάθε λογής παρατρεχάμενοι, που έσπευσαν στην τελετή ορκωμοσίας, για να δηλώσουν «πίστη και αφοσίωση», απ’ τους χιλιάδες επισκέπτες του παγκόσμιου μνημείου, οι οποίοι υπό διαφορετικές συνθήκες, θα μπορούσαν να είναι οι διαφημιστές της Άρτας και της περιοχής…

Δεν σταμάτησε στην σημειολογία της παρακμής, που προαναφέρουμε… Επιχείρησε να επενδύσει πάνω στην προκλητική αδιαφορία του, ειδικά για το Γεφύρι και τον Άραχθο! Με πομπώδη τρόπο προσπάθησε να πείσει, για αυτό που δεν του ανήκει, τονίζοντας ότι προσπαθεί για «την Ολοκλήρωση της Οριοθέτησης του Ποταμού Αράχθου, την οποία καταφέραμε όλοι οι φορείς μαζί να ξεκινήσει να υλοποιείται»! Αλλά και αυτό, να ήταν (σ.σ. που δεν είναι) αποτέλεσμα της δικής του προσπάθειας, το βασανιστικό ερώτημα, πρέπει να τεθεί:

-Και να προσπαθούσε για την οριοθέτηση της κοίτης του Αράχθου, η προσπάθεια αυτή τον εμπόδιζε ν΄ ασχοληθεί την καθαριότητα των χώρων δίπλα στο ιστορικό γεφύρι;

Ρητορική η ερώτηση, γιατί ο δήμαρχος σε τόσο σοβαρά θεάματα, δεν έχει τι να πει… Όση ικανότητα κι αν έχει στον λόγο, δεν μπορεί να παρουσιάσει την εικόνα του γεφυριού, διαφορετική απ’ αυτή που ήταν όλο το καλοκαίρι και θα είναι και πάλι, σε λίγες ημέρες…

Ήταν λίγες μέρες μετά την δημοσίευση της έρευνας της «Γ», που είχε ως τίτλο «ο Άραχθος που καταστρέψαμε» και έκανε εκτενή αναφορά, στην τραγωδία της Άρτας και φυσικά ο δήμαρχος και οι λογογράφοι του, δεν μπήκαν στον κόπο να πληροφορηθούν, για το διαρκές έγκλημα, εις βάρος του τόπου. Έτσι οδηγήθηκε στην αναφορά – τραγωδία, σε σχέση με την Άρτα, τον μοναδικό Άραχθο και το παγκόσμιο μνημείο, το οποίο έχει καταδικάσει να στέκει, μέσα σ’ έναν σκουπιδότοπο, καθ’ όλη την διάρκεια του χρόνου, πλην εορτών και τελετών ματαιοδοξίας…

ΕΠΙΜΥΘΙΟΝ. Ο Άραχθος και το Γεφύρι της Άρτας, είναι τα δώρα της φύσης και της ιστορίας, σ’ έναν ευλογημένο τόπο, τον οποίο έτυχε να διαχειρίζονται άνθρωποι που δεν έχουν καταλάβει την αξία τους, για να μπορούν να τα χρησιμοποιούν μόνο και μόνο σε φιέστες ματαιοδοξίας!

Παρά λίγο να θρηνήσουμε θύματα!

Μια φιέστα δίπλα στο ιστορικό γεφύρι, με τον Άραχθο χωρίς νερό, δεν λέει! Φρόντισε ο αξιότιμος κύριος δήμαρχος, να έχει νερό το ποτάμι, για να υπηρετηθεί έτι περισσότερο η ματαιοδοξία. Μόνο που και γι’ αυτή την επιλογή, η προχειρότητα κυριάρχησε!

Ενώ η κοίτη δεν είχε νερό, οι μαμάδες που βρισκόταν κάπου κοντά στο Αρχαιολογικό Μουσείο, είχαν αφήσει τα παιδιά τους να παίζουν. Αυτά έφυγαν και μπήκαν στην κοίτη, για ν’ αντιληφθούν το νερό, να έρχεται ορμητικό! Κινήθηκαν με ψυχραιμία και βγήκαν προς την άλλη άκρη της κοίτη, λίγο πιό κάτω απ’ το σημείο που γινόταν, η τελετή της ορκωμοσίας. Επικράτησε αναστάτωση, κινητοποιήθηκε η Αστυνομία και τα παιδιά εντοπίστηκαν σώα και αβλαβή.

Επειδή ζήσαμε τον πνιγμό των τσιγγάνων, στο σημείο που γινόταν η φιέστα της ματαιοδοξίας, δεν θέλουμε ούτε να σκεφτούμε, το τι θ’ ακολουθούσε, αν τα τρία παιδιά, δεν αντιμετώπιζαν με ψυχραιμία την όλη κατάσταση…