«Άδειο πουκάμισο» ο Δήμος Αρταίων

«Ορκίζομαι να είμαι πιστός στην πατρίδα, να υπακούω στο Σύνταγμα και στους νόμους και να εκπληρώνω τίμια και ευσυνείδητα τα καθήκοντά μου».

Αυτός είναι ο όρκος που έδωσαν οι δημοτικοί μας άρχοντες, άμα τη αναλήψει των καθηκόντων τους και με βάση αυτόν καλούνται να υλοποιήσουν το πρόγραμμά τους προς όφελος των δημοτών τους.

Βεβαίως ο νομοθέτης, όταν σκαρφίζονταν αυτές τις λέξεις, δεν είχε φανταστεί πως πίσω από την δημιουργική αοριστία τους, θα έβρισκαν τον τρόπο οι κατά τα άλλα άξιοι ταγοί μας να κρύψουν την αδυναμία τους να διοικήσουν τον δόλιο τόπο μας με την στιβαρότητα και την αξιοσύνη του ηγέτη, που καθημερινά φιλοδοξεί να δίνει αξία στη θέση που κατέχει, από το να αντλεί ο ίδιος αξία από αυτή!

Πίστευε και πολύ σωστά, ότι δεν χρειαζόταν στον όρκο που σμίλευε, να ξεκαθαρίσει, ότι οι ηγέτες οφείλουν, για να δικαιολογήσουν τον τίτλο που τόσο φιλάρεσκα επιδεικνύουν, για παράδειγμα ως ο Πρώτος Δημότης της Άρτας, να αποδεικνύουν καθημερινά πως μάχονται γι’ αυτόν με νύχια και με δόντια.

Πως είναι ικανοί να σχεδιάσουν μεγάλα πράγματα για τους δημότες τους και πρόθυμοι να ματώσουν για τις δημοτικές υποθέσεις που δίνουν προοπτική και μέλλον στον τόπο και τους ανθρώπους που διοικούν.

Και δυστυχώς, στην πόλη της φαιδράς πορτοκαλέας, οι δημοτικές υποθέσεις που πυορροούν ως χαίνουσες πληγές, για πολλά χρόνια τώρα είναι πολλές οι καταραμένες.

Τόσο πολλές που δεν ξέρεις από πού να αρχίσεις και που να τελειώσεις.

Όμως αν έστω και μία από αυτές οι ταγοί μας έκαναν τον κόπο και την προσπάθεια να αποθεραπεύσουν, όλα θα ήταν πολύ καλύτερα για την Άρτα και τους Αρτινούς, αλλά και θα αποτελούσε παράδειγμα προς μίμηση για να πάρουν σειρά και οι υπόλοιπες.

Επιχειρώντας μια κωδικοποίηση όλων αυτών των δημοτικών αλλά και γενικότερων υποθέσεων, ας σταθούμε στις πιο σημαντικές:

•στον ολοκληρωμένο εγκιβωτισμό της κοίτης του Αράχθου

•την απελευθέρωση των καταπατημένων παραποτάμιων εκτάσεων και την αξιοποίησή τους

•την σύνδεση των δύο όχθων του Αράχθου, τον πολεοδομικό  σχεδιασμό της νέας πραγματικότητας και πόλης που θα προκύψει και την τουριστική εκμετάλλευση του ποταμού μέχρι τις εκβολές του στον Αμβρακικό

•την δημιουργία υποδομών (ξενοδοχείων και μπουτικ – χοτέλς) στο ιστορικό κέντρο της πόλης, ώστε να αποτελούν την αφετηρία για την περιήγηση των επισκεπτών στα βουνά και θάλασσα, που διαθέτει ο τόπος μας

•την αξιοποίηση του στρατοπέδου Παπακώστα

•την αξιοποίηση της Λίμνης Πουρναρίου

•την αξιοποίηση της Κορωνησίας και της ανάδειξής της σε πραγματικό ναυτικό και παραθαλάσσιο βραχίονα της Άρτας

•την δημιουργία βιομηχανικού πάρκου

•στην δημιουργία εκείνων των υποδομών που θα δίνουν προστιθέμενη αξία στις πανεπιστημιακές σχολές που θα φιλοξενεί η πόλη μας

•στην υδροδότηση της πόλης από τη Λίμνη Πουρναρίου.

Και πλείστες όσες ακόμη, δημοτικές υποθέσεις, που θα αποτελέσει πλεονασμό να τις αναφέρουμε.

Κι όμως!

Ακόμη και σήμερα αναπολούμε ακόμη την θητεία του αείμνηστου Κώστα Βάγια.
Και δικαίως θα μου πείτε, αφού ο χρόνος στην Άρτα σαν να σταμάτησε!

Τα τελευταία μεγάλα έργα με προοπτική είναι ακόμη τα δικά του. Ως και η τεχνητή λιμνούλα, πίσω από τις εγκαταστάσεις του ΚΤΕΛ, μοιάζει να μας κλείνει κοροϊδευτικά το μάτι, καθώς πλέον είναι κι αυτή μη επισκέψιμη, λόγω των πολλών πακιστανών που κατοικοεδρεύουν εκεί!

Έτσι, καλά δεν έχουμε επισκέψιμη τη Λίμνη Πουρναρίου, τώρα δεν μπορούμε ούτε την τεχνητή λίμνη στο ποτάμι να δούμε!

Και μιας και η αναφορά στη Λίμνη Πουρναρίου, η τελευταία και μοναδική προμελέτη που έγινε για την υδροδότηση της πόλης από το Πουρνάρι ήταν επί Βάγια το 1998!

Από τότε οι δημοτικές αρχές που ακολούθησαν ασχολήθηκαν με την διαχειριστική τακτική και πρακτική του Δήμου, αποδεικνύοντας στην πράξη πως ούτε όραμα, αλλά ούτε και σχέδιο είχαν. Και οι τελευταίοι εξ αυτών, απλά βρήκαν την ευκαιρία να κρύψουν την προφανή αδυναμία τους, πίσω από την οικονομική κρίση και τα παρελκόμενα αυτής.

Όμως όσο θα συνεχίζουμε να πορευόμαστε έτσι, χύμα,  χωρίς σχέδιο, χωρίς όραμα, χωρίς πυξίδα, αλλά το κυριότερο χωρίς ηγέτη, τόσο θα απομακρύνετε το ενδεχόμενο να βγούμε στην λεωφόρο της ανάπτυξης.

Κι όσο θα επικρατούν οι εμμονές, η κουτοπονηριά που θα μεταφράζεται σε εξυπνάδα, η αδυναμία συναινέσεων και η οπαδική αντίληψη της μειοψηφικής διοίκησης των 12, τόσο οι πληγές των δημοτικών υποθέσεων θα συνεχίζουν να κακοφορμίζουν, μέχρις ότου καταστήσουν «άδειο πουκάμισο» τον Δήμο της Άρτας.

Της Άρτας! Της πόλης των θρύλων και των παραδόσεων!!!

Χ.Α.Α.