Θα οδηγηθεί ο αφελής λαός, σε νέες απογοητεύσεις!

Γράφει ο

ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

«Νικημένο μου ξεφτέρι δεν αλλάζουν οι καιροί,
με φωτιά και με μαχαίρι πάντα ο κόσμος προχωρεί»

Η ιστορία του ΚΕμάλ

Συνθέτης‎: Μάνος Χατζιδάκις

Στιχουργός‎: ‎Μαρκ Σνόου

Φτάσαμε στο τέλος… Και ήταν, για πρώτη φορά, τόσο μακρά αυτή η προεκλογική περίοδος, που όχι μόνο κούρασε, αλλά εξόργισε τον κάθε σκεπτόμενο πολίτη… Όσοι το ήθελαν, είδαν πολλά και είναι λογικό, απέναντι σε κάποιους αισιόδοξους, ν’ απαντούσαν με την ιστορία του Κεμάλ… Την εκπληκτική και διαχρονική δημιουργία του Μάνου Χατζιδάκι, που σήμερα είναι επίκαιρη όσο ποτέ…

Τα είδαμε όλα και σε τοπικό και σε εθνικό επίπεδο… Η μία αηδία να συναγωνίζεται την άλλη, με προμετωπίδα την κενή περιεχόμενου -τάχα- θέληση, ν’ αλλάξουμε τα πάντα. Για να οδηγηθεί ο αφελής λαός, σε νέες απογοητεύσεις… Μοιάζει τούτος ο λαός, που έτσι κι αλλιώς έχει την ευθύνη των επιλογών του, να μην ζει χωρίς απογοητεύσεις ή καλύτερα σαν να τις επιζητάει…

Καμία ουσιαστική συζήτηση, για το μέλλον, ενώ την ίδια ώρα, οι ερχόμενοι από το πουθενά «σωτήρες», στις δέκα λέξεις που προφέρουν, οι εφτά είναι η λέξη «μέλλον»… Καλά μην φανταστεί κανένας, ότι μιλούν για το μέλλον, αν είχαν κάνει την ελάχιστη αυτοκριτική περί την προσωπική τους ποιότητα, θα απέφευγαν σαν ο διάβολος το λιβάνι, να την αναφέρουν. Όμως εκεί… Επιμένουν, για να επιβεβαιώσουν, ακόμη και στον πιό δύσπιστο, αυτό ακριβώς που είναι… Θυμηθείτε… Οι άδειοι τενεκέδες, είναι αυτοί που κάνουν τον μεγαλύτερο θόρυβο…

-Και οι τόσοι υποψήφιοι που παρέλασαν στις σελίδες της εφημερίδας;

Μην περιμένετε να ισχυριστεί κανένας ότι είναι το απόλυτο και αυτοί που με το χέρι στην καρδιά, μπορούν να προταθούν στον πολίτη, αν η εφημερίδα έχει και το δικαίωμα, να προτείνει στον αναγνώστη… Θαρρούμε πως δεν το έχει…

Επιβάλλεται όμως να γίνει περισσότερο ευδιάκριτη η λεπτή γραμμή, που χωρίζει την κριτική, απ’ την παρουσίαση… Οι τόσοι υποψήφιοι που παρέλασαν απ’ τις σελίδες της «Γ» ειδικά, ας θεωρηθούν μικρές απόπειρες, για ουσιαστικό και χρήσιμο διάλογο… Ακριβώς όπως το περιγράφουμε… Το αν απέδωσαν αυτές οι απόπειρες, δεν μπορεί να κριθεί σήμερα, που οι πάντες, είναι σε κατάσταση υπερκινητικότητας…

Η προσπάθεια τόσων μηνών, ας χαρακτηριστεί μια διαδικασία απόσταξης του καλύτερου που είχε να παρουσιάσει ο κάθε υποψήφιος, ώστε αυτό το καλύτερο μπαίνοντας στην βάσανο της δημόσιας κριτικής, να οριοθετήσει το ζητούμενο… Απ’ το γενικό στο ειδικό… Απ’ το πως θέλουμε την αυτοδιοίκηση στη νέα εποχή, ως το πως μπορεί να προκύψει η συνεννόηση, για όλα τα θέματα που απασχολούν το σύνολο της αυτοδιοίκησης…

Ίσως οι απόπειρες απόσταξης της «Γ», έδωσαν στην δημόσια συζήτηση, το περιεχόμενό της. Που όμως σήμερα, εν είδει απολογισμού, δεν συγκίνησε την πλειοψηφία των πολιτών, μιας και η σκέψη για την επιλογή, δείχνει να προσανατολίζεται, σε άλλα σημεία… Ακριβώς στις παθογένειες που παρουσιάζουν οι εκλογές, διαχρονικά… Ήταν αυτή η ελάχιστη προσφορά που μπορούσε να έχει η εφημερίδα, στην απόπειρα για ουσιαστικό και χρήσιμο διάλογο…

Δεν προέκυψε… Γιατί ο λαός, ο κάθε πολίτης ξεχωριστά και όλοι μαζί, είναι συνηθισμένοι στις εύκολες και παγιωμένες αναζητήσεις… Αυτές που έχουν περιγραφεί κατά τον καλύτερο τρόπο, σ’ όλα τα φύλλα της «Γ». Και δεν πρέπει να τις λησμονούμε… Ο συγγενής, ο φίλος ή και το χειρότερο το κόμμα, μιας και μπορεί ν’ ακολουθήσει το αίτημα για κάποιον διορισμό…

Στην κατάληξη της έντονης αγωνίας του στίχου για τον Κεμάλ, ίσως πρέπει να προσανατολιστεί η αναζήτηση, βεβαίως με την μεταφορική έννοια… Που σημαίνει, πως από τώρα, οι αναζητήσεις θα πρέπει να είναι πιό συγκεκριμένες και πιό τολμηρές… Και ίσως πιό συγκεκριμένες, αν η αναζήτηση συνεχιστεί και τα επόμενα χρόνια, αυτά που δικαιούμαστε να λέμε, ότι θα είναι ο ορισμός των χαμένων ευκαιριών… Όπως βεβαίως και όλα τα προηγούμενα…

Δυό ημέρες πριν τις εκλογές, θα ήταν εύκολο, να θριαμβολογεί κανένας υπέρ του ενός ή του άλλου, για να προσμένει και μερίδιο χαράς, έστω και της μιας βραδιάς… Για όσους όμως πρέπει να επιμείνουν, στον δύσκολο δρόμο της ορθής αναζήτησης, άρα και του συνεπούς διαλόγου, πρέπει να θυμίζουν το που βρισκόμαστε και το που πρέπει να πάμε… Γιατί τελικά, κάπου πρέπει να πάμε, τα επόμενα χρόνια… Σε διαφορετική περίπτωση, ας μείνουμε ικανοποιημένοι, με την εικόνα που παρουσιάζει ο τόπος, στην ευρύτερη έννοια…

Με όλον τον επιβαλλόμενο προβληματισμό, που είναι περισσότερο αποδοτικός, όταν τα δεδομένα παρουσιάζονται, έστω και καθ΄ υπερβολήν, καλή ψήφο την Κυριακή που έφτασε…