Το διάλειμμα τελείωσε…

Για μια ακόμη χρονιά πέρασαν κι αυτές οι μέρες των εορτών της Ανάστασης του Κυρίου μας.

Γιορτές και μέρες  που έστω και για λίγο μας έφεραν πιο κοντά σ’ Εκείνον που ήρε τις αμαρτίες του κόσμου, που δίδαξε την αγάπη και την αλληλεγγύη, που θυσιάστηκε για τον άνθρωπο.

Κι όλοι μας, άλλος λίγο, άλλος πολύ νιώσαμε πιο κοντά Του και θυμηθήκαμε κάποιες από τις διδαχές του, που διαχρονικά αποζητούν από εμάς  την υλοποίησή τους.

Και τώρα τι;

Διάλειμμα ήταν και τελείωσε;

Κι όπως λέει και το γνωστό ανέκδοτο «το διάλειμμα τελείωσε, τα κεφάλια όλοι μέσα»;

Μέσα, που;

Στην ασυνεννοησία των τοπικών ηγετών μας, που μας κρατά όλους παγιδευμένους στην υπανάπτυξη και το τέλμα;

Στις φιλοδοξίες τους και την υλοποίηση αυτών, που στο βωμό τους θυσιάζονται ακόμη κι όσα τους βρίσκουν σύμφωνους με τους αντιπάλους τους, εφόσον δεν προέρχονται από τους ίδιους;

Στην ματαιοδοξία του Εγώ που κατασπαράσσει εν τη γεννέσει του το Εμείς;

Στο βόλεμα των ανικάνων, με μόνο προσόν την ψήφο τους, λησμονώντας ότι έτσι όχι μόνο στερούμε την δυνατότητα των ίσων ευκαιριών από όλους και για όλους, αλλά κι ότι τοποθετούμε ανεπαρκείς στη θέση που απαιτούνται εκείνοι που έχουν τις ικανότητες;

Στο θράσος που αντιμετωπίζει τους δημότες ως κατώτερα όντα, που μπορούμε ανά πάσα στιγμή να ξεγελάσουμε «με τα ψεύτικα τα λόγια, τα μεγάλα…», ώστε να τους υφαρπάξουμε την ψήφο τους και μετά …από εδώ πάν’ οι άλλοι;

Στην παρατεταμένη απουσία και φθορά της απραξίας, που στις εκλογές μετατρέπει τους «ηγέτες» μας ως αναγεννημένους από την τέφρα τους  φοίνικες, σε …σωτήρες;

Στην έλευση «νέων» ανθρώπων που μη έχοντας τι να πουν προσπαθούν να ανακυκλώσουν το παρελθόν με φθαρμένα και απωθημένα στην …χωματερή της πολιτικής υλικά;

Στον νεποτισμό, που αναδεικνύεται σε κυρίαρχη και πάντως μη διαπραγματεύσιμη δύναμη διαχρονικά σε όλους τους πολιτικούς χώρους;

Στον βερμπαλισμό, που επιχειρεί να αντικαταστήσει «τα λόγια τα σταράτα» και να κρύψει –ευτυχώς-  ανεπιτυχώς την ανικανότητα;

Στην ιδιοτέλεια των ημερών, που αναδεικνύεται σε καθοδηγητικό παράγοντα της επιλογής στην ψήφο μας;

Ή μήπως στο γεγονός ότι με την «πρώτη στραβή», οι …ιδιοτελείς θα είμαστε οι «πρώτοι τη λίθον βαλόντες»;

Ωστόσο, «σας έχω νέα» για να μην στεναχωριέστε: έχουμε καιρό για την «υλοποίηση» όλων αυτών μέχρι του χρόνου, που θα ξαναζήσουμε τη Μεγάλη Εβδομάδα, τα Άγια Πάθη του Κυρίου μας και την Ανάστασή του,  οπόταν και θα μπορούμε να εξιλεωθούμε εξομολογούμενοι τις αμαρτίες μας και κοινωνώντας, ώστε και πάλι να είμαστε άσπιλοι και καθαροί.

Άλλωστε, πάντα και για πάντα θα υπάρχει ο Κύριος που θα αίρει τις αμαρτίες όλων μας!

Χ.Α.Α.