Αδειανό σακί στην κάλπη…

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

Η μαζική έξοδος για το Πάσχα σε συνδυασμό με την έντονη δραστηριοποίηση πολλών προσώπων στις δημοτικές (κυρίως), τις περιφερειακές εκλογές, αλλά  και τις ευρωεκλογές, καθώς και το περίσσευμα λόγων και αναφορών για την εργατική Πρωτομαγιά (τα δικαιώματα που χάθηκαν και δεν προβλέπεται να επανέλθουν χωρίς μακροχρόνιες διεκδικήσεις) αναζωπύρωσαν το πολιτικό ενδιαφέρον.

Ωστόσο, αντί για σχέδιο, στη θέση των προτάσεων και των επεξεργασμένων λύσεων βλέπουμε ανερυθρίαστα το σύστημα του fake δικομματισμού να επανέρχεται με μεγαλεπήβολες εξαγγελίες χωρίς αντίκρισμα και υποσχέσεις «παλαιού τύπου». Θα πείτε εκλογές χωρίς ταξίματα δεν γίνονται. Ξεχνούν όμως αυτοί οι «παλαιομοδίτες» ότι με τα μνημόνια, τις ασκούμενος πολιτικές, την ανεργία, την φυγή των νέων στο εξωτερικό, τα 4ωρα, την υπεροφορόληγηση, του ασφαλιστικό Κατρούγκαλου η χώρα έχει μείνει «άδειο σακί». Και άδειο σακί δεν στέκεται όρθιο με ψεύτικα λόγια όσο μεγάλα και εάν είναι….

Και οι πολίτες; Μάλλον παραζαλισμένοι από τις (συνεχείς και ασύμμετρες) απειλές μοιάζουν απειλούμενοι και παθητικοποιημένοι. Γιατί στο δημόσιο λόγο:

-Σπάνια συναντάς αναφορές σε σχέση με την αξιοπρεπή (και με προοπτική) απασχόληση των νέων. Μπορεί όλοι να επαναλαμβάνουν το εθνικό πρόβλημα με τις 500.000 νέους που έφυγαν στο εξωτερικό αλλά, κανείς δεν λέει τι θα έκαναν στην πατρίδα μας; Και κανείς δεν παραδέχεται ότι θα φύγουν και φέτος και του χρόνου και άλλοι απόφοιτοι και άλλοι πτυχιούχοι, περισσότεροι επιστήμονες.

-Και όσοι μείνουν πίσω, αυτοί που έχουν ελάχιστη εξειδίκευση ή μικρό κλήρο, απλώς προσπαθούν να επιβιώσουν με την σποραδική εργασία στα κτήματα, στον τουρισμό, με τα 4ωρα στα καφέ και τα σούπερ μάρκετ. Αυτοί που είναι ο ανθός της κοινωνίας μας θα συνεχίσουν για πολλά χρόνια ακόμη να λαμβάνουν 400 ευρώ την ημέρα (650.00 αμείβονται με λιγότερα από 391 ευρώ το μήνα) ή θα είναι άνεργοι (περισσότεροι από 550.000 νέοι).

-Και στη θέση τους θα έρθουν και άλλοι πρόσφυγες, περισσότεροι μετανάστες στο δρόμο για την Γερμανία, που θα εγκλωβιστούν όμως εδώ. Και θα δημιουργούν στον τόπο μας απλώς απασχόληση σε θέσεις… ανθρωποφυλάκων. Και οι οποίοι θα πληρώνονται από τα πλεονάσματα θράσους και κυνισμού των «μεγάλων» της Ευρώπης, από κονδύλια για το μεταναστευτικό των Βρυξελλών.

-Και όσοι εξέρχονται από τους καταυλισμούς θα πηγαίνουν για μεροκάματα στα (κάθε είδους) φραουλοχώραφα για 20 ευρώ το 12ωρο (κα εάν τα παίρνουν) προκειμένου να αβγατίσει η παραγωγή των μεγάλων καλλιεργητών. Των μόνων που μπορούν να επιβιώσουν οικονομικά σε ένα άκρως ανταγωνιστικό περιβάλλον με τις ανεξέλεγκτες ελληνοποιήσεις βαλκανικών κτηνοτροφικών προϊόντων, τις ανατιμήσεις στα λιπάσματα, την κατάργηση του αφορολογήτου πετρελαίου, με την εφορία και τον ΕΦΚΑ, με τις τιμές στο γάλα και το λάδι να έχουν κατρακύλησε. Αλλά και όσοι μικροί επιβίωσαν και πάλι, χύδην φορτίο υποχρεώνονται να εξάγουν.

 Στην Ελλάδα έχουμε φτωχοποιημένους συνταξιούχους και φτωχούς εργαζόμενους εν μέσω νέων ανέργων που δεν έχουν καμία προοπτική.

Η ελπίδα δεν… τάζεται

Φοβάμαι ότι μετά από 11 χρόνια κρίσης, 9 χρόνια μνημονίων και με απώλεια του 30% του εισοδήματός μας (για να μην αναφερθώ στην απώλεια του 100% του εισοδήματός όσων έμειναν άνεργοι), η πολιτική σκηνή ξαναγύρισε στα «ταξίματα» και στις κούφιες υποσχέσεις ακριβώς γιατί κανένα πρόβλημα (από αυτά που μας οδήγησαν στην κρίση) δεν αντιμετωπίστηκε. Γιατί δεν έχει γίνει μια ανάλυση του παρελθόντος, της περασμένης τετραετίας έστω, γιατί δεν υπάρχει κάτι χειροπιαστό για το μέλλον, γιατί απλούστατα δεν φέρουν το νέο. Αντί για την ελπίδα πρεσβεύουν την συντήρηση, την αναπαραγωγή, τα παλαιό και το φθαρμένο.

Ή, μάλλον, τα πράγματα αναμένεται να κινηθούν ακόμη χειρότερα: Χωρίς την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας, χωρίς αυξήσεις μισθών και την οικονομία που δεν αναμένεται να επιταχυνθεί φέτος και την επόμενη χρονιά. Δεν μιλάμε καν για τις προοπτικές δημιουργίας υψηλότερα αμειβόμενων και σταθερών θέσεων εργασίας. Όλα θα γίνει περισσότερο αβέβαια και είναι αυτά, που μαζί με την απουσία λύσεων, προσθέτουν κατήφεια στο κοινωνικό σώμα. Που αρχίζει και μετακινείται κατατονικά προς την κατάθλιψη. Διευκολύνοντας έτσι τους λαϊκιστές και όσους σηκώνουν εκλογικές σημαίες ευκαιρίας.

Στην Ελλάδα οι συνταξιούχοι απειλούνται με νέες περικοπές στις συντάξεις, οι εργαζόμενοι δεν έχουν προοπτική ενίσχυσης των εισοδημάτων (κίνδυνος απολύσεων, 4ωρα αντί για 8ωρο, εργασία ενός μέλους της οικογένειας), το μαγαζί δεν βγάζει, οι τιμές στα είδη πρώτης ανάγκης παίρνουν την ανηφόρα. Μόνο «προοπτική» είναι το επίδομα κοινωνικής αλληλεγγύης ή η στεγαστική συνδρομή. Και αυτά, όχι σπάνια, οδηγούν τους λήπτες στην προσκόμιση πλαστών δικαιολογητικών και ποικίλες παρανομίες προκειμένου να μετάσχουν στον διανεμόμενο «άρτο» μια φαύλης κοινωνικής πολιτικής…

 Η κυβέρνηση θέλει εξαρτημένους τους πολίτες, χωρίς προοπτικές για την χώρα και τους ίδιους, ενσωματωμένους στην «λογική» δεν γίνετε τίποτε, ευτυχώς έχουμε το… ψωμί μας. Επειδή αδυνατεί να κάνει κάτι δημιουργικό, επιλέγει την διαχείριση της… απογοήτευσης. Η οποία, από μόνη της, είναι ικανή να κρατήσει την ιθύνουσα ομάδα του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία.

 Και η αντιπολίτευση δεν θέλει να πει τι θα κάνει επιλέγοντας την γενικόλογη καταγγελία ώστε να μην φοβίσει (και πάλι) τους απογοητευμένους από την κυβέρνηση.

Και οι δύο εκπρόσωποι του νεόκοπου δικομματισμού έχουν αδειάσει τη χώρα από ανθρώπους, πόρους και ιδέες και μετά, δήθεν, πάνε να στήσουν όρθιο ένα αδειανό σακί. Και πολλοί συμπολίτες μας, έχοντες ανάγκη από κάπου να πιαστούν, ταλαντεύονται κατηφείς μεταξύ μιζέριας και απουσίας προοπτικής, μεταξύ φόβου και κενού. Εκτονώνεται προς στιγμήν με ορισμένες αφορμές, «ναυαγοί» αρπάξουν το κλαδί σαν να άδραξαν το κουπί της επιβίωσης, αλλά ξέρουν ότι «για να γυρίσει ο ήλιος θέλει δουλειά πολλή». Ξέρουν ότι δεν είναι κάθε φορά το μη χείρον βέλτιστον…

 Γι αυτό η διάχυτη απογοήτευση στην αγορά, στις εκδηλώσεις. Γιατί το «νέο» είναι «πιο παλαιό από το παλιό». Πολλές φορές αντί για το αύριο όλα μοιάζουν να γυρίζουν στο χθες.  Η ελπίδα δεν γεννιέται. Ούτε καν θετικό πρόσημα δεν προφέρεται. Το μέλλον αναβάλλεται και πάλι. Αλλά, εάν δεν προσφερθεί η προοπτική, η κρίση θα έχει παρενέργειες. Είτε προς την κάλπη (με αποχή;) είτε αμέσως μετά (με ανυπακοή;).