Πριν πενήντα χρόνια στο «Κοτσέκι» της Παλιάς Φιλιππιάδας

Εκπληκτικός ερμηνευτής και υπέροχος άνθρωπος ο Λάκης Χαλκιάς

Παιδάκι τότε, μαθητής δημοτικού σχολείου και ο καφετζής του χωριού, ο μακαρίτης Τάκης Γούσης, έφερε στο «Κοτσέκι», την πασίγνωστη ζυγιά, του γίγαντα της παραδοσιακής μουσικής Τάσου Χαλκιά, για ένα απ’ τα πολλά πανηγύρια, που γινόταν την εποχή εκείνη… Το θέμα στην μικρή μας πλατεία, φοβερό… Όλοι ντυμένοι με βυσσινί κουστούμια και φυσικά, ο ήχος εντυπωσίαζε, ακόμη κι εμάς μικρά και όχι και τόσο καλλιεργημένα, παιδιά της εποχής…

Ο μακαρίτης Τάσος Χαλκιάς, εντυπωσίαζε και μόνο με την παρουσία του και τα μέλη της ζυγιάς, τα παιδιά του και άλλοι συγγενείς… Πιτσιρικάς τότε ο Λάκης Χαλκιάς κι αυτός ως η εικόνα, που έρχεται στο νου μου, κάθε φορά που τον ακούω, για να προκύπτει και η συνέχεια του θαυμασμού…

Την μικρή ιστορία, μετέφερα προχθές το βράδυ στον Λάκη Χαλκιά, καθώς πίναμε ένα ποτήρι κρασί, αμέσως μετά την συναυλία στην κεντρική πλατεία. Για να με εντυπωσιάσει για μια ακόμη φορά. Πενήντα χρόνια μετά θυμήθηκε τα πάντα, ακόμη και το όνομα του καφετζή…

Αυτονόητη η συγκίνηση, για να περάσουμε στα επόμενα, που ήταν πολλά… Πριν απ’ αυτά και οι θύμησες για τους φίλους… Μου έλεγε για τον κοινό φίλο, τον πρώην νομάρχη Πέτρο Ρίζο, στον οποίο τα χαιρετίσματα, ας τα μεταφέρω και μέσω του παρόντος σημειώματος…

Όμως, όλες τις καλές αναμνήσεις, δεν μπορούσε να μην τις σκιάζει το κακό περιβάλλον που δημιουργήθηκε, πριν και κατά την διάρκεια της συναυλίας… Για να περάσουμε και στην αναζήτηση της παρούσης κατάστασης και το τι προκύπτει και στην ελληνική περιφέρεια, όπου εν όψει καλοκαιριού, η κάθε ποιοτική προσπάθεια, δεν θα βρει χώρο, σε αντίθεση με κάτι φυντάνια που κραυγάζουν και επιλέγονται από πολιτιστικούς φορείς και Δήμους, για να διοργανώσουν λέει, κάποιο event! Την ίδια ώρα, ο Λάκης Χαλκιάς, το μουσικό σύνολο ΡΩΜΙΟΣΥΝΗ, δεν θα δεχτούν μια κλήση, για κάτι το ξεχωριστό, με βάση την ποιότητα, για μια συναυλία ή μια εκδήλωση μνήμης… Τις πολλές κλήσεις, θα δεχτούν κάποια «ξέκωλα», που κάποιοι τα… βάφτισαν τραγουδίστριες!

Εκεί στο ΠΡΟΞΕΝΕΙΟ που εξελίσσεται η συζήτηση, κυριαρχεί η αγωνία για το τι πρέπει να γίνει και πως θα τα καταφέρουμε κι εκεί αρχίζουν τα δύσκολα, μιας και τείνει να παγιωθεί η επιλογή των «σκουπιδιών» και να χάνει τον χώρο που πρέπει να έχει η ελληνική ποιοτική μουσική, ως στοιχείο της πολιτιστικής αναβάθμισης… Αυτής που έχει ανάγκη η πατρίδα μας, σ’ αυτή την κρίσιμη χρονική συγκυρία…

Να μην σταματήσει η προσπάθεια είναι το συμπέρασμα και το γεγονός ότι μικρά παιδιά ασχολούνται με την ελληνική μουσική, είναι το αισιόδοξο μήνυμα. Με ιδιαίτερη τρυφερότητα, συζητούσε ο Λάκης Χαλκιάς (φωτογραφία κάτω), με τις κόρες του Λεωνίδα Γεωργούση, που ασχολούνται με την μουσική, γιατί στα μάτια των μικρών κοριτσιών, είδε την πάθος για την μουσική, άρα και το μέλλον της.

ΕΠΙΛΟΓΟΣ. Αισθάνομαι πολύ τυχερός, που το βράδυ της Μεγάλης Τετάρτης, έκανα μια βόλτα στην πλατεία της πόλης. Συναντήθηκα πολλά χρόνια μετά με τον Λάκη Χαλκιά και μαζί φρεσκάραμε την μνήμη κι εγώ είχα την δυνατότητα να φρεσκάρω τον θαυμασμό μου..  Γιατί ο Λάκης Χαλκιάς, είναι ένας εκπληκτικός ερμηνευτής και προ παντός,  υπέροχος άνθρωπος…

ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ