Όλοι μου οι φίλοι, πολιτευτήκανε…

Στην ευρύτερη τάση απαξίωσης της πολιτικής, που φευ επί των ημερών μας είναι στο ζενίθ της, οι δημοτικές εκλογές βρίσκονται στην κορυφή.

Η συζήτηση συχνά δεν ξεφεύγει πέρα από το γνωστό τρίπτυχο «οικονομική διαχείριση, απορρίμματα, πρόσβαση στις υπηρεσίες του δήμου». Εξαιρετικά σημαντικά ζητήματα, αλλά η ευθύνη του δήμου δεν εξαντλείται σε αυτά.

Ωστόσο, ούτε και η συζήτηση για τους υποψήφιους δημοτικούς συμβούλους δε μπορεί να εξαντλείται στο ποιον γνωρίζουμε, ποιος είναι φίλος, ποιος είναι συγγενής, ποιος είναι νέος, ποια είναι γυναίκα κτλ. Δεν αρκεί κανένα από αυτά τα χαρακτηριστικά από μόνο του για να αξιολογήσουμε έναν υποψήφιο. Τα βασικά μας κριτήρια θα πρέπει να είναι ποιος μπορεί να μας εκπροσωπήσει καλύτερα στο δημοτικό συμβούλιο. Να καταλάβει τις αρμοδιότητες του δήμου και να τις εξαντλήσει προκειμένου να βελτιώσει τη ζωή των κατοίκων της πόλης μας.
Γιατί κακά τα ψέματα, ένας δημοτικός σύμβουλος μπορεί αύριο να είναι ένας αντιδήμαρχος ή να έχει αναλάβει μια θέση ευθύνης, στην δημοτική επιχείρηση, στη διαχείριση των έργων του δήμου, στην εκπροσώπησή του σε συνέδρια ή ημερίδες εθνικής εμβέλειας, αλλά και ευρωπαϊκής.

Την ίδια ώρα, «πονηροί πολιτευτές» επιστρατεύουν ως επιχείρημα για την …άλωση της ψήφου μας το γεγονός της επαγγελματικής επιτυχίας και καταξίωσης:

«Ασχολούμαι επειδή έχω πετύχει στον επαγγελματικό μου τομέα και επομένως δεν περιμένω να «αποκατασταθώ» από την πολιτική. Θέλω να προσφέρω όσο και όπου μπορώ ώστε να βελτιώσουμε τη ζωή μας στην πόλη που ζούμε κι όλοι αγαπάμε»!

Κι αν αυτό από μόνο του ως κίνητρο θα μπορούσε να είναι αρκετό, δυστυχώς ακούγεται και είναι για τους περισσότερους άκρως φαρισαϊκό. Γιατί στους πονηρούς καιρούς που ζούμε «τη δόξα πολλοί εμίσησαν, το χρήμα ουδείς»!!!

Στο δια ταύτα, λοιπόν, η εκλογή δημοτικών αρχόντων είναι ότι πιο κοντινό έχουμε σε άμεση δημοκρατία. Οφείλουμε να τη διαφυλάξουμε με τις επιλογές μας. Αν ψηφίζουμε π.χ. για να διαμαρτυρηθούμε, θα καταλήξουμε με μια τετραετία διαμαρτυρίας. Αν επιλέξουμε με βάση τις προσωπικές μας σχέσεις, θα μείνουμε με συγγενείς και φίλους.
Το σίγουρο είναι ότι η πόλη μας δεν έχει πλέον περιθώριο για πειραματισμούς, χρειάζεται άμεσα ουσιαστικές παρεμβάσεις και υπεύθυνους τοπικούς πολιτικούς. Αλλά για να εκλεγούν αυτοί χρειαζόμαστε καταρχήν υπεύθυνους πολίτες. Τους έχουμε;

Κι αν παρ’ ελπίδα, πάλι δεν βρούμε κάτι να μας καλύπτει, μπορούμε άνετα να καταφύγουμε στον «φτωχό και μόνο καουμπόη» του αξέχαστου Λουκιανού Κηλαηδόνη, τους στίχους του οποίου ελαφριά «πείραξα»:

Όλοι μου οι φίλοι πολιτευτήκανε

Γίνανε ρεζίλι, γι’ αυτό κρυφτήκανε

Πιάσανε στασίδι κι όλοι τους κρατούν κλειδιά

Απόκτησαν κοιλίτσα και αφεντικά

Τώρα σαν τους βλέπω δεν τους χαιρετώ

Ούτε και γουστάρω να τους χειροκροτώ

Κι άμα μου τη δίνει κάτι τέτοια δειλινά

Παίρνω το μυαλό μου και πάω ψάρεμα…

Πάμε Ντόλι…

Χ.Α.Α.