Τίνος είναι ρε γυναίκα τα παιδιά;

Των παθών τους τον τάραχο (μέρες που ‘ναι) περνάνε αυτά τα δόλια τα έργα που ανακοινώθηκαν προσφάτως για το νομό μας και αφορούν τον Άραχθο, το ΞΕΝΙΑ, το Ιμαρέτ, αλλά και τα υπόλοιπα όπως ο δρόμος για Τετράκωμο – Καστανιά κ.λπ.

Ζητούμενο όλων η …πατρότητα των έργων.

– Δικά μας είναι, λέει η κυβέρνηση!

-Τι λές καλέ, δικά μου είναι, λέει ο Περιφερειάρχης.

-Δεν ξέρετε τι λέτε,  αντεπιτίθεται ο Δήμαρχος, δικά μου είναι!

Κι εμείς παρακολουθούμε και αναρωτιόμαστε σαν τον γνωστό «κερατά» του ανέκδοτου:

  • Τίνος είναι ρε γυναίκα, τα …παιδιά;

Για να μην πω, ότι με την πρακτική τους αυτή παραπέμπουν στο γνωστό «δύο γαϊδάροι μάλωναν σε ξένο αχυρώνα»!

Κι αυτό γιατί η απάντηση στο ερώτημα είναι τόσο απλή, που η προσπάθεια που καταβάλουν για να οικειοποιηθούν αυτά τα έργα, καταντά εξοργιστική.

Τόσο απλή, σαν εκείνη του ερωτήματος «τα παιδιά του Ζεβεδαίου, ποιόν είχαν πατέρα»!!!

Ε, λοιπόν των πολιτών είναι τα έργα!

Αυτών που καταβάλουν τον οβολό τους στο κράτος, με τους φόρους τους, με τους δασμούς τους και με τα γνωστά και μη εξαιρετέα χαράτσια που πληρώνουν.

Κι αναρωτιέμαι γιατί αυτό το προφανές, αρνούνται να το παραδεχτούν οι ταγοί μας!

Και γιατί δείχνουν να υποτιμούν τόσο βάναυσα την νοημοσύνη των πολιτών!

Ωστόσο, για να αποδώσουμε τα του Καίσαρος τω Καίσαρι, για να φτάσουν στο στάδιο της υλοποίησης τα έργα – όποια έργα – όλοι συνέβαλαν.

Άλλοι στο στάδιο του σχεδιασμού, άλλοι στο στάδιο της μελέτης, άλλοι στο στάδιο της ένταξης σε προγράμματα κι άλλοι στο στάδιο της χρηματοδότησης.

Όμως όλα αυτά θεωρούνται και πρέπει να είναι αυτονόητα για τους ταγούς μας, αφού αυτό επιτάσσει το καθήκον τους, αλλά και η εντολή των πολιτών.

Κι αυτό που περιμένει ο πολίτης από όλους τους, είναι να τους δει κάποια στιγμή όλους μαζί, να αναγνωρίζει ο ένας στον άλλον την προσπάθεια που κατέβαλε και ταυτόχρονα να εξαγγέλλουν νέες δράσεις για την βελτίωση της ζωής των πολιτών.

Ως τότε όμως, «κρείττον εστί το σιγάν…»!!!

Χ.Α.Α.