Η ασχήμια των εν ενεργεία και εκ νέου υποψήφιων δημάρχων

Γράφει ο ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

Η μόνη γόνιμη περιφρόνηση είναι εκείνη που αφορά τον εαυτό μας, γιατί έτσι μπορούμε να τον υπερβούμε και να τον ξαναπλάσουμε

Φρίντριχ Βίλχελμ Νίτσε

Δεκάδες συζητήσεις, με σκεπτόμενους πολίτες, όχι μόνο στην περιοχή, αλλά και σ’ άλλες περιφέρειες της χώρας, για την ασχήμια των εν ενεργεία και εκ νέου υποψήφιων δημάρχων, οδηγούν σε χρήσιμες σκέψεις, για την επιλογή του ικανότερου, αλλά και σοβαρότερου υποψηφίου, που πρέπει να εκλεγεί…

Η ασχήμια. Όπου εντοπίζουν δημότες, τους οποίους όλη την πενταετία, φρόντιζαν να καταστήσουν δυσαρεστημένους, επιχειρούν τώρα, ν’ ανατρέψουν αυτό που οι ίδιοι δημιούργησαν. Μαθαίνουν πως ο «χι» παράγοντας, διαμαρτύρεται γιατί ενώ του είχαν υποσχεθεί την αποκατάσταση ενός δρόμου, δεν την έκαναν. Και πάνε τώρα, την ύστατη ώρα, σαν ιδρωμένοι επιστάτες, να κλείσουν λακκούβες ή να ρίξουν λίγο τσιμέντο, για να φανεί το ενδιαφέρον.

Απρέπεια! Υποτίμηση της νοημοσύνης του πολίτη, οι περισσότεροι εκ των οποίων, όταν παρατηρούν τέτοιες κινήσεις, μανιώνουν περισσότερο και τότε είναι σίγουρο πως ο πόλεμος, εις βάρος του εν ενεργεία δημάρχου, θα είναι ανελέητος…

Και δεν φτάνει αυτό… Οι δήμαρχοι ετοιμάζουν και δελτίο τύπου, για να δείξουν την απρέπειά τους… Κι εκεί που την ζοχάδα, την έχουν οι πολίτες που βιώνουν την ασχήμια, αυτομάτως, θέτουν αυτή την ασχήμια, στην κρίση του συνόλου των πολιτών…

Απ’ τον Δήμο Ζηρού, η τελευταία αφορμή για τις σκέψεις αυτές. Παλιός αυτοδιοικητικός μας έλεγε, με τον χαρακτηριστικό του τρόπο: «Βγήκαν οι βαρέλες στα σοκάκια»… Εννοεί τα φορτηγά που μεταφέρουν μπετόν, για να κλείσουν λακκούβες, σε ψηφοφόρους που τώρα δηλώνουν πρώην. Τρέχα γύρευε, με βάση ποιές αποφάσεις, θα πληρωθεί το κόστος της βαρέλας…

Παλιομοδίτικες μέθοδοι, οι οποίες έχει αποδειχτεί στην πράξη, ότι ποτέ δεν έφεραν εκλογικό αποτέλεσμα. Ο ίδιος συνομιλητής, μας έλεγε πως εις πρώην δήμαρχος της Φιλιππιάδας, όποτε έβγαζε τις βαρέλες στα σοκάκια, έχανε τις εκλογές. Στον ίδιο Δήμο, ο εν ενεργεία και εκ νέου υποψήφιος δήμαρχος Ν. Καλαντζής, δεν δείχνει να γνωρίζει αυτή την λεπτομέρεια. Κι ας είναι πέντε χρόνια, στο τιμόνι του Δήμου…

Άλλος παράγων της αυτοδιοίκησης, στην Άρτα αυτή την φορά, μας έλεγε πως συζήτηση με παράγοντες της δημοτικής αρχής και τους συνέστησε πως για την σοβαρή πορεία του προεκλογικού αγώνα, δεν πρέπει να συνεχίσουν την ασχήμια, που περιγράφουμε. Και αν είναι επιβεβλημένο, σε κάποιο σημείο να αποκαταστήσουν μια αδικία, ας το κάνουν χωρίς ν’ ακολουθήσουν οι γνωστές παράτες (σ.σ. θεαματικές εκδηλώσεις, που αποσκοπούν στον εντυπωσιασμό). Αυτοί έκαναν ακριβώς το αντίθετο και μπορεί να το διαπιστώσει κανένας, διαβάζοντας τα δελτία τύπου που εκδίδονται τις τελευταίες ημέρες…

Αναζητούμενη η αξιοπρέπεια του προεκλογικού διαλόγου. Δεν μπορεί κανένας υποψήφιος δήμαρχος, όσο έξυπνο κι αν θεωρεί τον εαυτό του, να ξεγελάσει τον απλό πολίτη. Αν το επιχειρήσει θα προβεί σε απρέπεια, μιας και θα επιθυμεί να υποτιμήσει τη νοημοσύνη των πολιτών… Αυτή την απρέπεια, δεν θα συγχωρέσει ποτέ ο πολίτης. Όποια προσπάθεια κι αν γίνει εκ των υστέρων, θα την βρίσκει μπροστά του ο υποψήφιος, για να προετοιμάζεται ψυχολογικά, για το στραπάτσο που τον περιμένει…

Μια παράμετρος της αξιοπρέπειας στον δημόσιο και προεκλογικό διάλογο, είναι και η ειλικρινής αυτοκριτική, η οποία πείθει πάντα και πολλές φορές τ’ αποτελέσματα, είναι θεαματικά… Όμως αυτή η λέξη, μοιάζει άγνωστη, στην πλειοψηφία των εν ενεργεία δημάρχων, που είναι και εκ νέου υποψήφιοι. Την αποφεύγουν ως «ο διάβολος το λιβάνι». Και προτιμούν την ντροπιαστική ήττα, απ’ την επιβεβλημένη και ειλικρινή αυτοκριτική…

Είναι γνωστή η ιστορία πολιτικού της Άρτας, που βρέθηκε στα πατώματα, αν και οι πολίτες τον είχαν τιμήσει με χιλιάδες σταυρούς προτίμησης. Κατέγραψε τα λάθη του, τα συζήτησε με όλους τους πολίτες και επανέκαμψε για να μεγαλουργήσει, ως πολιτικός και στην κεντρική πολιτική σκηνή…

Έλεγε ο Βίκτωρ Ουγκώ: «Και ο πιο γενναίος διστάζει να γίνει κριτής του εαυτού του», που αυτό συμβαίνει με τους εν ενεργεία υποψήφιους δημάρχους, αλλά δεν γίνεται αλλιώς. Πρέπει να γίνουν κριτές του εαυτού τους, αν πραγματικά επιθυμούν το καλύτερο αποτέλεσμα. Αν έχουν αποφασίσει να χάσουν, ας συνεχίσουν με τον ίδιο τρόπο, για να είναι σίγουρη η ήττα.

Όμως οι πολίτες απ’ την άλλη πλευρά, αναζητούντες το καλύτερο, θα τους υπενθυμίζουν την έννοια αξιοπρέπεια και θα λειτουργούν με την πλήρη απόρριψη, έχοντας την ελπίδα ότι ο επόμενος θα διδαχτεί, απ’ τα προηγούμενα…

Χρήσιμο το επιμύθιο. Η πονηρία, έχει κοντά ποδάρια και η αξιοπρεπής προσέγγιση του πολίτη, αποτελεί τον ανοιχτό δρόμο…