Εδοξάσθη κρυπτόμενος…

Πόσο φιλότιμο να χωρέσει σε έναν εργαζόμενο;

Φευ, ακόμη κι αυτό δεν είναι αστείρευτο!

Και δυστυχώς, αυτό ακριβώς το φιλότιμο, που τα χρόνια της κρίσης, κρατάει ακόμη όρθιο το Νοσοκομείο της Άρτας, φαίνεται να εξαντλείται, μαζί με τις δυνάμεις των εργαζομένων.

Κόντρα σ’ όλες τις αντιξοότητες, με τις ελλείψεις σε προσωπικό, αλλά και εξοπλισμό, που καθημερινά υπερβαίνοντας τους εαυτούς τους, χωρίς να λογαριάζουν σωματική και ψυχική κόπωση, αλλά και χωρίς συμπαράσταση, δίνουν την μάχη της δημόσιας υγείας μόνοι τους, οι εργαζόμενοι φαίνεται πλέον να έχουν εξαντληθεί και να έχουν φτάσει στα όριά τους!

Νοσηλευτές που στη βάρδια τους καλούνται να εξυπηρετήσουν μόνοι τους δεκάδες ασθενείς, εφημερίες επί εφημεριών χωρίς σταματημό, υλικά δυσεύρετα ή ανύπαρκτα, διαμορφώνουν ένα σκηνικό, που «δεν παλεύεται» πλέον, όσο καλή διάθεση κι αν έχουν οι εργαζόμενοι!

Ένα σκηνικό που το εισπράττουν οι ασθενείς κατά κύριο λόγο!

Ωστόσο αντί να τους αναγνωρισθεί η προσπάθεια, είναι υποχρεωμένοι να υφίστανται ακόμη και βιαιοπραγίες σε βάρος τους, από αγανακτισμένους ασθενείς και συνοδούς, που τους βρίσκουν σαν τα εξιλαστήρια θύματα που θα ξεσπάσουν τον δικαιολογημένο θυμό τους, αφού όχι μόνον αποτελούν την εμπροσθοφυλακή, αλλά και το κύριο σώμα του δημόσιου τομέα υγείας, την ίδια ώρα που οι καθ’ ύλην αρμόδιοι (θεωρούν ότι) δοξάζονται …κρυπτόμενοι!!!

Εξάλλου έχει μείνει ιστορική η φράση του Γέρου της Δημοκρατίας «εδοξάσθη κρυπτόμενος και εγελοιοποιήθη εμφανιζόμενος»!!!

Πάντως, επειδή το σχόλιό μας ξεκίνησε με την αναφορά στο ελληνικό φιλότιμο, να σημειώσω ότι είναι μια λέξη τόσο ισχυρή και περίπλοκη, που δεν μπορεί σε καμία γλώσσα να ερμηνευθεί επαρκώς.

Κι όπως εξήγησε και ο αρχαίος φιλόσοφος Θαλής ο Μιλήσιος: “Το φιλότιμο για τον Έλληνα είναι σαν την αναπνοή. Ένας Έλληνας δεν είναι Έλληνας χωρίς αυτό. Αυτός θα μπορούσε κάλλιστα να μην είναι ζωντανός”!

Χ.