Με την κοινωνία στην αγορά, στους καφενέδες…

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

Πιο αποτελεσματικά από τις δημοσκοπήσεις είναι τα μηνύματα από την αγορά. Και από την ξύλινη γλώσσα των επαγγελματιών της παραπληροφόρησης, των «επιτελείων» και των ευφάνταστων διαφημιστών, προτιμότερα είναι  τα λαγαρά λόγια του καφενείου.

 Η αγορά λέει ότι το α’ τρίμηνο του έτους έληξε με τις χειρότερες επιδόσεις της τελευταίας τετραετίας, ενώ όλα τα στοιχεία δείχνουν ότι η συνεχεία θα είναι… ανάλογα δυσμενής. Μην ξεχνάμε δε ότι το τελευταίο τρίμηνο του 2018 είχαμε ύφεση, οριακά μεν αλλά ύφεση 0,1% μετά από 2,5 χρόνια ανάπτυξης (9 τρίμηνα για την ακρίβεια). Μόνο η τρομερή καθυστέρηση στην εφαρμογή των 120 δόσεων για χρέη προς τα ασφαλιστικά ταμεία και τις εφορίες που πάνε για μετά τις… ευρωεκλογές οδηγεί σε ασφυξία την οικονομία. Για να μην αναφερθούμε στο πολύπαθο Πρόγραμμα Δημοσίων Επενδύσεων (ΠΔΕ) το οποίο συνεχώς συρρικνώνεται (στα επίπεδα σχεδόν των 3 δις ευρώ). Και αυτό, ο εξοβελισμός δηλαδή των δημόσιων επενδύσεων, είναι κάτι πρωτοφανές για μια ευρωπαϊκή χώρα, για μια ούτως καλουμένη «αριστερή» κυβέρνηση.

Και στα καφενεία την μάχη την έχασε ο ΣΥΡΙΖΑ. Με την κ. Λοΐζου που έκλεβε το δημόσιο απολαμβάνοντας τη σύνταξη της μητέρας της, με τα κόκκινα στεγαστικά δάνεια τα οποία δεν αφορούν όποιον έχει έστω και 15.000 ευρώ στην τράπεζα για την «κακή στιγμή», με το να στήνεται η νέα διαπλοκή και τον υιό Κόκκαλη που αποδεικνύει ότι στην Ελλάδι όλα μοιάζουν (επιστρέφουν) «σαν να μην πέρασε μια ημέρα», τα συνεχιζόμενα αδιέξοδα των ανέργων νέων που φεύγουν στο εξωτερικό ή τους συνταξιούχους που ζουν με την ανασφάλεια για τις αποδοχές τους. Δεν είναι τυχαίο ότι κάθε μέρα τα δελτία ειδήσεων αναφέρονται στις ημερομηνίες καταβολής των συντάξεων ωσάν να πρόκειται για κάτι… έκτακτο και η ικανοποίηση του «αιτήματος» μοιάζει να προκαλεί αναστεναγμό ανακούφισης.

 Για να μην αναφερθούμε στον ρόλο… γλωσσολόγου που ανέλαβε ο υπουργός Εξωτερικών Γιώργος Κατρούγκαλος, για το γεγονός ότι έβγαλε τα πόδια του έξω από την κουβέρτα που σκεπάζεται συνομολογώντας ο ανεύθυνος ότι οι γείτονες ομιλούν την «μακεδονική» γλώσσα και, επιπλέον, δικαιούνται την «μακεδονική εθνότητα», ενώ –ταυτόχρονα- είναι και πολίτες (άλλου) κράτους που αποκαλείται «Βόρεια Μακεδονία». Οποία άθλια αντίφαση!

 Τα ανωτέρω είναι τα συνθήματα-μομφή που ακούει ο καθένας που έχει ακόμη τη συνήθεια (και την οικονομική ευχέρεια) να περιδιαβαίνει τους ανά την επικράτεια καφενέδες. Εκεί βλέπει ότι η κυβέρνηση έχει την εικόνα της χώρας: Μια καθημαγμένη χώρα και μια κυβέρνηση κουρελού. Τόσο ως προς τη σύνθεσή της και τα υπολείμματα των κομμάτων που την στηρίζουν μέσα από συνταγματικές ταχυδακτυλουργίες, όσο και ως προς την αποτελεσματικότητά της.

Και ενώ οι πολίτες ξέρουν τι συμβαίνει γιατί, απλούστατα, είναι αυτά που βιώνουν στην καθημερινότητά τους, θολό μένει το τοπίο για την επόμενη ημέρα. Είτε οι εθνικές εκλογές γίνουν πρόωρα είτε στην συνταγματική τους προθεσμία (Σεπτέμβριος του 2019). Και αυτό γιατί:
-Υπερτερεί η ανάγκη απομάκρυνσης μιας κυβέρνησης η οποία κούρασε με τις παλινωδίες της, ενώ δεν είχε κανένα σχέδιο για την χώρα.

-Η αξιωματική αντιπολίτευση, φρονίμως ποιούσα, ξέρει να κρατά καλά κρυμμένες τις δικές της προτεραιότητας. Που δεν είναι άλλες από την εξάλειψη των… αυξήσεων στους βασικούς μισθούς (650 ευρώ) μέσω της πλήρους ευελιξίας στην αγορά εργασίας (εργασία λάστιχο) και την διάλυση της επικουρικής ασφάλισης. Και αυτό καθώς στο πρόγραμμά της προβλέπεται ότι όποιος επιθυμεί θα φεύγει από το δημόσιο ΕΤΕΑΕΠ για την ιδιωτική ασφάλιση με αποτέλεσμα να υπάρχει κίνδυνος να μειωθούν τα έσοδα του επικουρικού. Και καθώς το ασφαλιστικό σύστημα στη χώρα είναι ανταποδοτικό, οι συντάξεις στους απόμαχους να είναι αντίστοιχα χαμηλές όπως τα έσοδα…

-Δεν έχει αναλυθεί εκτενώς το πρόγραμμα του Ευρωπαϊκού Λαϊκού Κόμματος και του επικεφαλής για την Κομισιόν κ. Μάνφρεντ Βέμπερ ο οποίος προτείνει μείωσης των κονδυλίων συνοχής και, κυρίως, την αποκοπή των ποσών που κατευθύνονται στην Κοινή Αγροτική Πολιτική (ΚΑΠ) υπέρ των βιομηχανικών χωρών με αποτέλεσμα να κινδυνεύει το εισόδημα των Ελλήνων αγροτών.

 Μπροστά σε αυτά τα αδιέξοδα ο ΣΥΡΙΖΑ προσπαθεί να συγκροτήσει «προοδευτική» συμμαχία με ότι διαθέτει το πανέρι των προσφερομένων και των γυρολόγων της πολιτικής «αρπαχτής». Χωρίς αρχές, δεξιότητες, ήθος, συνέπεια, χωρίς την κουλτούρα της αριστεράς, ενώ απουσιάζουν οι προτάσεις. Ένα μετα-πολιτικό συνονθύλευμα που στόχο έχει την πολιτική αντάρα για την μετεκλογική διάσωση της ηγετικής του ομάδας.

 Αυτόν τον πολιτικό κονιορτό εκμεταλλεύεται και η συντηρητική παράταξη που επιδιώκει να υπερψηφιστεί η ΝΔ χωρίς οι πολίτες να καταλάβουν σε ποιο τούνελ έχουν οδηγηθεί. Πώς προέκυψαν τα αδιέξοδα της επόμενης ημέρας, πώς χάθηκε το διακύβευμα της νέας εποχής;

 Το Κίνημα Αλλαγής συμπυκνώνει αυτό ακριβώς το πρόβλημα της συγκυρίας, εν όψει μάλιστα του δεύτερου συνεδρίου του, με το εύστοχο σύνθημα: «Ξανά μπροστά ή νέες περιπέτειες».

 Η χώρα μετά από δέκα χρόνια περιπετειών, όταν η ΝΔ παρέδωσε στην κυβέρνηση ΠΑΣΟΚ (2009) την οικονομία με  δημοσιονομικό έλλειμμα 15,6% του ΑΕΠ, έλλειμμα στο ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών άνω των 32 δις και ένα χρέος άνω των 340 δις ευρώ, βρίσκεται και πάλι σε οριακό σημείο. Κανένα από τα γενεσιουργά αίτια δε αντιμετωπίστηκε. Γιατί, μπορεί από το δημοσιονομικό έλλειμμα των 37 δις ευρώ να έχουμε πάει σε πλεόνασμα 7 δις αλλά αυτό προήλθε από το φοροξεφλούδισμα κάθε παραγωγικής δραστηριότητας, τρομερές περικοπές στα εισοδήματα από εργασία και συντάξεις, με τη διεύρυνση του ιδιωτικού χρέους και τη διάλυση της αποταμίευσης.

Εάν τώρα δεν αντιδράσουμε σε αναζήτηση της αναπτυξιακής κατεύθυνσης μέσα από επενδυτικά κίνητρα, μείωση των πλεονασμάτων, νέες τραπεζικές άδειες και ευκαιρίες για εργασία, τα λίγα παιδιά που γεννήθηκαν μέσα στην κρίση και τώρα πηγαίνουν σχολείο θα είναι η επόμενη-δεύτερη χαμένη γενιά της πατρίδας μας και η οδός χωρίς επιστροφή για τη χώρα μας.