Για να μην γίνει μεταδοτικός ο «κίτρινος πυρετός»…

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ*

Ο οικονομικός κύκλος της κρίσης, που για την Ελλάδα ξεκίνησε το 2007 ένα χρόνο πριν την κατάρρευση της Lehman brothers, δεν έχει κλείσει. Δώδεκα αδιέξοδα χρόνια που έχουν συσσωρεύσει πολύ μίσος και τεράστια λαϊκή αμφισβήτηση.

Ταυτόχρονα, ο πολιτικός κύκλος που άνοιξε εξ αφορμής του τρόπου (μη) αντιμετώπισης της κρίσης, ο οποίος ξεκινησε το 2015, συνεχίζει να δημιουργεί πρόσθετη (και ασύμμετρη) αστάθεια. Η αμφισβήτηση είναι αμφίστομη, δηλαδή (αυτό)καταστροφική για όσους την εκπέμπουν, αυτεπίστροφη στο πολιτικό σύστημα και τυφλή: όλοι εναντίον όλων. Ούτε η αμφισβήτηση ούτε τα αποτελέσματά της έχουν φανεί ακόμη πλήρως.

 Όπως το ξέσπασμα της οικονομικής κρίσης -που κυρίως οφειλόταν σε ενδογενείς αιτίες- είχε πολλές διεθνείς αφορμές (Lehman), έτσι και η συνεχιζόμενη πολιτική αστάθεια ανατροφοδοτείται από εξωγενείς παράγοντες. Τα εκλογικά αποτελέσματα στη Γερμανία ή ο  «κίτρινος πυρετός» του Μακρόν στην Γαλλία είναι ορισμένα μόνο από τα ερεθίσματα…

Ο «αντισυμβατικός» πολιτικός κύκλος που σχηματικά άνοιξε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα κλείσει εύκολα εάν όσοι διεκδικούν  να σηματοδοτήσουν την απαρχή μιας νέας περιόδου, δεν αποδειχτούν πραγματικά εναλλακτικοί. Και όχι απλά «υπομονετικά κομματικά υποκείμενα» που αποδέχονται κάθε προσβολή μέχρι να ολοκληρωθεί η τετραετία των κυβερνώντων και να έρθει η σειρά τους. Αν μοιρολατρικά  πολιτεύονται τα κόμματα της αντιπολίτευσης, οι ΣΥΡΙΖΑ/ΝΕΛ θα εμφανίζονται να έχουν ακόμη «αντισυμβατικό» ρόλο καθώς η… βεβαία εναλλαγή έχει πάψει να ισχύει. Όταν κάποιος φεύγει, φεύγει από την πολιτική. Και όποιος έχει συμπληρώσει «ένσημα» σαν βοηθός, δεν θα ανέβει σίγουρα στη σκηνή.

 Αυτό μοιάζει να το έχει καταλάβει ο ΣΥΡΙΖΑ γι αυτό και έχει αναθέσει «όλη την εξουσία στα τρολ». Τρολάρει κάθε πραγματικά εναλλακτική, μελετημένη και τεκμηριωμένη προσπάθεια, κυρίως στην οικονομία ή σε σχέση με τη νεολαία, λοιδορεί ότι δεν μπορεί να αντικρούσει, καταστρέφει ότι δεν μπορεί να ελέγξει (τρόπος εκλογής των Δημοτικών Συμβουλίων). Και τρολάρει γιατί δεν επηρεάζει πραγματικά καμιά κοινωνική διεργασία. Ελέγχει το κοινοβούλιο, δηλαδή την εξουσία, άρα τον κρατικό κορβανά και δια αυτών επιχειρεί να πλήξει ότι ξεχωρίζει, να προβοκάρει ότι πάει κόντρα στο σχέδιο «διακράτησης της εξουσίας».

 Αλλά εάν η αναπαραγωγή μέσα στην κρατική μήτρα αφορά τον ΣΥΡΙΖΑ, τα κόμματα της αντιπολίτευσης δεν στερούνται ευθυνών (σαφώς μικρότερων λόγω μεγέθους και… κρατικών μέσων). Η αυτοεπιβεβαίωση και, σε μεγάλο ποσοστό, η διαιώνιση μοιάζει να είναι το άγχος του κομματικού απαράτ. Πρόσθετα η ΝΔ εμφανίζει τεράστιες πολιτικές αδυναμίες που έχουν σχέση με τις προτεραιότητές της.

 Οι πολίτες όμως θέλουν πίσω την ζωή τους. Να τους δοθεί λοιπόν η ευκαιρία για οργανωμένη και θεσμική (πραγματική) αλλαγή. Προς τούτο τα κόμματα πρέπει να γίνουν πιο ελκυστικά, να προσφέρουν ένα σχέδιο που δουλεύει και να εγγυηθούν ότι ο Λαός θα έχει να επιλέξει τους εκπροσώπους του ακώλυτα, συνθετικά και αντιπροσωπευτικά. Και όσοι δεν μπορούν να υπηρετήσουν το νέο, ας τους αποστρατεύσουν οι ψηφοφόροι. Διαφορετικά, το ρίσκο για τη Δημοκρατία θα είναι να… ξεμείνουν τα κόμματα από ψηφοφόρους.

 *Ο Χρήστος Μέγας είναι δημοσιογράφος, πρόεδρος του Ομίλου για τα Κοινωνικά και Εργασιακά Δικαιώματα (ΟΚΕΔ).

(Το άρθρο δημοσιεύτηκε στα ΝΕΑ)