Μία ψήφος, πόσες φωτογραφίες;

Αφού θεωρεί την διαδικασία της απόκτησης εμπιστοσύνης, μιας τόσο εκχυδαϊσμένη υπόθεση, πως θα μπορεί να εντρυφήσει στην ουσία των μεγάλων θεμάτων του Δήμου;

Γράφει ο

ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

Είμαστε η χώρα των αξιοποιημένων

αναξιοτήτων και των αναξιοποίητων αξιών.

Βασίλης Ραφαηλίδης

Ας κάνουν τον λογαριασμό οι υποψήφιοι και μπορεί ν’ αποτελέσει «μπούσουλα», για τις επόμενες εκλογές… Πόσες φωτογραφίες, πρέπει να δημοσιευτούν στο «fb», για να προκύψει μία ψήφος ή και ένας σταυρός προτίμησης… Όσοι κάνουν τον λογαριασμό, είναι σίγουρο πως θ’ απογοητευτούν για τον κόπο που κάνουν, στον οποίο μπορεί να καταγραφεί και ως προστιθέμενη… αξία, η ξευτίλα που μπορεί να προκύψει…

Είναι κάποιοι που θεωρούν την επικοινωνία μια απλή υπόθεση και χωρίς να σκεφτούν το (σ.σ. απαιτούμενο) κάτι παραπάνω λένε και ξαναλένε, πως με το «fb» ή άλλα μέσα κοινωνικής δικτύωσης, μπορείς να κάνεις άνετο προεκλογικό αγώνα.

Σε διαβάζουν χίλιοι ή δύο χιλιάδες, λέει με ύφος χιλίων καρδιναλίων, ο παριστάνων τον ειδικό, που στην ουσία είναι ένας ανόητος «ξερόλας»… Μόνο που δεν λέει, πόσοι απ’ τους χίλιους, των οποίων στην οθόνη αναπηδάει ο κάθε ή η κάθε υποψήφια, κατεβάζουν καντήλια κι εκείνη την στιγμή, αποφασίζουν εκείνο το φοβερό «μαύρο».

Και πως να μην προκύψει το «μαύρο», την στιγμή που ενώ επιθυμείς (σ.σ. οι περισσότεροι μένουν με την επιθυμία…) να μάθεις ένα νέο, μια είδηση και μπροστά σου, προκύπτει η φασολάδα που έφαγε ο εις υποψήφιος και ο ταραμάς που επέλεξε η ντίβα υποψήφια. Μιλάμε για την επιτομή της αθλιότητας, η οποία στις ημέρες μας, για κάποιους μπορεί να παρουσιάζεται και ως ευφυΐα!

Για να έρθει η ώρα των πολιτών που σέβονται τον εαυτό τους, οι οποίοι σε κάθε ανάλογη συζήτηση που γίνεται και αφορά την ενότητα δημοτικές εκλογές και μέσα κοινωνικής δικτύωσης, κάνουν τον δικό τους απολογισμό. «Εκατό διέγραψα σήμερα», λέει ο ένας και ο άλλος μπορεί να κάνει λόγο, για πολύ μεγαλύτερο αριθμό…

Προεκλογική περίοδος 2019 κι εκείνο που από μόνο του, πρέπει ν’ αποτελεί την ανησυχία όλων, είναι το μέτρο. Το μέτρο που έχει χαθεί και πρέπει να οδηγήσει σε χρήσιμα συμπεράσματα για την επόμενη ημέρα, που λογικά τότε αρχίζουν τα δύσκολα…

Βασανιστικό το ερώτημα:

-Αν ένας υποψήφιος δημοτικός σύμβουλος θεωρεί, ότι δημοσιεύοντας την φωτογραφία με την φασολάδα που τρώει ή με τα ψάρια, ανάλογα την κοινωνική τάξη και το μέγεθος του ενεργούντος λαϊκισμού, θεωρεί ότι θα πάρει την ψήφο του σκεπτόμενου πολίτη, με τον τρόπο αυτό, τι θα είναι την επόμενη ημέρα, αν παρ’ ελπίδα καταστεί αιρετός;

Ένας «τενεκές ξεγάνωτος» και τίποτα πάρα πέρα…

-Αφού θεωρεί την διαδικασία της απόκτησης εμπιστοσύνης, μιας τόσο εκχυδαϊσμένη υπόθεση, πως θα μπορεί να εντρυφήσει στην ουσία των μεγάλων θεμάτων του Δήμου;

Η απάντηση στο ερώτημα αυτό, από μόνη της, δίνει και την εξήγηση γι’ αυτό που παρακολουθούμε. Δηλώνει ο άλλος ή η άλλη, την υποψηφιότητα και δεν μπαίνει στον κόπο, να κάνει το επιβαλλόμενο. Να καταθέσει στον πολίτη, του οποίου την εμπιστοσύνη ζητάει, πέντε απλές σκέψεις, για τον θεσμό που καμώνεται πως θέλει να υπηρετήσει. Με απλά πράγματα δηλαδή… Το πώς βλέπει τον θεσμό που επιθυμεί να υπηρετήσει και πως μέσα απ’ αυτόν, μπορούν να επιλυθούν κάποια προβλήματα, τα οποία αυτός θεωρεί σημαντικά…

Δεν πρόκειται να το πράξουν ποτέ αυτό. Γιατί το λένε και δεν ντρέπονται… θεωρούν την ψήφο του πολίτη, ως το εργαλείο για την δική τους βόλεψη… Είναι πολλά τα λεφτά στις θέσεις της αυτοδιοίκησης. Μπορεί να είναι πολλά και τα λεφτά που θα προκύψουν από ένα ναι ή ένα όχι… Δεν χρειάζεται να γίνουμε περισσότερο αποκαλυπτικοί…

Άντε σ’ αυτή των στρατιά των ανεύθυνων (σ.σ. ανευθυνότητα συνιστά, η παραπάνω τακτική) ν’ αναζητήσεις τη νέα εποχή και το καλύτερο, όπως όλοι οι υποψήφιοι συνηθίζουν να λένε και να σπάνε νεύρα…

Ανώμαλη η προσγείωση, για την συνέχεια… Αυτούς έχουμε, μ’ αυτούς πρέπει να πορευτούμε, λέει η ψυχρή λογική, για να καταγραφεί στην συνέχεια το έτερο τραγικό λάθος, το οποίο θα λειτουργήσει στην συνέχεια ως «η κολυμπήθρα του Σιλωάμ»… Για να ξαναπάμε στις επόμενες εκλογές, όποιες εκλογές κι αν προκύψουν και να βαδίσουμε στους ίδιους δρόμους, για να υπογράψουμε την καταδίκη των τόπων μας…

Το επαναλαμβάνουμε για πολλοστή φορά… Μόνο οι πολίτες μπορούν να ξεμπροστιάσουν την στρατιά των ανεύθυνων και επιπόλαιων τύπων, που θεωρούν ότι σήμερα μπορούν να ξεγελάσουν τους πολίτες, για να λύσουν τα δικά τους προβλήματα… Απλά είναι τα πράγματα… Αν μπει σ’ ένα στέκι, ένας ή  μία υποψήφια, με τα χαρακτηριστικά που περιγράφουμε και επιθυμεί να μιλήσει για την υποψηφιότητα, το αναγκαίο και επιβεβλημένο ν΄ ακούσει είναι το γνωστό «που πας ρε Καραμήτρο» και αν δεν το αντιληφθεί, απλή είναι η κίνηση της υπόδειξης της εξόδου…