Ιδού πώς παίζεται το παιχνίδι κομματικής και οικονομικής ισχύος…

Του ΧΡΗΣΤΟΥ ΜΕΓΑ

Η υπόθεση της Τράπεζας Αττικής, των υπέρογκων και με χαριστικούς όρους καταναλωτικών δανείων σε υπουργούς, της πολιτικής και οικονομικής ελίτ που διαρρυθμίζει τις οικονομικές και κομματικές δοσοληψίες της στο μισοσκόταδο της συναλλαγής, όζει. Δεν αποτρέπει μόνο τους πολίτες που έχουν διάθεση προσφοράς να εμπλακούν στα κοινά, αλλά επιχειρεί να εμπλέξει ακόμη και όσους ασχολούνται με την πολιτική στην ακραία κατηγορία των λαμογιών και των αρπαχτικών. Πρόκειται για ομερτά μεταξύ πολιτικής και ορισμένων επιχειρηματιών.  

Ή, καλύτερα, πρόκειται για κρίση εκπροσώπησης, για πολιτικό αδιέξοδο και για την κυριαρχία μιας δράκας ατόμων που περιφέρονται με υφάκι, απειλές και τουπέ. Ενώ στην ουσία εκβιάζουν, βυσσοδομούν και εκπορνεύονται πολιτικά.

 Ας πούμε αλήθειες λοιπόν: Η συγκεκριμένη τράπεζα έχει λάβει, έστω καθ υπερβολήν, το προσωνύμιο SYRIZA-bank, η οποία χρηματοδότησε τον φερόμενο σαν… επενδυτή των βοσκοτόπων που ήθελε να στήσει το SYRIZA-channel.

 Πρόεδρος της εν λόγω τράπεζας είναι ο κ.Π.Ρουμελιώτης ο οποίος ήταν εκπρόσωπος της κυβέρνησης ΠΑΣΟΚ στο ΔΝΤ όταν ο κ. Γ.Παπανδρέου διαπραγματευόταν (2009) την εμπλοκή του Ταμείου στη χρηματοδότηση της χώρας την περίοδο που έκλεισαν οι αγορές. Στη συνέχεια όμως διαφοροποιήθηκε από το ΠΑΣΟΚ, ουσιαστικά  κατήγγειλε την υπογραφή των μνημονίων από τη χώρα, προσχώρησε στον ευρύτερο κύκλο του ΣΥΡΙΖΑ, ο οποίος όμως έφερε το γ’ (πιο σκληρό και αχρείαστο) μνημόνιο το 2015. Και, ακολούθως, τοποθετήθηκε πρόεδρος της Τράπεζας Αττικής.

 Ο Διευθύνων Σύμβουλος Θ. Πανταλάκης το 2013 αντέδρασε, με δήλωσή του τότε, στην εκποίηση από τον κ.Σαμαρά (λίγο πριν το μαύρο στην ΕΡΤ) της Αγροτικής τράπεζας. Η «καλή» τράπεζα πήγε στην Πειραιώς του κ.Σάλλα, καθώς η τότε πολιτική ηγεσία ήλπιζε ότι θα σωθεί ο τραπεζίτης και η τράπεζα, ενώ η «κακή» τράπεζα φορτώθηκε στην πλάτη των φορολογουμένων. Και είχε αξία η αντίδραση Πανταλάκη καθώς ήξερε όλα τα δεδομένα, αφού είχε χρηματίσει διοικητής της. Χωρίς πάντως επί των ημερών του να έχει αποκαλύψει τι ακριβώς επενδύσεις έκανε η Αγροτική τράπεζα στα νησιά Kayman επί (προηγούμενης) διοικήσεως κ.Μηλιάκου (ήταν προσωπικός φίλος του κ.Καραμανλή).

 Αίφνης, η δήλωση-αντίδραση του κ.Πανταλάκη στην εκποίηση της Αγροτικής συνοδεύτηκε από αποκαλυπτικά(;) δημοσιεύματα στον Τύπο ότι ο ίδιος, μεσούσης της κρίσης (ήδη από το 2010), είχε βγάλει κάτω από αδιευκρίνιστες συνθήκες ποσό έως 10 εκ. ευρώ στο εξωτερικό. Ο κ.Πανταλάκης απάντησε ότι πρόκειται για δικαιολογημένα ποσά και η υπόθεση φαίνεται να μην έλαβε (δικαστική) συνέχεια.

 Ακολούθως, ο τότε υπουργός Οικονομικών Γ.Στουρνάρας που είχε χειριστεί την υπόθεση απορρόφησης της Αγροτικής και είχε αυτή την, έστω έμμεση, αντιπαράθεση με τον κ.Πανταλάκη (στην εκποίηση της Αγροτικής), είχε μετακινηθεί στην Τράπεζα της Ελλάδος. Και από τη θέση αυτή επέβαλε τον πρώην διοικητή της Αγροτικής ως διευθύνοντα σύμβουλο της Αττικής, σαν αντίβαρο στον «ΣΥΡΙΖΑίο» Ρουμελιώτη (που φέρεται να είχε την ευμένεια του κ.Δραγασάκη).

Την προηγούμενη περίοδο η Αττικής είχε χορηγήσει πολλά δάνεια στον κ.Καλογρίτσα που θα αναλάμβανε και τηλεοπτικό κανάλι. Αλλά αυτή η χρηματοδότηση συνεχίστηκε και επί κ.Πανταλάκη.

 Παράλληλα είχε σχεδιαστεί η Αττικής να γίνει ο βραχίονας του εναλλακτικού τραπεζικού συστήματος της τρέχουσας κυβέρνησης, αλλά δεν… ευτύχησε. Γιατί όντως χρειάζονται νέες τράπεζες αλλά, φυσικά, όχι κομματικές τράπεζες για να παρέχουν αδιαφανώς ρευστότητα σε ημέτερους και υπουργούς. Παρά μόνο ένα υγιές τραπεζικό σύστημα που θα χρηματοδοτεί την οικονομία, που θα ενισχύει επενδυτικά σχέδια για την δημιουργία νέων θέσεων εργασίας.

 Μέχρι που οι δύο άνδρες που διοικούν την Αττικής, οι κ.κ. Ρουμελιώτης και Πανταλάκης (από το ΠΑΣΟΚ ορμώμενοι και οι δύο), πιάστηκαν κυριολεκτικά στα χέρια για τα δάνεια άνευ εξασφαλίσεων που έλαβε ένας μικρός εκδότης ηλεκτρονικού εντύπου. Όμορφος κόσμος, ηθικός, αγγελικά πλασμένος!

 Τώρα στην επικαιρότητα είναι τα δάνεια του κ.Πολλάκη. Και ποιος ξέρει τι άλλοι σκελετοί υπάρχουν στους φοριαμούς της τράπεζας.

 Η εξιστόρηση μπορεί να συνεχιστεί με την… διεύρυνση του ΣΥΡΙΖΑ με κομματικά στελέχη που τη μια ημέρα αντιδρούσαν στη συμφωνία των Πρεσπών και μέσα σε λίγες ημέρες έστησαν «Γέφυρες» και έγιναν από Σαούλ, Παύλοι για τον θώκο του υφυπουργού…

 Καταλαβαίνετε τώρα πώς παίζεται το παιχνίδι; Άμα θέλει κανείς να πάρει μέρος σε αυτό αδιαφορώντας για κώδικες, αξίες και ηθική, αν είναι κανείς διατεθειμένος να γίνει πιόνι, έχει ρόλο για τον καθένα, έχει ρόλους για όλους. Δεν είναι θέμα ιδεολογίας, πολιτικού προσανατολισμού, διαδρομής ή κομματικής ένταξης. Όλα φτιάχνουν καθώς είναι απλώς θέμα γραναζιού. Αν κανείς παρουσιάζεται σαν απαραίτητο γρανάζι την δεδομένη στιγμή, θα τον «λαδώσουν» προκειμένου να κινηθεί το όλο σύστημα. Αν όχι, αν διατηρήσεις την αυτονομία του και υπηρετήσει τον αξιακό κώδικα που διαθέτει, τότε θα τον κυνηγήσουν. Άρα, μόνο εάν θέλει κανείς λάδωμα μπορεί ελεύθερα να μπει στη σύγχρονη κρεατομηχανή.

 Είναι τα συστήματα τέτοια βλέπετε…

 Αλλά, αυτά δεν αφορούν τον Λαό, τους αγωνιούντες νέους, τους ανέργους που έχουν 1 και 2 χρόνια να βάλουν μεροκάματο, τους αγρότες και κτηνοτρόφους που στενάζουν από τις ακριβές πρώτες ύλες και τις εξευτελιστικές τιμές, τους μικροεπιχειρηματίες που δεν πατάει άνθρωπος στα μαγαζιά τους και η εφορία, το υγειονομικό, ο ΕΦΚΑ, ο Δήμος, η ΑΕΠΙ για τα πνευματικά δικαιώματα… Γι όλους αυτούς δεν υπάρχει καμία πρόβλεψη από τα περιφερόμενα υφάκια…

 Για τα πραγματικά προβλήματα, για τους κανονικούς ανθρώπους, για όσους διατηρούν τον ατομικό, οικογενειακό και πολιτικό αξιακό κώδικα δεν απομένει παρά ο δύσκολος δρόμους του αγώνα, της ανιδιοτελούς προσφοράς, της κοινής πορείας με τους πολίτες και τα προβλήματά τους.  Μπορεί να μην έχει φράγκα και στιβαρά συστήματα, έχει όμως ψυχικό πλούτο και ένα χαρμόσυνο φτερούγισμα στην καρδιά. Και τελικά είναι ο μόνος δρόμος που έχει αποτέλεσμα!