Πρόταση να μιλάει στις ψυχές και να δουλεύει


Γράφει ο
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΓΑΣ

Τι φταίει άραγε και ενώ οι πολίτες νοιώθουν απογοητευμένοι από την κυβέρνηση, παραδέχονται ότι ο ΣΥΡΙΖΑ πρόδωσε τις προσδοκίες τους για «μια άλλη πολιτική», για ένα εναλλακτικό οικονομικό δρόμο για την χώρα και τους εργαζόμενους, τους αγρότες, τους ανέργους, τους ασφαλισμένους, το κάθε πολίτη φυσικά αλλά, τελικά, δεν συγκροτείται ένα πλειοψηφικό ρεύμα στην κοινωνία; Μήπως η απογοήτευση δεν αρκεί; Τελικά δεν είναι συγκολλητική, πόσο μάλιστα προωθητική, πολιτική δύναμη η κατάθλιψη… Θέλει πρόταση και εμπιστοσύνη!
Λογικά, μετά από τέσσερα χρόνια «πολιτικής σταθερότητας», αλλά και πρόσθετης οικονομικής επιβάρυνσης, ο ορίζοντας θα έπρεπε να είναι καθαρός. Ο απολογισμός των πεπραγμένων αποκαλυπτικός μπροστά μας και ξεκάθαρα τα δεδομένα για το «αύριο». Και οι πολίτες -έστω και με την συνδρομή μιας… προεκλογικής (τεχνητής;) αισιοδοξίας-, να απομακρύνονται από την κατάθλιψη του μνημονίου, τα αδιέξοδα των capital control, την οικονομική δυσπραγία από το φορο-ξεφλούδισμα, τα θολωμένο νου από την ανεργία, το αδιέξοδα από τις απειλές στις συντάξεις..
Και όμως, ενώ όλοι συμφωνούμε στις παραδοχές, στα αδιέξοδο της κοινωνίας, στην απουσία προοπτικής για τη χώρα, στην ένταση των ατομικών προβλημάτων, στην κατάρρευση των επιλογών για τους νέους και τους αποφοίτους, ταυτόχρονα δεν υπάρχουν «αυταπόδεικτες λύσεις» μέσα από «νέες» κυβερνητικές βεβαιότητες. Ο κόσμος φοβάται τη ΝΔ, σχεδόν όσο δεν εμπιστεύεται τον ΣΥΡΙΖΑ. Αδιέξοδο!
Μπορεί αυτό να οφείλεται (και οφείλεται):
α/ στην πολιτεία της ΝΔ, που δημιούργησε τα δίδυμα ελλείμματα (δημοσιονομικό και εξωτερικών πληρωμών) την περίοδο 2005-2009 που οδήγησαν στην παρούσα οικονομική και κοινωνική κρίση,
β/προσωπικά στον κ.Μητσοτάκη, που έδωσε δείγμα κυβερνητικής γραφής με τις απολύσεις την περίοδο 2013-14,
γ/μπορεί να είναι ο πολιτικός αμοραλισμός του ΣΥΡΙΖΑ και η απόλυτη ταύτιση της κυβέρνησης με τις οικονομικές απαιτήσεις των δανειστών και
δ/ οπωσδήποτε στον κυβερνητικό αχταρμά και την στρατηγική συμμαχία της αριστεράς(;) με τον Καμένο, τον Παπαγγελόπουλο, την Καρακώστα και την ακραία έκφραση της πιο σκοτεινής δεξιάς.
Η αλήθεια είναι ότι οδεύουμε στις εκλογές χωρίς ελπίδα. Και σε μια τέτοια περίπτωση ο πολίτης μπορεί να επιλέξει οτιδήποτε και η επόμενη κυβέρνηση να κάνει ότι να ’ναι… Υπό αυτά τα διαδεδομένα θα έχουμε ένα κακέκτυπο δικομματισμού, έτοιμο να το απαρνηθούν οι ψηφοφόροι του την επόμενη της κάλπης. Και ανεξαρτήτως εξελίξεων, ενδεχομένως ακόμη και εάν υφίσταται μια καθαρή πλειοψηφία, να έχουμε μια αδύναμη (και τρεμάμενη) πλειοψηφία.
Και αυτό καθώς ο «κακέκτυπος νέος δικομματισμός» στηρίζεται αφενός στην προσδοκία για μια διευθέτηση θέσεων και διευκολύνσεων στο δημόσιο τομέα (προμήθευες, επιδοτήσεις, έργα κ.α.) που αφορούν στη ΝΔ και, αφετέρου, στην κατακράτηση συμβάσεων εργασίας στο κράτος και την οικοδόμηση «αριστερού» πελατολογίου (ΣΥΡΙΖΑ)…
Οι επερχόμενες εξελίξεις αναμφίβολα είναι αποτέλεσμα των παλαιότερων επιλογών. Πρέπει να το παραδεχτούμε, δεν αφορούν μόνο τα αποτελέσματα της τελευταίας τετραετίας. Ολίγον κατ ολίγον οι ψηφοφόροι διολίσθησαν στον κυνισμό οδηγούμενοι από τον κυβερνητισμό των κομμάτων, οι πολίτες εξέλαβαν τις δημόσιες υποθέσεις σαν ιδιωτικές όταν τα κόμματα έγιναν ομάδες συμφερόντων. Και όλα αυτά όταν:
-Το εθνικό έπαψε να είναι ο κανόνες και οι αγορές αναδείχθηκαν στους τιμητές
-Το πατριωτικό έπαψε να είναι ο φάρος της αριστεράς.
-Τα κοινωνικά δικαιώματα (εργασιακή, ασφαλιστικά, ατομικά) υποτάχθηκαν στα επιχειρηματικά.
-Οι εκπρόσωποι του Λαοί μετατράπηκαν σε εκπροσώπους των μεγάλων επιχειρήσεων, ομίλων, κρατών…
Για όλα αυτά, οι εξελίξεις μέχρι τις εκλογές δεν μπορεί κανείς να ισχυριστεί ότι θα είναι μια ευθύγραμμη πορεία. Και το αποτέλεσμα της κάλπης είναι πολύ πιθανό να μην είναι το… αναμενόμενο. Γιατί άραγε θα βαδίσουμε χωρίς εκπλήξεις και μόνο με συνεχείς, όσο και βαρετές, επιβεβαιώσεις; Ποιος μας διαβεβαιώνω για αυτό;
Η φτωχοποίηση όντως μπορεί να φέρνει υποταγή, συντηρητική ψήφο και μοιρολατρία. Ταυτόχρονα όμως μην μας διαφεύγει ότι η απουσία προοπτικής καλλιεργεί την τάση για μια «αντισυμβατική» συμπεριφορά (ψήφο).
Κοντολογίς, με αυτό το άρθρο δεν προσπαθώ να σας πείσω ότι η ΝΔ δεν θα είναι πρώτη δύναμη. Αντιθέτως, δεν υπάρχει κανένα στοιχείο που να το αμφισβητεί αυτό. Κατά συνέπεια η «έκπληξη», το απρόβλεπτο της κάλπης δεν συνίσταται στην πρωτοκαθεδρία της συντηρητικής παράταξης, αλλά στην σταθερότητα που μπορεί να εμφυσήσει η ΝΔ και την δυναμική που μπορεί να δημιουργηθεί σε άλλους πολιτικούς χώρους.
Γιατί οι πολίτες, μετά από δέκα και πλέον χρόνια κρίσης και απουσίας στόχων, προσταγμάτων και χωρίς ίχνος αισιοδοξίας, δεν αποκλείεται να πιστέψουν ότι ήρθε η ώρα για «Μία Επιλογή-Μία Ψήφος-Μία Ευκαιρία». Και αυτό θα μπορούσε να είναι όχι μια νέα-κατάμαυρη κίνηση στην άκρα δεξιά του πολιτικού τόξου αλλά μια ελπιδοφόρα κίνηση στην κεντροαριστερά. Είναι, εξάλλου, η μόνη πολιτική δυναμική που αμέσως μετά μπορεί να αμφισβητήσει την αυτοδυναμία της ΝΔ. Θα μπορεί να την ακυρώσει μέσα από πειστικές αντιπροτάσεων πάνω στην άσκηση νεοφιλελευθέρων και ακραίων μέτρων. Και αυτό θα έρθει ομαλά και λειτουργικά αμέσως μετά τους πειραματισμούς και την δυσανάλογα υψηλή επιβάρυνση των δυνάμεων της εργασίας (μισθοί, φόροι, συντάξεις, ανεργία) από την διακυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑ.
Μόνοι ένας δυναμικός πόλος στην κεντροαριστερά, κάτι που «θα μιλήσει στις ψυχές μας και θα μας λύσει τα χέρια» θα κρατήσει εν τέλει ζωντανή την προοπτική της χώρας και όρθια την κοινωνία. Η οποία (κοινωνία) έχουσα πολιτικό εποικοδόμημα και κόμμα αναφοράς, αφενός θα μπορεί να αντισταθεί στο ΝεοΔημοκρατικό πισωγύρισμα και αφετέρου θα αφαιρέσει από τον Μητσοτάκη το εύκολο επιχείρημα ότι: «είμαστε μόνο εμείς, απέναντι είναι ο ΣΥΡΙΖΑ που τον ξέρετε…».
Η ΝΔ, αυτονόητο, δεν αποτελεί εναλλακτική σε μια καθημαγμένη κοινωνία. Και ο ΣΥΡΙΖΑ, όπως δεν αποτέλεσε λύση ως κυβέρνηση, πολλώ δε μάλλον δεν μπορεί να αποτελέσει πόλο συσπείρωσης και προστασίας των κοινωνικών δικαιωμάτων σαν δύναμη αντισυσπείρωσης και πρόταση προοπτικής. Πόσο μάλιστα να αποτελέσει τον καταλύτη των συνθέσεων στην κεντροαριστερά.
Έτσι γίνεται φανερό και θα πρέπει να ξέρουν οι επόμενοι (νεοσυντηρητικοί) «σωτήρες» μας ότι έχουν εντολή υπό ανάκληση και η εναλλακτική δεν μπορεί παρά να είναι μια συγκεκριμένη πρόταση με κοινωνικές αναφορές που θα δουλεύει… Χωρίς να πετροβολούν πολιτικούς αντιπάλους, άνευ λοιδοριών και χολερικών εκφράσεων, μέσα από το παράδειγμα, τις επεξεργασμένες λύσεις, τις ίσες ευκαιρίες.
Μια αντικοινωνική πλειοψηφία της ΝΔ είναι δεδομένο ότι θα είναι ασταθής. Όπως αφερέγγυα θα είναι μια αντιπολίτευση ενσωματωμένη στο κράτος, ιδεολογικά αφερέγγυα και ξιπασμένη. Τα νέα κοινωνικά θεμέλια απαιτούν νέα σχέσεις, ακατάλυτους κοινωνικούς δεσμούς, σχέδιο που να δουλεύει και να αποδίδει…