Aπό την κομματική συναλλαγή στον Εθνικό Διχασμό…

Γράφει ο
ΧΡΗΣΤΟΣ ΜΕΓΑΣ

 

Οι πολιτικοί, αν και όχι μόνον αυτοί, φέρουν την βασική ευθύνη για την οικονομική κρίση. Εννοούμαι φυσικά τον δημοσιονομικό εκτροχιασμό της περιόδου 2005-2009, την διεύρυνση του κρατικού δανεισμού, τα τεράστια ανοίγματα στο ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών (εισαγωγές μείον εξαγωγές) κατά τα πρώτα χρόνια του 21ου αιώνα. Και όχι φυσικά την καινοφανή θεωρία ότι τα «μνημόνια έφεραν την κρίση». Θεωρία που διατύπωσε ο Σαμαράς την περίοδο 2010-11 (και την εγκατάλειψε αμέσως μετά), καθώς και ο ΣΥΡΙΖΑ και οι λοιπές δυνάμεις συνοδοιπόρων που την υιοθετούσαν μέχρι πρόσφατα (και αυτοί εγκατέλειψαν την θεωρία της συνομωσίας ποιώντας την ανάγκην φιλοτιμία στην «σοσιαλδημοκρατική» στροφή του… Μαξίμου).
 Όμως οι πολιτικοί ευθύνονται και για την αδυναμία εξόδου από την κρίση μετά από δέκα χρόνια κρίσης και σκληρών θυσιών του ελληνικού λαού. (να σημειωθεί πάντως ότι από τα 9 χρόνια των μνημονίων, τα 4 τα διαχειρίστηκε ο ΣΥΡΙΖΑ).
Τίποτε δεν βελτιώθηκε, αν δεν έχει γίνει χειρότερη η κατάσταση με τα capital control, την γιγάντωση του δημοσίου χρέους και τον αρνητικό τραπεζικό δανεισμό. Τα δημοσιονομικά ελλείμματα (άνοιγμα του προϋπολογισμού) βελτιώθηκαν χάρις στις θυσίες των εργαζομένων και συνταξιούχων (οριζόντιες περικοπές αμοιβών), το ισοζύγιο εξωτερικών πληρωμών πήρε μια μικρή ανάσα λόγω κατάρρευσης της ζήτησης (συρρίκνωση διαθέσιμου εισοδήματος από τους πολίτες στην Ελλάδα) και μόλις πάει να γίνει κάτι στην οικονομία, μια στιγμιαία αναθέρμανση (π.χ. τουριστικές αφίξεις) να’σου πάλι αυξάνονται δραματικά οι εισαγωγές.
 Κατά τα λοιπά η ανταγωνιστικότητα των ελληνικών προϊόντων δεν έχει βελτιωθεί παρά την κατάρρευση των μισθών (μείον 40%), η χώρα δεν διαθέτει τράπεζες, επενδύσεις δεν γίνονται. (Πώς άλλωστε να γίνουν επενδύσεις όταν υπάρχουν υψηλές φορολογικές επιβαρύνσεις και πολιτική αβεβαιότητα, όταν οι ντόπιοι-Έλληνες καταναλωτές δεν έχουν χρήματα να αγοράσουν προϊόντα, ενώ οι εξαγωγές –που αφορούν το πολύ το 30% της παραγωγής  μιας επένδυσης- κοστίζουν καθώς δεν υπάρχουν δίκτυα και μεγάλες αγορές κοντά μας);
 Κοντολογίς τίποτε δεν διορθώθηκε. Και οι βελτιώσεις που στηρίχθηκαν σε αιματηρές θυσίες του Λαού, δεν σταθεροποιήθηκαν και κινδυνεύουμε με παλινδρόμηση.
 Γιατί έγινε αυτό; Υπήρξαν ανίκανοι οι εκπρόσωποί μας;
 Η αλήθεια είναι απλή: Δεν υπήρξαν ανίκανοι οι πολικοί που διαπραγματεύτηκαν την έξοδο από την κρίση. Απλώς υποχώρησαν εύκολα, συμβιβάστηκαν με τις απαιτήσεις των ισχυρών (κυρίως οικονομικά ισχυρών) και στο εσωτερικό ήμασταν διχασμένοι.
 Θα πει κανείς ότι εάν ήμασταν ενωμένοι πάνω σε ένα ελάχιστο πλάνο, για παράδειγμα στο κολοσσιαίο θέμα του χρέους, θα λυνόταν το πρόβλημα; Θα πω ευθέως ναι! Έστω γιατί δεν το δοκιμάσαμε καν ένα εθνικό σχέδιο για το χρέος των 620 δις ευρώ (360 δημόσιο, 110 στις τράπεζες, 45 στα ταμεία και 105 δις στις εφορίες)…
 Και τώρα τι γίνεται;                                                   
 Το 2019, μια ολόκληρη δεκαετία μετά το ξέσπασμα της κρίσης του 2009 είμαστε σε χειρότερη κατάσταση. Δυστυχώς! Δεν αποκτήσαμε καμιά προοπτική (ούτε καν σταθεροποίηση στην οικονομία), δεν έχουμε πια «λίπος» να καταναλώσουμε, η κοινωνία κατέρρευσε και μαζί με την πολιτική, που ηττήθηκε από τον διεθνή παράγοντα και τα μεγάλα οικονομικά  συμφέροντα (με τα οποία συμμάχησαν πολλοί πολιτικοί), έχει ενταθεί και η απαξίωση προς τους πολιτικούς εν γένει… Κάνουν τα πάντα να επιβεβαιώσουν τις χειρότερες φήμες. Πλέον και σαν πρόσωπα (δεν μπορώ να γράψω προσωπικότητες…) έχουν απαξιωθεί. Και κινδυνεύουν  να τους πάρει η μπάλα όλους…
Δείτε τι γίνεται μόνο τις τελευταίες ημέρες με αφορμή την ρευστοποίηση του πολιτικού σκηνικού, την διάλυση των μικρότερων (εκλογικά) κομμάτων, τις παρδαλές πλειοψηφίες, τις μετεγγραφές από το ένα «σωματείο» στο άλλο εν μία νυκτί…
 Και οι τίτλοι; Διαβάστε ακολούθως:
Πολιτικοί γυρολόγοι, τσαρλατάνοι, έλλειψη ήθος και συνέπειας, θέλουν την πολιτική κλωνοποίηση τους, θα απαιτηθεί εγχείρηση για τον αποχωρισμό της καρέκλας, πολιτεύονται χωρίς αρχές, δεν τους ενδιαφέρει το λαϊκό συμφέρον, δεν εκπροσωπούν τους εργαζόμενους, νοιάζονται μόνο για την διαιώνιση της οικογένειάς τους, δεν λογοδοτούν, πολιτεύονται χωρίς κανένα αξιακό κώδικας, έχουν προδώσει τη νέα γενιά.
Με λίγα λόγια ορισμένα, εύχομαι μειοψηφικά, φαινόμενα έχουν ευτελίσει κάθε έννοια αντιπροσώπευσης, πολιτικής πάλης, ιδεολογιών, εθνικής προσπάθειας, προώθησης κοινωνικών δικαιωμάτων.
 Υπάρχει η ιστορική γνώση που καταλήγει στο συμπέρασμα ότι μετά από μια παρατεταμένη κρίση (πόσο μάλιστα όταν αποδεικνύεται και αποτυχημένη η προσπάθεια ανάταξης της οικονομίας), ακολουθεί η πολιτική και κοινωνική κρίση. Σχετικά πρόσφατο το παράδειγμα του Μεσοπολέμου στην Ευρώπη…
 Σήμερα παρατηρείται η αγωνιώδης προσπάθεια ανασύνθεσης ενός ψεύτικου και κακοσχεδιασμένου δικομματισμού. Αλλά αυτός δεν είναι όπως παλαιά (όχι ότι τότε ήταν αποδεκτός και η επιτομή της έκφρασης του Λαού), αλλά τώρα:
-Η ενίσχυση των κομμάτων (του ΣΥΡΙΖΑ εν προσκειμένου) γίνεται δια του… κρατικού σωλήνα. Ενόσω δηλαδή το κόμμα βρίσκεται στην εξουσία. Τάζοντας ή μοιράζοντας οφίτσια και υπουργικούς θώκους (υπουργοί προερχόμενοι από τους ΑΝΕΛ, Παπακώστα κ.α.).
-Ο νέος «δικομματισμός» δεν στηρίζεται σε ιδεολογικές διαφορές και κοινωνικές αναφορές (ΠΑΣΟΚ- Δεξιάς ή ΝΔ κατά την μεταπολίτευση και μέχρι το 2010), αλλά πάνω σε ένα εθνικό θέμα (Σκοπιανό). Και αυτό είναι κάτι που, κατ ελάχιστον, οδηγεί σε εθνικό διχασμό και, δεν μπορεί να αποκλειστεί, ακόμη και η μετεξέλιξή του σε έναν ψυχρό εμφύλιο «πόλεμο» στη χώρα.
-Ταυτόχρονα έχουμε ένα κόμμα (ΣΥΡΙΖΑ) που διατηρεί δυνάμεις σχεδόν αποκλειστικά στον Νότο (κάτω του Ολύμπου) στο ανάλογο του Εθνικού Διχασμού του 1914-17 (με τον Βενιζέλο να ελέγχει τη Θεσσαλονίκη και τον Βασιλέα την Αθήνα).  
 Τούτων δοθέντων και όσο παραμένει (παγιώνεται) η παρούσα κατάσταση, με τον ΣΥΡΙΖΑ να ανασυγκροτείται κομματικά ενόσω είναι οχυρωμένος στο ταμπούρι των… κρατικών υπηρεσιών και εκμεταλλεύεται τις δυνατότητες του δημόσιου κορβανά, όσο η ΝΔ σπεκουλάρει σαν εθνικιστική δύναμη προκειμένου να απορροφήσει τους ακραίους της Χρυσής Αυγής και τους νεοακραιφνείς του Μπαλντάκου, τον καιρό που τους αφήνουμε να ανοίγουν χαρακώματα διχασμού, η χώρα κατρακυλάει στο αδιέξοδο. Δεν πρέπει να τους αφήσουμε να στήσουν τις ψεύτικες σημαίες τους, «σημαίες ευκαιρίας» πάνω στην παραπλάνηση του Ελληνικού Λαού και τον Εθνικό Διχασμό. Οι δυό τους «δεν ορρωδούν προ ουδενός». Είναι ικανοί να μην σταματήσουν πουθενά εάν δεν τους σταματήσουμε εμείς.