Εχθρός του καλού είναι το καλύτερο

Εκπληκτικό το κλίμα στο κοινοβούλιο της χώρας μας τις τελευταίες ημέρες κι ακόμη πιο εκπληκτικοί οι διάλογοι που διαμείβονται σ΄αυτόν τον χώρο.

«Πήγα για μια γκαζόζα και μετά εκεί όπου κι ο …βασιλιάς πηγαίνει μόνος του, γι’ αυτό κι απουσίαζα από την ψηφοφορία», ο ένας εθνοπατέρας, άρτι αφιχθείς στους …ψεκασμένους.

«Θα σας διώξω έξω, θα φύγετε, εσείς γιατί ήρθατε εδώ» η άλλη, που κολακεύεται ως …προεδρεύουσα του Σώματος!

Παρένθεση: μια απορία την έχω. Θα μπορούσε η …προεδρεύουσα να τους διώξει …μέσα; (Απορία ψάλτου, βηξ)!

Και συνεχίζω: όχι ότι τον προηγούμενο καιρό το επίπεδο του κοινοβουλίου μας ήταν στα χάϊ του!

Αλλά, βρε παιδί μου, δεν ήταν και τόσο …επίπεδο!

Άλλωστε, γι’ αυτό κι ο λαός είπε να το αλλάξει με νέο πολιτικό προσωπικό, άφθαρτο, αχαρτογράφητο και μυστηριώδες, ευελπιστώντας σε κάτι καλύτερο.

Πλην όμως, όπως λέει και η λαϊκή ρήση «πήγαμε για μαλλί και βγήκαμε κουρεμένοι»!

Κι αυτό γιατί, δυστυχώς, κάθε φορά που έχουμε ως πολίτες την δύναμη στα χέρια μας, λησμονούμε, εκάστοτε για διαφορετικούς λόγους, την διαπίστωση των αρχαίων προγόνων μας πως «εχθρός του καλού είναι το καλύτερο» και επιλέγουμε, κατά την εκτίμησή μας, το λιγότερο …κακό, με την ελπίδα πως κάποτε θα βρούμε και το καλό!

Τι κρίμα!

Γιατί έτσι δικαιώνουμε διαρκώς αυτό που έγραψε κι ο εθνικός μας ποιητής Διονύσης Σολωμός:

«Δυστυχισμένε μου λαέ καλέ και αγαπημένε.

Πάντα ευκολόπιστε και πάντα προδομένε.»

Το άσχημο, ωστόσο είναι, όπως έχω ξαναγράψει πως «μετά την απομάκρυνση (των πολιτών) από την κάλπη, ουδέν λάθος αναγνωρίζεται!!!

Χ.