Χ..ε μέσα Πολυχρόνη που δεν γίναμε ευζώνοι!!!

Στις καλένδες των «πολιτικών εξελίξεων» (κάπου εκεί στον Φλεβάρη) παρέπεμψε η ΝΕΑ ΔΗΜΟΚΡΑΤΙΑ, την ανακοίνωση των πρώτων υποψηφίων της βουλευτών από το Μητρώο Στελεχών, που μετά φανών και λαμπάδων είχε προγραμματίσει για την περασμένη Πέμπτη.

Ο επίσημος λόγος, όπως αυτός διατυπώθηκε από το κόμμα, «η ρευστή πολιτική κατάσταση» που …θολώνει και την ημερομηνία διενέργειας των εθνικών εκλογών.

Ένα πουλάκι …μαρτυριάρικο, όμως με πληροφόρησε πως ο πραγματικός λόγος είναι η γκρίνια που έχει ήδη ξεσπάσει στους λοιπούς μνηστήρες των θέσεων των κατά τόπους συνδυασμών, που έκαναν λόγο για δύο μέτρα και σταθμά και που – κατά την άποψή τους – αλλοίωναν και στρέβλωναν την ισονομία των ενδιαφερομένων έναντι των ψηφοφόρων, αφού κάποιοι θα είχαν και περισσότερο πολιτικό χρόνο για την προεκλογική τους καμπάνια, αλλά και θεωρητικά την εύνοια του κόμματος, αφού θα ήταν και οι πρώτοι εκλεκτοί του.

Δεν ξέρω την βαρύτητα που έχουν τα εν λόγω επιχειρήματα, αλλά η αλήθεια είναι πως διαχρονικά στο κόμμα της σημερινής αξιωματικής αντιπολίτευσης περίσσευε η αγάπη και η αλληλεγγύη μεταξύ των «στελεχών» του.

Αισθήματα τόσο ισχυρά στο παρελθόν, που έφταναν στο σημείο να μην θέλει να δει ο ένας τον άλλο (μην τυχόν και …κολλήσουν από τα πολλά σορόπια)!

Κάτι ανάλογο, υποψιάζομαι πως συμβαίνει και σήμερα, με αποτέλεσμα ο εκάστοτε πρόεδρος του κόμματος και οι συνεργάτες του να μην έχουν χρόνο να «προεδρεύσουν» αφού θα πρέπει να παίζουν τον ρόλο του …διαιτητή ανάμεσα στα αλληλοσπαρασσόμενα …στίφη των πολιτευτών.

Πλήν όμως, λησμονούν, οι ενδιαφερόμενοι ότι την …ειδυλλιακή αυτή εικόνα την εισπράττει ο ψηφοφόρος και δεν θέλει πολύ να τους γυρίσει για άλλη μια φορά την πλάτη, σιχτιρίζοντας την πολιτική και την φιλοδοξία τους.

Και τότε πάλι «θα θρηνούν επί των ερειπίων» που οι ίδιοι με την στάση τους δημιούργησαν, ρίχνοντας ωστόσο το ανάθεμα, ως συνήθως, στους …άλλους.

Μια κατάσταση που περιγράφει απόλυτα η ρήση της αμερικανίδα συγγραφέα Μαίρης Στιούαρτ : «Έχω προσέξει το εξής στους φιλόδοξους ανθρώπους ή τους ανθρώπους της εξουσίας: ότι φοβούνται ακόμα και την ελάχιστη, και την πιο απίθανη απειλή για αυτήν».

Κι έτσι, όπως περιγράφει και η έμμετρη παραίνεση «Ψηλά τη χτίζεις τη φωλιά και θα σου γείρει ο κλώνος και θα σου φύγει το πουλί και θα σου μείνει ο πόνος», ή αν προτιμάτε θα συμβεί αυτό που με επιτυχία λέει η λαϊκή ρήση «Χέσε μέσα Πολυχρόνη που δε γίναμε ευζώνοι»!!!

Χ.