Όταν η αθλιότητα, γίνεται κύκλος μαθημάτων!

Γράφει ο

ΚΩΣΤΑΣ ΓΚΕΤΣΗΣ

 

 

Δύσκολη υπόθεση η ανάλυση της απαξίας που δείχνει η συντριπτική πλειοψηφία των πολιτών, σε σχέση με την συμμετοχή της, σε δημοτικά ή περιφερειακά ψηφοδέλτια, τα οποία είναι και πολλά και όπως είναι λογικό, πρέπει να φέρουν στο προσκήνιο πολύ κόσμο.

Βέβαια οι ίδιοι οι πολίτες που σήμερα εκφράζουν την απαξία, δημιούργησαν τα τοξικό… γήπεδο, στο οποίο όπως είναι λογικό, δεν μπορεί να γίνει… παιχνίδι, δεν μπορεί να αποτελέσει ο δημόσιος διάλογος, το καθοριστικότερο στοιχείο της δημόσιας ζωής…

Βγαίνει πρώτος των πρώτων, στις προηγούμενες περιφερειακές εκλογές, το χαρακτηριστικό δείγμα και παράδειγμα του ανεπαρκούς και φαφλατά πολιτευόμενου και ως γεγονός δεν προβληματίζει κανέναν! Δεν λέει δημόσια κανένας, το απλό «που πάμε», αλλά περνάνε όλοι οι αναλυτές στην αντίπερα όχθη και λένε πως το λάθος των πολιτών, είναι μαγκιά του ανεπαρκούς, άρα και επικίνδυνου για την πολιτική και κοινωνική ζωή του τόπου.

Και η συνέχεια περισσότερο απογοητευτική, για ν’ ακολουθήσει το τραγικό της υπόθεσης, που έχουμε αυτές τις ημέρες μπροστά μας… Σε διάφορες συζητήσεις, γίνεται… μάθημα(!) για το πως ο αγράμματος, κατάφερε και ξεγέλασε τους πολίτες και έλαβε κάποιες χιλιάδες σταυρούς προτίμησης. Ακόμη… μάθημα γίνεται, το πως ο αγράμματος αιρετός (σ.σ. στο μεταξύ έχει λάβει και κορυφαίο αξίωμα, το οποίο ουδόλως τίμησε, όπως ήταν αναμενόμενο), δεν έκανε τίποτα για τους πολίτες που ξεγέλασε, αλλά είναι σίγουρος πως και πάλι θα λάβει τις ίδιες χιλιάδες σταυρών προτίμησης.

Είναι σίγουρο… Ο σαλτιμπάγκος, δεν έχει κόκκινες γραμμές και γι’ αυτό σε κάθε εμφάνισή του, αποδεικνύεται περισσότερο επικίνδυνος. Χαρακτηριστικό παράδειγμα, ο περιφερόμενος την πόλη και τα χωριά της Άρτας, έχοντας ανταμειφτεί για την ανεπάρκειά του, παίρνει φορά και το θράσος του, δεν έχει τελειωμό… Νομίζει ότι με την ίδια τραγική και προκλητική τακτική, θα βρεθεί στης Βουλής τα έδρανα, για ν’ αποτελέσει κι αυτή η θρασύτατη επιθυμία, νέο κύκλο μαθημάτων. Δηλώνει πως έχει λάβει το χρίσμα, να είναι υποψήφιος βουλευτής της ΝΔ στην Άρτα…

Που φτάσαμε! Η αθλιότητα, να γίνεται κύκλος μαθημάτων και κάποιοι νεότεροι, να προσπαθούν να μιμηθούν αυτή την αθλιότητα και όσα τραγικά ακολουθούν…

Βρισκόμαστε λίγους μήνες πριν τις περιφερειακές και δημοτικές εκλογές. Για τον κάθε επικεφαλής συνδυασμού, που θα ήθελε να φέρει μαζί με την υποψηφιότητά του και την αξιοπρέπεια, θα έπρεπε η πρώτη του απόφαση να βγάζει έξω απ’ τον κάθε συνδυασμό, υποψήφιους του είδους και των χαρακτηριστικών που περιγράφονται παραπάνω… Συμβαίνει όμως το αντίθετο. Και ο συνδυασμός με τον οποίο εξελέγη ο σαλτιμπάγκος, απ’ αυτόν αρχίζει την συγκρότηση του ψηφοδελτίου… Και λες μέχρι εδώ, μικρό το κακό… Το κακό πολλαπλασιάζεται, όταν και οι άλλοι συνδυασμοί, θα βγουν στην πιάτσα και θ’ αναζητήσουν υποψήφιους με τα ίδια χαρακτηριστικά, σαν το αντίπαλον δέος του «ήρωα» της παρούσης πολιτικής ανάλυσης… Δεν είναι δύσκολη δουλειά και τέτοιοι θα βρεθούν… Είναι και το παράδειγμα του σαλτιμπάγκου, που αποτελεί… εφόδιο και όλα θα πάνε μια χαρά…

-Σ’ αυτό το άθλιο περιβάλλον, ποιά τύχη μπορεί να έχει ένας καταξιωμένος επιστήμονας, ένας συνεπής εργαζόμενος ή όποιος άλλος αξιοπρεπής πολίτης;

Προβλέψιμη και καταγεγραμμένη η πορεία του. Θα καταταγεί τελευταίος στην σειρά των υποψηφίων… Γιατί δεν θα έχει την διάθεση, να υποσχεθεί ακόμη και παραλία στην ορεινή Καστανιά της Άρτας. Θα επιχειρήσει να μιλήσει με βάση το όραμά του και την πρότασή του, για το καλύτερο μέλλον του τόπου και θ’ αποφύγει να «μοιράσει υποσχέσεις» ακόμη και για τον γάμο, της ηλικιωμένης κόρης του ηλικιωμένου κατοίκου του ορεινού χωριού. Τα έχουμε πληροφορηθεί κι αυτά. Και βεβαίως η οργή και η αγανάκτηση πολλαπλασιάζεται!

Η τραγική διαπίστωση… Στα ψηφοδέλτια που θα συγκροτηθούν και σε περιφερειακό και σε δημοτικό επίπεδο, το πρότυπο του σαλτιμπάγκου υποψήφιου θα κυριαρχεί και οι σοβαρές περιπτώσεις υποψηφίων, θα μοιάζουν σαν «η μύγα μεσ’ το γάλα»! Και θα συγκροτηθούν έτσι όλα τα ψηφοδέλτια, γιατί στις εκλογικές αναμετρήσεις, η αναζήτηση των ψήφων θα κυριαρχεί και κατά το ελάχιστο θα μπαίνει θέμα στην κάθε συζήτηση, η ποιότητα των υποψηφίων, άρα και η δυνατότητα προσφοράς στον τόπο.

-Όμως κάθε τόπος, που δεν μπορεί ν’ αξιοποιήσει την δυνατότητα του κάθε πολίτη σε εκλογικές διαδικασίες, να φέρει το καλύτερο, ποιά τύχη μπορεί να έχει;

Το ερώτημα, έχει δυό απαντήσεις επί του πρακτέου… Ή να κυριαρχήσει η απογοήτευση και η μελαγχολία και οι πολίτες να κάνουν χαβαλέ, με τύπους σαν τον σαλτιμπάγκο, που περιγράφουμε ή να πεισμώσουν οι πολίτες και οι ίδιοι, να βάλλουν τέλος σε τέτοιες τραγωδίες και ν’ αγωνιστούν υπέρ των αξιοπρεπών υποψηφίων, για να διασφαλίσουν το κατά ελάχιστο καλύτερο μέλλον του τόπου…

Η δεύτερη περίπτωση, φαντάζει πολύ δύσκολη. Όχι πως το ενδεχόμενο να λειτουργήσουν οι πολίτες με την σοβαρότητα, που απαιτεί η περίσταση, είναι ακατόρθωτο… Αλλά επιβάλλεται ν’ ανοίξει η συζήτηση και επί των προσώπων, γιατί ο κίνδυνος είναι μεγάλος και το μέλλον του κάθε τόπου, υποθηκευμένο!

 

Υ.Γ. Κάθε ομοιότητα του… ήρωα του παρόντος κειμένου, με τον πρώην θεματικό αντιπεριφερειάρχη Ιωάννη Κατέρη, δεν είναι καθόλου τυχαία.