Πρόκληση η εγκατάλειψη του Δημοτικού Σχολείου

|

Καταρρέει το κτίριο που στεγαζόταν το Δημοτικό Σχολείο Πέρα Καλεντίνης – Τι λέει ο δήμαρχος;

 

 

 

Καταρρέει το κτίριο που στεγαζόταν το Δημοτικό Σχολείο Πέρα Καλεντίνης, φτιαγμένο με τον κόπο και τον ιδρώτα των κατοίκων, που ήθελαν εκείνη την εποχή, να μάθουν τα παιδιά τους γράμματα. Πέραν της κατάρρευσης που από μόνη της, αποτελεί πρόκληση, η δημοτική αρχή, προσέθεσε και άλλη μία. Έδωσε άδεια, να χρησιμοποιηθεί το κτίριο, ως αποθήκη του ΟΤΕ και να στηρίξει σ’ αυτό τις κεραίες, αλλά και στον εναπομείναντα εσωτερικό χώρο, τα μηχανήματα… Να μην λησμονούμε και τους κινδύνους, που προκαλούν τα εν λόγω μηχανήματα, για όλους τους κατοίκους του χωριού…

 

pera-kalent-00-a

 

pera-kalent-00-b-b-c

 

Στις 8 Αυγούστου, ο Δήμος Γ. Καραϊσκάκη, εδέχθη την τελευταία αίτηση των κατοίκων του συνοικισμού Πέρα Καλεντίνη, με θέμα την αποκατάσταση του παλιού δημοτικού σχολείου, θέμα για το οποίο, οι ίδιοι είχαν ενημερώσει προφορικά τον δήμαρχο Περικλή Μίγδο και περίμεναν, μια άμεση απάντηση, θεωρώντας το θέμα πολύ σοβαρό.

Μέχρι χθες δεν είχαν λάβει ούτε επίσημη, ούτε ανεπίσημη απάντηση, σχετικά με το πρώτο σκέλος της αίτησης, η οποία έλαβε και αριθμό πρωτοκόλλου 3973/03-08-2018.

Το κτίριο του οποίου η κατασκευή και λειτουργία, έχει την δική του ιστορία, βρίσκεται σε πλήρη εγκατάλειψη και μέρα με την μέρα καταρρέει, πρέπει άμεσα να αποκατασταθεί λένε οι κάτοικοι, ζητώντας να λειτουργήσει ως Μουσείο και με την συνδρομή των ιδίων. Ούτε και αυτή η πρόταση… συγκίνησε την δημοτική αρχή.

Στην ίδια αίτηση, τίθεται και έτερο μείζον θέμα, που αφορά στην χρήση του χώρου για την λειτουργία μηχανημάτων και κεραιών σταθερής και κινητής τηλεφωνίας. «Σας παρακαλούμε απαντήστε μας με ποιο καθεστώς, με ποια σύμβαση και από πότε άρχισε και πόσο ισχύει και με ποιού την υπογραφή εγκρίθηκε η ανωτέρω σύμβαση.

Επίσης απαντήστε μας από την άνω σύμβαση ποιο χρηματικό ποσό εισπράττεται και ποιος το εισπράττει. Πότε άρχισε και κάθε πότε ανανεώνεται η σύμβαση», αναφέρουν χαρακτηριστικά οι κάτοικοι, οι οποίοι γνωρίζουν και την κατάσταση που έχει δημιουργηθεί στο σχολείο, με την φιλοξενία των μηχανημάτων σταθερής και κινητής τηλεφωνίας. Μέρος των μηχανημάτων φαίνονται στην φωτογραφία 3 και οι κεραίες στην φωτογραφία 7.

Στο εσωτερικό του κτιρίου του σχολείου, οδηγεί σε μελαγχολικές σκέψεις. Η φωτογραφία 1, αποτυπώνει μέρος της τραγικής κατάστασης που έχει δημιουργηθεί με αντικείμενα τα οποία με μια απλή συντήρηση, μπορούσαν να κοσμούν τον χώρο και να συγκινούν τους επισκέπτες, με στιγμές μιας άλλης εποχής. Βρέθηκαν κάποιοι και άφησαν το τραγικό τους στίγμα, στην όλη κατάσταση. Πήραν τον χάρτη της πατρίδας μας και έκοψαν το κομμάτι που δείχνει την Μακεδονία, όπως φαίνεται και στην φωτογραφία 4. Αν είναι δυνατόν.

Ο καταγόμενος απ’ την Πέρα Καλεντίνη επιχειρηματίας Στάθης Σιώζος, που σ’ αυτό το σχολείο τελείωσε το δημοτικό, έφτασε στο χωριό και κατάφερε να διασώσει την σημαία του σχολείου (φωτογραφία 2), η οποία ήταν κι αυτή, μέσα σ’ όλα τ’ άλλα αντικείμενα, που είναι σχεδόν κατεστραμμένα. Την πήγε στο σπίτι του, όπου την έπλυνε και φυσικά δεν θα την αφήσει, μαζί με τους άλλους κατοίκους, να καταστραφεί. Η σημαία, αν μη τι άλλο… Μαζί με την σημαία, οι κάτοικοι του συνοικισμού, μάζεψαν και μέρος του αρχείο του σχολείου, το οποίο θα τοποθετήσουν σε ασφαλές σημείο, ώστε να μην χαθεί… Η καταστροφή είναι σίγουρη, για ότι απομένει ακόμη στο κτίριο του σχολείου, μιας και η οροφή του κτιρίου είναι εντελώς κατεστραμμένη (φωτογραφία 6).

Εν τάχει η περιγραφή της κατάστασης που επικρατεί σ’ ένα κτίριο, που επιμένουμε πως πρέπει ν’ αποτελέσει σημείο αναφοράς, για το χωριό και όλον τον Δήμο φυσικά. Αν και αυτή η περιγραφή και η παρουσίαση των φωτογραφιών, δεν συγκινήσουν τον δήμαρχο Περικλή Μίγδο και το σύνολο της δημοτικής αρχής, τότε το πρόβλημα θα καταστεί μείζον, μιας και η αδιαφορία για τέτοια απλά θέματα, θα σημάνει αδιαφορία για το σύνολο του Δήμου…

 

Η ιστορία

Το Δημοτικό Σχολείο Πέρα Καλεντίνης, άρχισε να λειτουργεί το 1959 σε μισθωμένο κτίριο, με 60 μαθητές περίπου. Με πρωτοβουλία των κατοίκων του χωριού, αναγέρθηκε το παρόν κτίριο, αφού πρώρα είχαν προκριθεί κάποιες άλλες λύσεις, οι οποίες δεν ήταν επαρκείς για τον μεγάλο αριθμό των μαθητών… Με την μορφή που έχει σήμερα, άρχισε να λειτουργεί την σχολική περίοδο 1977-78, μέχρι και την σχολική περίοδο 1988-89. Ήρθε η ώρα να κλείσει, γιατί ο αριθμός των μαθητών, είχε λιγοστέψει δραματικά και από τότε τα παιδιά του συνοικισμού μεταφέρονται στο Δημοτικό Σχολείο Άνω Καλεντίνης. Από τότε το σχολείο, πέρασε στην αρμοδιότητα της κοινότητας Άνω Καλεντίνης, ενώ με την εφαρμογή του Καποδίστρια, πέρασε στον Δήμο Ηρακλείας. Στον εν λόγω Δήμο, για δυό τετραετίες, δήμαρχος ήταν ο δάσκαλος Ευάγγελος Καραμπίκας, για να τον διαδεχτεί ο μηχανικός Κώστας Καρακώστας… Και οι δυό αδιαφόρησαν προκλητικά, για να συντηρηθεί, έστω κατά το ελάχιστο το συγκεκριμένο κτίριο. Με την εφαρμογή του Καλλικράτη, την αρμοδιότητα αναλαμβάνει ο νέος Δήμος Γ. Καραϊσκάκη, με πρώτο δήμαρχο τον Δημήτρη Γαλλίκα, για να τον διαδεχτεί ο νυν δήμαρχος Περικλής Μίγδος.

Κανένας δεν ασχολήθηκε, ούτε με το επιβεβλημένο απ’ το νόμο καθήκον… Να σωθούν τα αχρεία του σχολείου, που για τον καθένα, η ιδιαίτερη σημασία τους, είναι αυτονόητη.

Απλό το ερώτημα των κατοίκων:

-Που βρίσκονται σήμερα τα αρχεία του σχολείου;

Εξ όσων αναφέρθηκαν παραπάνω και όλων των άλλων αρμοδίων, δεν μπορεί κανένας ν’ απαντήσει, στο βασανιστικό ερώτημα, για το που βρίσκονται τα αρχεία του σχολείου.

 

Ο νυν δήμαρχος

Όπως είπαν στην «Γ», οι κάτοικοι των χωριού, ο νυν δήμαρχος Περικλής Μίγδος, έχει ενημερωθεί εδώ και δυό χρόνια, για την αναγκαιότητα παρέμβασης του Δήμου, σε σχέση με την σωτηρία του σχολείου και των αρχείων του. Μάλιστα έγινε και συζήτηση σε δημόσιο χώρο, κατά την οποία δεσμεύτηκε ότι θ’ ασχοληθεί με το θέμα και μάλιστα άμεσα… Έλεγε τότε. Σήμερα;

Το βασικό θέμα για το οποίο οι κάτοικοι εγκαλούν τον δήμαρχο, είναι η εγκατάσταση και λειτουργία των μηχανημάτων και των κεραιών σταθερής και κινητής τηλεφωνίας. Ζητούν να ενημερωθούν, με βάση ποιά απόφαση έγινε η τοποθέτηση των μηχανημάτων και αν το κτίριο έχει ενοικιαστεί. Αν συμβαίνει αυτό, πρέπει να υπάρχουν και έσοδα τα οποία λογικά θα πρέπει να επιστρέφουν στο χωριό. Μέχρι σήμερα επικρατεί η πλήρης σιωπή.

Γιατί άραγε;

 

Η μνήμη

Ένα ακόμη στοιχείο, για την ιστορία του δημοτικού σχολείου Πέρα Καλεντίνης, το οποίο δημιουργεί την ηθική υποχρέωση… Σ’ αυτό διετέλεσε διευθυντής, ο μακαρίτης Δημοσθένης Στύλιος, πατέρας του νυν βουλευτή και πρώην υφυπουργού Παιδείας Γιώργου Στύλιου.

-Μήπως από μόνο του, το γεγονός αυτό, δημιουργεί την ηθική υποχρέωση, με τις όποιες δυνατότητες έχει σήμερα, να παρέμβει υπέρ της σωτηρίας του κτιρίου και της ιστορίας του;

 

gnomi-vin-site-11-q

 

ΑΦΗΝΟΥΝ ΝΑ… ΓΚΡΕΜΙΖΕΤΑΙ Η ΙΣΤΟΡΙΑ ΤΩΝ ΧΩΡΙΩΝ

-Ποιό σημείο ιστορικής αναφοράς, έχει μείνει στα χωριά μας, έτσι που τα κατάντησαν, απ’ όταν εφαρμόστηκαν, οι λεγόμενες μεταρρυθμίσεις στην αυτοδιοίκηση;

Αν οι δήμαρχοι, πρώην και νυν, είχαν σκεφτεί κατά το ελάχιστο τα χωριά μας, θα έπρεπε στην αρχή της θητείας τους, ν’ απαντήσουν σ’ αυτό το ερώτημα, μιας και δεν εκλέγονται δήμαρχοι, μόνο για την έδρα του Δήμου…

Το μόνο στοιχείο ιστορικής μνήμης, για τα ρημαγμένα χωριά μας, είναι τα δημοτικά σχολεία, τα οποία από πολλά χρόνια έχουν κλείσει και καταρρέουν, δείχνοντας και την… πρόοδο της πλήρους εγκατάλειψης όλων των άλλοτε κραταιών χωριών, που τα κρατούσαν ζωντανά των ελλήνων οι κοινότητες.

-Αλήθεια υπάρχει καλύτερο σημείο, για το παιδί που έρχεται απ’ την Αθήνα ή τα άλλα αστικά κέντρα, στο χωριό των γονέων του, απ’ το να πάει στο σχολείο που πήγαιναν οι γονείς του, να δει πως γινόταν τα μαθήματα, ποιά ήταν τα παιδιά της εποχής;

Καλό θα ήταν να υπάρχουν και άλλα σημαντικά σημεία, αλλά σήμερα για την μεγάλη πλειοψηφία των χωριών μας, το μόνο που απομένει είναι το παλιό δημοτικό σχολείο…

Σε πολλά χωριά, με την πρωτοβουλία των κατοίκων και την πίεση προς την κάθε δημοτική αρχή, έχει προκύψει αποτέλεσμα. Τα παλιά δημοτικά σχολεία, αποτελούν τα μουσεία του χωριού, με την ιστορία απ’ την μια του σχολείου, αλλά και την έκθεση παλιών φωτογραφιών. Μια προσπάθεια που λειτουργεί με ευεργετικά αποτελέσματα σε δυό τομείς… Απ’ την μια της ιστορικής μνήμης και απ’ την άλλη στην συντήρηση των κτιρίων που είναι από μόνα τους η ιστορία του χωριού.

Στα περισσότερα χωριά του ορεινού όγκου του νομού Άρτας, η κατάσταση είναι τραγική και καθίσταται περισσότερο τραγική, όταν σ’ αυτά λειτουργούν πολιτιστικοί σύλλογοι, οι οποίοι θα έπρεπε αυτό το θέμα, να έχουν ως πρώτο μέλημα και αντί αυτού, έχουν καταγράψει ρεκόρ σε πανηγύρια της νέας εποχής…

Οι δήμαρχοι φαίνεται πως δίνουν μεγάλη σημασία, σε δουλειές που φαίνονται και μπορεί κάτι ν’ αφήνουν και αγνοούν παντελώς την ιστορία των χωριών, που πρέπει να μείνει ζωντανή, για να μείνουν στην συνέχεια ζωντανά και τα χωριά μας.

Φαίνεται πως οι δήμαρχοι της νέας εποχής, δεν σκέφτονται ούτε ψηφοθηρικά. Γιατί στα ορεινά χωριά, δεν έχουν και πολλά να κάνουν , ώστε να ικανοποιηθούν οι κάτοικοι, αυτοί οι ελάχιστοι που μένουν τον χειμώνα, αλλά και όσοι έρχονται το καλοκαίρι. Θαυμασμό, άρα και ψήφο θα εισπράξουν, απ’ τους κατοίκους αυτούς…

Και πάλι όμως, δεν καταλαβαίνουν και επιμένουν να δημιουργούν αντιπαραθέσεις, εισπράττοντας αρνητικά σχόλια, τα οποία θα μπορούσαν ν’ αποφύγουν.

Η «Γ» θα καταγράψει τέτοιες περιπτώσεις και θα επιμείνει, μέχρι να προκύψει το αυτονόητο… Να σωθούν τα σχολεία των χωριών και μαζί μ’ αυτά, όλη η ιστορία που έχει γραφτεί σ’ αυτά.

Και ας βγουν οι δήμαρχοι, να μας εξηγήσουν το γιατί δεν μπορούν να πράξουν το αυτονόητο και το απλό. Ακολούθως ας κριθούν απ’ τους κατοίκους των χωριών, αλλά και απ’ όσους κατάγονται απ’ αυτά…