Ξυπόλητοι στ’ αγκάθια!

Του

ΚΩΣΤΑ ΓΚΕΤΣΗ

 

Αν μπορούσε μια φορά το μήνα, οι Κυριακές στην πόλη, να ήταν σαν κι αυτή, θα είχαμε μια πόλη, πολύ καλύτερη και θα είχαμε αποφύγει τις πολλές και ποικίλες εκφάνσεις της μιζέριας, μας έλεγε συμπολίτης μας, οποίος διακριτικά και σε λίγη απόσταση, απ’ το σημείο τερματισμού των αθλητών, παρακολουθούσε τα δρώμενα της διοργάνωσης του «ΔΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΓΕΦΥΡΙΟΥ».
Και αυτή είναι η αλήθεια… Αν μπορούσαν οι αρμόδιοι φορείς, με πρώτο -όπως επιβάλλεται- τον Δήμο να συνεννοηθούν και να προκύψει η εκδήλωση του κάθε μήνα, μιας Κυριακής του κάθε μήνα, με ιδέες που υπάρχουν και μπορούν στην εξέλιξη μιας δημόσιας συζήτησης, να προκύψουν. Μια εκδήλωση, η οποία θα έχει τα ποιοτικά χαρακτηριστικά του «ΔΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΓΕΦΥΡΙΟΥ».
Για να μην μπερδευτούμε. Την περασμένη Κυριακή, το σύνολο των επισκεπτών της Άρτας, είτε ήταν αθλητές που πήραν μέρος στον μαραθώνιο, είτε συνοδοί τους, ήταν τεράστιο!  Ήρθαν στην Άρτα, κοντά στις 2.000 επισκέπτες. Αριθμός ρεκόρ, που υπό κανονικές συνθήκες, θα μπορούσε να είναι και καταλυτικός για την τοπική οικονομία.
Απλός ο συλλογισμός… Αν ο ίδιος κόσμος, με ανάλογη αφορμή επισκεπτόταν την Πρέβεζα, θα μετέφερε στην πόλη αυτή και χρήμα, που είναι το ζητούμενο για την εποχή μας και την φτωχή περιοχή μας… Την στιγμή που θα τελείωνε ο μαραθώνιος και οι υποχρεώσεις των αθλητών ταυτόχρονα, όλος αυτός ο κόσμος, θα… ξεχυνόταν  σε ταβέρνες και εστιατόρια, για να το φαγητό του, ακολούθως σε κάποιο καφέ και πάει λέγοντας. Αν δε οι έμποροι της πόλης, είχαν έντονη την αγωνία της επιβίωσης, θα άνοιγαν και τα καταστήματα, για να προκύψει και κάποιος ανυπολόγιστος τζίρος, στα μαγαζιά…
Αυτά θα γινόταν σε άλλη πόλη… Γιατί στην Άρτα, τα πράγματα ήταν απογοητευτικά… Δεκάδες επισκέπτες μας ρωτούσαν, σε ποιο σημείο η πόλη έχει τα εστιατόρια και τα φαγάδικα, για να πάνε… Τι ν’ απαντήσεις… Ένα – δυό εστιατόρια, που υπάρχουν στο κέντρο της πόλης, ήταν ήδη γεμάτα και οι επισκέπτες, έπρεπε να λάβουν την απόφαση, να πάνε σε άλλη πόλη, η οποία θα ήταν στον δρόμο τους, για να συνεχίσουν το ταξίδι τους… «Πάμε Γιάννενα», είπε μια κυρία στην παρέα της, εξηγώντας πως είναι τόσο κοντά και είναι σίγουρο πως θα βρουν αυτό που ζητούσαν για το μεσημεριανό φαγητό τους, τον καφέ τους και ότι άλλο μπορούσε να προκύψει… Οι μισοί έφυγαν για τα Γιάννενα, οι άλλοι μισοί για την Πρέβεζα και μείναμε εμείς εδώ, «πάλι ξανά στα ίδια και τα ίδια», που έγραφαν οι Κατσιμιχαίοι, εκείνα τα χρόνια τα καλά…
Το έχουμε επαναλάβει και με την ευκαιρία της επισκεψιμότητας που παρατηρείται στα μνημεία μας, η οποία θα μπορούσε να αποδειχτεί σωτήρια για την Άρτα…
-Και να έρθει ο επισκέπτης στην Άρτα, είτε με την ευκαιρία της επίσκεψης στα μνημεία, είτε με την ευκαιρία του «ΔΡΟΜΟΥ ΤΟΥ ΓΕΦΥΡΙΟΥ», τι άλλο μπορεί να κάνει στην Άρτα, για ν’ αποφασίσει να παραμείνει;
Δυστυχώς! Απολύτως τίποτα… Ούτε να φάει δεν θα βρεί, αν κινηθεί στο κέντρο της πόλης. Και για να μην μιλήσουμε, για άλλες πιο σύνθετες, προκλήσεις που υπάρχουν στις άλλες πόλεις. Και καθώς σε τέτοιους συλλογισμούς, η μια διαπίστωση φέρνει την άλλη, προκύπτει και το επόμενο καθοριστικό ερώτημα:
-Που πάμε ξυπόλητοι στ’ αγκάθια;
Μέχρι το σημείο που είναι πολύ κοντά και θα είναι αυτό που θα σημάνει την κατάρρευση και την μετατροπή αυτής της όμορφης και άλλοτε κραταιάς πόλης, σ’ ένα μικρό χωριό, που ο προσδιορισμός του, δεν θα είναι το «ΑΡΤΑ», αλλά «ένα μικρό χωριό έξω απ’ τα Γιάννενα»!
Βεβαίως και πρέπει να συνδυαστεί η αναζήτηση αυτή και με το καθοριστικό γεγονός της λειτουργίας της Ιόνιας Οδού, που έφερε Άρτα και Γιάννενα, σε απόσταση αναπνοής… Για να φτάσουμε στην εκδοχή, που έλεγε πως όπως ο αρτινός φεύγει για τα Γιάννενα, ο γιαννιώτης θα φύγει για την Άρτα…
-Και τι θα κάνει;
Θα δει την άδεια πλατεία, στην πρώτη επίσκεψη… Θα την δει και μια ακόμη στην δεύτερη… Θα πρέπει να είναι πολύ μαζόχας ο άνθρωπος, για να έρθει και την τρίτη φορά… Που δεν θα συμβεί το ίδιο με τον αρτινό… Αυτός κάθε φορά που θα πηγαίνει στα Γιάννενα, όλο και περισσότερα θα βλέπει, άρα θα γίνεται πιο έντονη η επιθυμία του και για την επόμενη επίσκεψη… Ένας κύκλος που ως πρώτη ανταπόκριση, θα έχει την τοπική οικονομία, τα λεφτά δηλαδή, που πάνε κι έρχονται…
Σε προηγούμενες αναλύσεις που κάναμε, παρουσιάσαμε το τραγικό συμπέρασμα, με κομψό τρόπο. Μάλλον κανένας δεν κατάλαβε, αν κρίνουμε απ’ τον προβληματισμό που ακολούθησε. Σήμερα επιβάλλεται να το πούμε όσο πιο «χοντρά» γίνεται…
Είμαστε «χωνί» και ως πόλη δεν έχουμε κανένα μέλλον… Γιατί έρχεται και καλοκαίρι, που και οι έμποροί μας, πρέπει να ξεκουραστούν… Τότε έχουμε να ζήσουμε, τα πιο μοναχικά σαββατοκύριακα… Αυτά που θα μας θυμίζουν, πως τότε που έπρεπε να αγωνιούμε, το παίζαμε άνετοι…

 

gketsis-grafeio-77-a