Ο άνθρωπος και τα όριά του….

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Τι να ΄ναι ο άνθρωπος που άλλοι λένε πως  κατάγεται από τον Αδάμ και άλλοι πιστεύουν πως προέρχεται από τα τετράποδα των σπηλαίων; Τι να ΄ναι αυτή η υπόσταση που δεν γνωρίζει συχνά ποια είναι τα όριά της και διαπράττει την ύβρη κινούμενος εναντίον του ίδιου του του εαυτού. Τι να ΄ναι αυτό το αίνιγμα που έθετε η σφίγγα τόσο απλά και χρειάστηκε η σοφία ενός Οιδίποδα ώστε να λυθεί το μεγάλο αυτό ερωτηματικό; Αν και ο ίδιος από τον άνθρωπο και την μοίρα του αυτοτυφλώθηκε τελικά οδηγήθηκε έξω από τα όρια της ανθρώπινης κοινωνίας για εγκλήματα που ούτε καν είχε ο ίδιος  γνώση.
Τι να ΄ναι η ανθρώπινη γνώση; Είναι αιώνια ή άρα υπερβατή και με όρια; Με όρια που συνεχώς ανατρέπονται και μ΄αυτόν τον τρόπο διευρύνονται όπως και η ανθρώπινη παρουσία στην γη, στον χώρο που κινείται και τον ξεπερνά κι αυτόν. Κάποτε ήταν ύβρις  το να πετάς και ως νέος Ίκαρος με την ορμή της νιότης και την απερισκεψία του ανθρώπου που δεν γνωρίζει τα όρια της γνώσης κατέπεσε με τα κέρινα φτερά του. Σήμερα έχουμε υπερβεί κι αυτό το στάδιο και πετάμε με ασφάλεια, με την βεβαιότητα της τεχνολογίας που όμως κι αυτή αρκετές φορές μας προδίδει και χάνοντας τη ζωή, αυτό το μέγα αγαθό ερχόμαστε και πάλι στον προβληματισμό. Τι να ΄ναι η γνώση και πού βρίσκονται τα όριά μας;
Κατακτάμε τον πλούτο ή την εξουσία και έχοντας μια πλασματική δύναμη πιστεύουμε πως έτσι μπορούμε να προκαθορίσουμε, να διαγράψουμε και να ορίσουμε όχι μόνο τη δική μας τη ζωή αλλά ακόμη περισσότερο και των άλλων. Τότε όμως έρχεται ένα σπάραγμα από την άβυσσο που πάντα παραμονεύει το βλέμμα του απείρου που σε καλεί και στέκεσαι άναυδος μη γνωρίζοντας τη συνέχεια.
Η συνέχεια είναι η πορεία της ψυχής  στην αιωνιότητα του άπειρου κόσμου που εκεί ίσως  να βρίσκεται κάθε γνώση και σοφία χωρίς να την έχουμε καν ακόμη κατακτήσει ή έστω προσεγγίσει στο μικρό μας δαχτυλάκι.
Σα δεν φτάσει ο άνθρωπος στην άκρη του γκρεμού, δεν βγάζει στην πλάτη του φτερούγες να πετάξει έγραφε ο Νίκος Καζαντζάκης, αν δεν πιάσεις τον ουρανό πώς θα ονειρευτείς ακόμη και με τον κίνδυνο να γκρεμιστείς….Βέβαια ποια είναι τα δικά μου όρια και ποια είναι τα δικά σου; Κι εδώ έχουμε τεράστια συζήτηση μιας και κάθε άνθρωπος θεωρεί τα όρια του δικού του οπτικού πεδίου σαν τα όρια του κόσμου και γι΄ αυτό είναι  περιορισμένη η οπτική και δημοκρατική μας αλληλοσυμβίωση που είναι τόσο αγαπητή εδώ στην Ελλάδα, τη χώρα που γεννήθηκε αλλά και αρκετές φορές ταρακουνήθηκε…
Ας τοποθετήσουμε όμως στο οπτικό μας πεδίο και τα όρια του δίπλα, του γείτονα μας του συμπολίτη μας, του συνανθρώπου μας, του σύντρόφου μας, του συνοδοιπόρου μας, εάν θέλουμε να έχουμε και μεις τη θέα του απείρου και όχι του γκρεμού…. και όχι όταν είναι ήδη πολύ αργά…

 

sxismenou-katerina-nea-00-a