Πόσα σπίτια, υποφέρουν για την καταραμένη δόση;

-Ω άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, που είστε;

Ο πολιτισμός, μπορεί να σταματήσει τα ναρκωτικά, λέγαμε παλιότερα, χωρίς κανένας να μπαίνει στον κόπο, να αναλύει ιδιαίτερα, αυτή την παράμετρο της κοινωνικής ζωής…

 

 

 

 

Μια μητέρα, να την σκοτώνουν στο ξύλο τα παιδιά της, γιατί καθαρίζοντας σκάλες, δεν μπορεί να της περισσεύουν χρήματα…. Κι είναι πολλά αυτά που ζητούν, οι καθώς πρέπει διακινητές, οι οποίοι το βράδυ, θα “σκάσουν μύτη”, με τα νέα μοντελάκια τους, στα καλά στέκια της πόλης… Και οι άλλοι… Που είναι πρεζόνια και βαποράκια αντάμα, αλλά το δείχνουν. Είναι σκληροί στον λογαριασμό που κάνουν. Δεν υπάρχουν εδώ, ούτε εκπτώσεις, ούτε πιστώσεις. Κι επειδή έτσι είναι φτιαγμένοι, αυτοί που μπήκαν στο κόλπο, για να οδηγήσουν στον θάνατο, αθώα παιδιά. Και στο βάθος, μια μάνα! Ή και οι δυό γονείς! Στην ίδια φάμπρικα… Να βρουν ότι μπορούν για το παιδί και από κει και μετά, να δουν τι θα κάνουν.

Ο τίτλος της είδησης στην ίδια σελίδα: “Ενδοοικογενειακή βία, κλοπή και στο βάθος ηρωίνη”. Ένα απ’ τα πολλά θέματα, που ανέδειξε την περασμένη εβδομάδα, οδηγεί σε σπίτια με πολλά προβλήματα, τα οποία από μόνα τους, δείχνουν την σκληρή εποχή, που γίνεται σκληρότερη, αν στο φόντο της έχει μια κοινωνία, της οποία το κυριότερο χαρακτηριστικό, είναι η αφασία. Γι’ αυτό που συμβαίνει, στον καθένα δίπλα στο σπίτι του και σ’ όλους μαζί, στην ίδια γειτονιά…

Αστεία πράγματα… Κοινωνικές δομές και άλλα τέτοια, που εφευρέθηκαν απ’ την μια για να διακινούνται κάποια κονδύλια, “να παίρνουν τα δικά μας παιδιά” κάποιο μισθό και πάει λέγοντας… Η πραγματικότητα όμως είναι πολύ σκληρή… Ποιός να μπει στον κόπο, σ’ αυτή την μικρή πόλη, να μετρήσει πόσες οικογένειες ζουν υπό το βάρος της απειλής των ίδιων των παιδιών τους… Αυτών, για τα οποία έκαναν όνειρα και όνειρα, παρά την φτώχεια τους. Με οδηγό όμως την αξιοπρέπεια, την οποία θα είχαν τα παιδιά τους, αν δεν κυκλοφορούσαν στους δρόμους και τα στέκια της πόλης, αυτοί οι κομψευόμενοι τύποι, που επιβιώνουν, επενδύοντας στον θάνατο του παιδιού της φτωχής οικογένειας. Πολλοί εξ αυτών μάλιστα, απολαμβάνουν και τιμές, από μια άλλη κατηγορία τύπων, που μόνο αφελείς δεν τους λες… Ένα κύκλωμα πλάνης, εξόχως επικίνδυνο όμως… Αυτό που με μια διεισδυτική ματιά, μπορεί ο καθένας να δει στην μίζερη καθημερινότητά μας.

-Ω άνθρωποι των γραμμάτων και των τεχνών, που είστε;

Ο πολιτισμός, μπορεί να σταματήσει τα ναρκωτικά, λέγαμε παλιότερα, χωρίς κανένας να μπαίνει στον κόπο, να αναλύει ιδιαίτερα, αυτή την παράμετρο της κοινωνικής ζωής, οπότε πολύ εύκολα, φτάσαμε στα δήθεν και του πολιτισμού, τα οποία ως τέτοια, ούτε που μπορούν να μπουν στην ουσία της αναζήτησης.

Η αναζήτηση όμως επιβάλλεται να γίνει τώρα. Μάλλον έπρεπε να είχε αρχίσει πολλές δεκαετίες πριν, γιατί αυτή η κοινωνία, δεν θα ήταν στην κατάντια που είναι σήμερα. Θα μπορούσε τουλάχιστον να κάνει τα αυτονόητα και απλά. Να θέσει έναν όρο διαχωρισμού, όσων αποδεδειγμένα, επιχειρούν να τα κονομήσουν εις βάρος που παιδιού της φτωχής οικογένειας…

Φαντάζουν δύσκολα και ακατόρθωτα, όλα αυτά. Όχι γιατί τέτοια είναι… Αλλά γιατί, αυτοί που δεν θέλουν να κάνουν τίποτα, τα παρουσιάζουν έτσι, μιας και είναι καλύτερο το κουτσομπολιό στο καφενείο, όταν πρόκειται για το παιδί του γείτονα… Γνωστές καταστάσεις, επικίνδυνες βεβαίως, που όσο κι αν τις ξορκίσεις, δεν τις αλλάζεις… Δεν αλλάζει αυτή η πόλη. Τάπαμε τα ξανάπαμε…

Τραγικό να καταγράφεις την κατάσταση και ακολούθως, να την αφήνεις έτσι, χωρίς να μπαίνεις στον κόπο, να πεις έστω κάτι απλό, για το δέον γενέσθαι… Για ν’ αρχίσουν τα δύσκολα και πάλι, όχι ως προς την καταγραφή, αλλά ως προς την κατανόηση…

Έστω μια απλή συζήτηση ως αρχή… Η οποία θα περιγράψει το πρόβλημα και μέσω της περιγραφής, να γίνει η πρόσκληση σε υγιείς (σ.σ. υπάρχουν, αλλά δεν τους επιτρέπεται να φανούν) δυνάμεις του τόπου, ώστε να βοηθηθεί έστω κι ένα παιδί…

Αυτό είναι που δεν γίνεται και επιστρέφουμε ξανά, στο σημείο μηδέν, απ’ όπου πάντα ξεκινούμε…

 

narkotika-girl