Στον απόηχο της επίσκεψης Ομπάμα…

Του

ΑΝΤΩΝΗ ΚΟΛΙΑΤΣΟΥ

 

 

Η ρηχή θεώρηση, ακόμη και μείζονος σημασίας πολιτικών γεγονότων εδώ στην Ελλάδα, οι φανερές ή υποκρυπτόμενες σκοπιμότητες περί την ερμηνεία τους, η υπό το πρίσμα διαφορετικών ιδεολογικό-πολιτικό-κομματικών προσεγγίσεων εκμετάλλευσή τους και ο αφόρητος επαρχιωτισμός με τον οποίο λίγο-πολύ τα χειρίζεται το εγχώριο πολιτικό σύστημα, δυστυχώς, δεν έλειψαν ούτε κατά την επιχειρούμενη αποτίμηση της πρόσφατης επίσκεψης του Αμερικανού Προέδρου Ομπάμα στη χώρα μας.

Αν και προσεγγίζει τα όρια της πολιτικής παράνοιας το να πιστεύει κανείς ότι κάτω από τις σημερινές πολιτικό- οικονομικές και γεωπολιτικές συνθήκες, ο ελληνικός λαός μπορεί να είναι ταυτόχρονα υποστηρικτής του Tραμπ, του Oμπάμα και του Πούτιν, εν τούτοις, ο ίδιος, όντας καλής πίστεως και πολιτικό- κομματικά ακηδεμόνευτος πολίτης, δεν μπορεί να μην παραδεχθεί ότι η επίσκεψη του «Πλανητάρχη», έχει πολλά θετικά στοιχεία τόσο για τη χώρα μας..

Υπό αυτή την έννοια, ορθά οι περισσότεροι των πολιτών αντέδρασαν με θετική διάθεση και εύστοχα παρατήρησαν ότι, η διήμερη παραμονή Ομπάμα στην Ελλάδα ήταν γεγονός μείζονος σημασίας, που μέσα στο βαρύ κλίμα των μνημονιακής απελπισίας, τόνωσε το ηθικό μας και «ανέβασε» το εθνικό μας φρόνημα. Ωστόσο από τον θετικό αντίκτυπο που η επίμαχη επίσκεψη είχε, μέχρι του σημείου οι ελπίδες που δημιούργησε για τον από μηχανής θεό, που θα έρθει από το εξωτερικό και με το μαγικό ραβδάκι του θα λύσει τα… μάγια της μνημονιακής υποδούλωσης, δείχνουν την αφέλεια και την πολιτική ανωριμότητα μεγάλων τμημάτων του ελληνικού λαού, ο οποίος, δυστυχώς, δεν έμαθε τίποτα για το «αγωνιστικό δέον γενέσθαι»,για την απαλλαγή κάθε μορφής επιβληθείσα δουλεία του, από την εποχή της απελευθέρωσής του από τον τουρκικό ζυγό.

Από την άλλη είναι αποκαρδιωτικό το φαινόμενο, όπου οι αρετές: αίσθημα εθνικής ευθύνης, πνεύμα συναίνεσης και συλλογικότητα δράσης, αντί να κατισχύσουν της μικροπολιτικής και της μεγάλης μιζέριας, που κατατρύχουν τις τάξεις της συμπολίτευσης και αντιπολίτευσης και να αποκαλύψουν στον λαό την πιο πάνω

εθνική ουτοπία, η τελευταία, έσπευσε να την …θεραπεύσει με το αντίδοτο της υποβάθμισης της επίσκεψης του Αμερικανού Προέδρου σε σχεδόν ταξίδι αναψυχής , αν όχι σε ένα διήμερο πικ-νικ. του ιδίου στην Αθήνα.

Ωστόσο, προκειμένου να προχωρήσει κανείς σε μια σοβαρή, αντικειμενική και κυρίως ρεαλιστική αποτίμηση της επίσκεψης Ομπάμα στην Ελλάδα, θα πρέπει να συνεκτιμήσει το σύνθετο γεγονός: ότι αυτή ήταν προγραμματισμένη πριν από τις αμερικανικές εκλογές της 8ης Νοεμβρίου στην Αμερική. Ότι έγινε ύστερα από συνεννόηση με τον Έλληνα Πρωθυπουργό κ. Αλέξη Τσίπρα. Ότι σχεδιάστηκε και πραγματοποιήθηκε στα πλαίσια του αποχαιρετιστήριου ταξιδιού του στη «Γηραιά Ήπειρο», ως 44ου Αμερικανού Προέδρου. Ότι στο εν λόγω ταξίδι δεν συμπεριελήφθη η Τουρκία του… άτακτου Ερτογάν. Ότι η επίσκεψη Ομπάμα, θα ακολουθούσε εκείνη του Πούτιν, ως και την πρόσφατη του Ρώσου ΥΠΕΞ. Λαβρόφ. Και ότι ευθύς, μετά την Ελλάδα, ο Ομπάμα πήγε στη Γερμανία, που κατά τις εκτιμήσεις διεθνών πολιτικών αναλυτών ήταν ο κύριος προορισμός του.

Ακούγοντας, λοιπόν, με προσοχή όσα ελέχθησαν από τον απερχόμενο Αμερικανό πρόεδρο, δεν μπορούμε να μην σχολιάσουμε, πως ο Μπάρακ Ομπάμα ερχόμενος στην Ελλάδα είχε ήδη στο μυαλό του, ότι, εκτός των άλλων, έπρεπε κάτι να κάνει για την υστεροφημία του. Καιότι για να κάνει τον απολογισμό της προεδρικής θητείας του και να καταγράψει την πολιτική του παρακαταθήκη, ως πλανητάρχης,επέλεξετη χώρα που γεννήθηκε ο πολιτισμός και η Δημοκρατία, έναν χώρο που διακρίνεται για την εξαιρετική ιστορική του σημασία και τη μεγάλη γεωπολιτική του αξία. Ακόμη ότι ο ίδιος, ενεργώντας στα πλαίσια αυτού του σκοπού, με τη ρητορική δεινότητα που τον διακρίνει, το άριστο επικοινωνιακό του στυλ, την ιδιαίτερα γοητευτική πολιτική παρουσία του και την βαθύτερη «αρχαιοελληνική» του γνώση, κατά μία έννοια, θέλησε, να «αντιγράψει» τους προκατόχους του, Τζον Φιτζέραλντ Κένεντι, και Ρόναλντ Γουίλσον Ρήγκαν, προκειμένου να «διαγράψει» από το προεδρικό πορτρέτο του, που θα το βλέπουν οι επόμενες γενεές, τα μελανά σημεία: της έξαρσης των Αραβικών Ανοίξεων που οδήγησε στη δημιουργία του Ισλαμικού Χαλιφάτου (DAESH), του πολέμου στη Συρία και της εξ’ αυτού γιγάντωσης των προσφυγικών ροών προς την Ευρώπη, του θανάτου του Αμερικανού πρέσβη στη Λιβύη, ως και της περί το γεγονός αυτό ολιγωρίας του State Department, του εμφύλιου στην Ουκρανία, της ουσιαστικής αποτυχίας του Obamacare και μιας Αμερικής οργισμένης και διχασμένης από τα λάθη και τις παραλείψεις της πολιτικής του. Αναφερθήκαμε πιο πάνω για την «αντιγραφή» των δύο ιστορικών γεγονότων, που γράφτηκαν με χρυσά γράμματα στην παγκόσμια Ιστορία και μέσα από τα οποία οι δυο προμνησθέντες τέως Αμερικανοί Πρόεδροι κέρδισαν υστεροφημία τους. Ο Πρόεδρος Ομπάμα, γνώριζε πολύ καλά πως η δύναμη μιας ανάλογης εικόνας, με πρωταγωνιστή τον ίδιο, θα βελτίωνε την δική του και για αυτό φρόντισε να τη δημιουργήσει με την εδώ επίσκεψή του καθώς και με τα όσα κατά αυτήν διαδραματίστηκαν. Ποιος, αλήθεια, από τους παλαιότερους δεν θυμάται

τον αείμνηστο Τζον Κένεντι, τον 35ο Πρόεδρο των ΗΠΑ, όταν με εκείνη την ιστορική ατάκα «Ich bin ein Berliner(είμαι ένας Βερολινέζος)», που εκστόμισε στο Βερολίνο στις 26 Ιουνίου του 1963- και ενώ ο ψυχρός πόλεμος ήταν στο απόγειό του- έκανε τον κόσμο να παραληρήσει, και να ξεχάσει τη ροπή του ιδίου προς τα ναρκωτικά, την παράνομη σχέση του με την Μέριλιν Μονρόε, την πανθομολογούμενη αδυναμία του στις ιερόδουλες γυναίκες κ.ά;. Ή ο ίδιος δεν φέρνει στον νου του τον Ρόναλντ Γουίλσον Ρήγκαν, τον 40ο Πρόεδρο των ΗΠΑ, ο οποίος,με εκείνο το ανεπανάληπτο: «Γενικέ Γραμματέα Γκορμπατσόφ, αν επιζητείτε την ειρήνη, αν επιζητείτε την ανάπτυξη για την Σοβιετική Ένωση και Ανατολική Ευρώπη, αν επιζητείτε την φιλελευθεροποίηση, ελάτε εδώ σε αυτή την Πύλη! Μιχαήλ Γκορμπατσόφ, ανοίξτε αυτή την Πύλη! Διαλύστε αυτό το Τείχος!», που είπε στις 12 Ιουνίου 1987,λίγο πριν το τέλος του ψυχρού πολέμου, μπροστά στην Πύλη του Βραδεμβούγου, στο Βερολίνο, κατάφερε, να σβήσει από το χάρτη της ιστορίας τα «Ριγκανόμικς», που ήταν το προσωνύμιο των ακραία νεοφιλελεύθερων οικονομικών αντιλήψεων της κυβέρνησής του;

Ωστόσο, χωρίς να υποτιμά κανείς: τα όσα θαυμαστά είπε ο απερχόμενος Αμερικανός Πρόεδρος στην ιστορική ομιλία του στο ίδρυμα «Σταύρος Νιάρχος»: για τα προβλήματα που αντιμετωπίζει η ελληνική κοινωνία, εξαιτίας της λιτότητας που αντιστρατεύεται την ανάπτυξη και του προσφυγικού – μεταναστευτικού ζητήματος, για την ανάγκη μείωσης του Ελληνικού χρέους, την επίσπευση επίλυσης του Κυπριακού και περισσότερο για τους ανθρώπινα ευαίσθητους Έλληνες. Χωρίς περαιτέρω να θεωρεί, ως κίνηση πολιτικής αβρότητας προς τον δοκιμαζόμενο ελληνικό λαό, την εντυπωσιακή τηλεοπτική ξενάγηση, από τον ίδιο, στους χώρους της Ακροπόλεως και του Παρθενώνα, μέσα από το σπουδαίο 90-λεπτο διαφημιστικό σποτ που ανάρτησε στο facesbook του Λευκού Οίκου και κυρίως την προσφερθείσα στήριξη προς την Ελληνική κυβέρνηση στην προσπάθεια εξόδου της χώρας από την οικονομική κρίση, ένα είναι βέβαιο .Ότι ο απερχόμενος πλανητάρχης με τα όσα είπε και υποσχέθηκε κατά την εδώ παρουσία του θέλησε να εκφράσει τον θαυμασμό του για την Αρχαία Ελλάδα και τους πνευματικούς γίγαντες προγόνους μας, παράλληλα να επικαιροποιήσει το έντονο ενδιαφέρον της χώρας του για τον παραδοσιακό φίλο της ελληνικό λαό, αλλά και να διατηρήσει ανέπαφη την αμερικανική επιρροή στον τεράστιας γεωπολιτικής και ενεργειακής σημασίας ελληνικό χώρο.

Ακόμη η ομιλία- μανιφέστο, του Αμερικανού Πρόεδρου, που σημειωτέον μεταδόθηκε ζωντανά σε όλο τον κόσμο, ενείχε. ισχυρούς συμβολισμούς και είναι πλέον ή βέβαιο ότι, παρά τα επιφαινόμενα, βρήκε πολλά ευρωπαϊκά και προεχόντως γερμανικά ευήκοα ώτα…. Και μόνο η ανοησία ορισμένων σημαντικών πολιτικών της αντιπολίτευσης, είδε την ήττα της Χίλαρι Κλίντον να μειώνει τη σημασία της προεδρικής επίσκεψης. Θα λέγαμε επίσης ότι οι εν λόγω «ανοηταίνοντες» πολιτικοί κάνουν λάθος και κινδυνεύουν να γίνουν γραφικοί, όταν ελαφρά τη αντιπολιτευτική καρδία, προχωρούν στην υποβάθμιση της παρέμβασης του Μπάρακ Ομπάμα υπέρ της Ελλάδας, παραβλέποντας ότι ο υψηλός Αμερικανός επισκέπτης: δεν είναι πρόεδρος κάποιου χωριού των Ηνωμένων Πολιτειών, ότι ο ίδιος ηγείται της Αμερικής και μέχρι την 20η Ιανουαρίου 2017 λαμβάνει αποφάσεις, ότι. ο λόγος του είναι ισχυρός και η υποστήριξή του, σε όποιον την προσφέρει, είναι σημαντική.

Αλλά περισσότερα για τον απόηχο της επίσκεψης Ομπάμα, στο επόμενο μέρος β΄.

 

koliatsos-99-a