Η ελευθερία του πράττειν και θνήσκειν

Γράφει η

ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΣΧΙΣΜΕΝΟΥ

 

Αλήθεια έχουμε μια ή δυό τέτοιες ελευθερίες; Να ζούμε δηλαδή τη ζωή μας όπως εμείς θέλουμε και επιθυμούμε ή προδιαγράφουμε, εάν έχουμε κάποιο σχέδιο και οπτική για το πώς θέλουμε να διάγουμε το βίο μας. Ας πούμε πως πάντοτε θα υπάρχουν κάποιες συνισταμένες, εμπόδια και καθορισμοί που εφ΄ όσον ο άνθρωπος είναι πρωτίστως πολίτης και κοινωνικό ον δεν μπορεί να υπερβεί ή να διαγράψει και οφείλει ν΄ ακολουθήσει. Πόσο ελεύθεροι είμαστε να πράττουμε τελικά; Ξεκινάμε τη ζωή μας να μαχόμαστε για την ελευθερία, την κάθε ελευθερία που πρέπει να διαφυλάξουμε, την εθνική για να ζούμε σ΄ ένα ελεύθερο  έθνος και κράτος, ελευθερία οικονομική για να αγοράζουμε τις επιλογές μας, ελευθερία παιδείας, επαγγέλματος, εκλέγειν και εκλέγεσθαι και χίλιες δυο πτυχές της κάθε ελευθερίας από τον αέρα που εισπνέουμε έως και την ανάσα που εκπνέουμε.
Έτσι πολλές φορές χάνουμε την αίσθηση από την ελευθερία μας μιας και είναι τόσες πολλές και περίπλοκες έως και πλέον οικονομικά συνυφασμένες ή χειραγωγούμενες από τα ΜΜΕ, τα κάθε είδους δίκτυα, την πολλαπλή γνώση που τόσο απλόχερα και εύκολα πλέον παρέχεται και σε τέτοιες ποσότητες που δυσκολευόμαστε ν΄ απορροφήσουμε μιας και η γνώση οδηγεί στην αλήθεια το φώς την ελευθερία. Η μήπως όχι;
Μήπως ζούμε στην εποχή που πρέπει να ξαναπιάσουμε το<< Φύλακα στη Σίκαλη>> και τον Όργουελ ή άλλους τόσους διανοητές και συγγραφείς για να καταλάβουμε πού ζούμε και πώς ζούμε; Μήπως δεν έχουμε τελικά καμία ελευθερία παρά την επίπλαστη της αλλαγής των καναλιών μας στην τηλεόραση του σπιτιού μας και μόνο που επαναλαμβάνουν αυτά που πρέπει ν΄ ακούσουμε και να καταπιούμε και να νοιώσουμε ελεύθεροι αγοράζοντας και καταναλώνοντας. Τι ; Την ίδια μας τη ζωή φυσικά.
Και όταν φτάσουμε στο θνήσκειν να μην έχουμε την επιλογή. Την επιλογή ήδη σου την στερούν με το  που βαφτίζεσαι το ένα ή το άλλο και κολλάς μια μικρή ταμπελίτσα αλλά γεμάτη σημασία επάνω σου. Δικαιούται ο άνθρωπος έναν θάνατο γενναίο, ενάρετο ή έστω ευτυχισμένο; Δικαιούται αυτή την επιλογή όταν φτάσει στο άκρο, στο τέλος στην απόγνωση στην ασθένεια στο τέρμα; Πώς ζούμε ελεύθερα όταν δεν επιλέγουμε τελικά αυτόβουλα για μας τους ίδιους και την πορεία , την τελευταία έστω της ζωής μας;
Πόσες εκταφές και αντιφάσεις θα βιώσουμε ως λαός που μιλήσαμε πρώτοι για το επέκεινα και τελικά το εξισώσαμε με τα βοσκοτόπια της ανοησίας και την μελωδία των κουρελιών που ακόμη τραγουδούν και παράγουν δίνες και τριγμούς  σε μια πολύπαθη χώρα που δεν μπορεί να ισορροπήσει τον Άδη με τον Δία, το φώς με το σκότος;

Θὰ μᾶς δοθεῖ τὸ χάρισμα καὶ ἡ μοῖρα
νὰ πᾶμε νὰ πεθάνουμε μία νύχτα
στὸ πράσινο ἀκρογιάλι τῆς πατρίδας;
Νηπενθή. Κ. Καρυωτάκης.

 

sxismenou-katerina-nea-00-a